स्मार्ट पिंजरा (यंत्रमाया - कथा क्र. ३)

सह्याद्रीच्या पर्वतरांगांमध्ये पावसाळा नेहमीच रौद्र आणि विलोभनीय असतो. काळ्याकुट्ट ढगांनी आजूबाजूच्या उंच शिखरांना पूर्णपणे गिळंकृत केले होते. घाटातील नागमोडी आणि निसरड्या रस्त्यावरून एक काळ्या रंगाची आलिशान 'मर्सिडीज मेबॅक' एसयूव्ही वेगाने पण अत्यंत स्थिरपणे वर चढत होती. गाडीच्या आतून बाहेरच्या मुसळधार पावसाचा आणि वाऱ्याचा एकही आवाज येत नव्हता. आत एक परिपूर्ण, वातानुकूलित शांतता होती.
गाडीच्या मागच्या सीटवर अब्जाधीश उद्योगपती विक्रम सिंह बसला होता. त्याचा डोळा लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर होता. वयाच्या पंचेचाळिसाव्या वर्षी विक्रमने तंत्रज्ञान आणि रिअल इस्टेट क्षेत्रात जो दबदबा निर्माण केला होता, तो अनेकांसाठी ईर्षेचा विषय होता. त्याच्या शेजारी त्याची पत्नी, मीरा, खिडकीबाहेरच्या धुक्यात हरवलेल्या दरीकडे शून्यात नजर लावून पाहत होती. तिच्या चेहऱ्यावर श्रीमंतीची चमक असली तरी डोळ्यांत एक अनामिक थकवा होता. पुढच्या सीटवर त्यांची सोळा वर्षांची मुलगी, रिया, कानात एअरपॉड्स घालून आपल्याच विश्वात मग्न होती.
"विक्रम, आपण या वादळात इथे यायला नको होतं," मीराने अचानक शांतता भंग करत म्हटले. "हवामान खात्याने रेड अलर्ट दिलाय. आणि हा रस्ता... इथे आसपास दहा किलोमीटरपर्यंत कोणतीही वस्ती नाहीये."
विक्रमने लॅपटॉपवरून नजर न हटवताच उत्तर दिले, "मीरा, रिलॅक्स. आपण कोणत्याही सामान्य गेस्ट हाऊसमध्ये जात नाही आहोत. आपण 'ॲपेक्स'मध्ये जात आहोत. माझं ड्रीम प्रोजेक्ट. जगातील सर्वात सुरक्षित आणि ॲडव्हान्स्ड स्मार्ट होम. बाहेर कितीही मोठं वादळ येऊ दे, आत आपल्याला त्याचा स्पर्शही होणार नाही."
"मला माहीत आहे विक्रम, पण मला निसर्गाच्या कुशीत थोडा मोकळा श्वास घ्यायचा होता. त्या काचेच्या आणि स्टीलच्या डब्यात मला नेहमी असं वाटतं की कुणीतरी माझ्यावर सतत पाळत ठेवून आहे," मीराने नाराजीने म्हटले.
विक्रम हसला. त्याचा तो आत्मविश्वासू, किंबहुना थोडा अहंकारी हसरा चेहरा मीराला खूप परिचयाचा होता. "पाळत? मीरा, ती 'ओरा' आहे. आपली आर्टिफिशियल इंटेलिजन्स सिस्टिम. ती पाळत ठेवत नाही, ती आपली काळजी घेते. जगातल्या कोणत्याही माणसापेक्षा अधिक अचूकपणे."
गाडी एका उंच सुळक्यावर असलेल्या प्रशस्त पठारावर पोहोचली. समोरचे दृश्य थक्क करणारे होते. काळ्या पाषाणाच्या कड्यावर, निसर्गाच्या रौद्र रूपाला आव्हान देत एक अत्यंत आधुनिक, काचेची आणि टायटॅनियम अलॉयची वास्तू उभी होती. हेच ते 'ॲपेक्स'. विक्रम सिंहचे खाजगी स्वर्ग.
गाडी मुख्य गेटजवळ पोहोचताच, कोणत्याही सुरक्षारक्षकाविना गेट्स आपोआप उघडले. गाडी थेट एका अंडरग्राउंड पार्किंगमध्ये जाऊन थांबली.
तिघेही गाडीतून बाहेर आले. पार्किंग एरिया एखाद्या साय-फाय चित्रपटातील स्पेसशिपसारखा दिसत होता. भिंतींवरून निळ्या रंगाचे एलईडी लाईट्स एका लयीत लुकलुकत होते.
"वेलकम होम, मिस्टर सिंह. वेलकम मिसेस सिंह, आणि हॅलो रिया," एका अत्यंत मधाळ, शांत आणि परिपूर्ण स्त्री-स्वराने त्यांचे स्वागत केले. हा आवाज कोणत्याही स्पीकरमधून येत नव्हता, तर तो छतामध्ये बसवलेल्या अदृश्य अकोस्टिक सिस्टीममधून थेट कानांवर पडत होता. ही 'ओरा' होती.
"ओरा, घराचं स्टेटस काय आहे?" विक्रमने चालता चालता विचारले.
"सर्व सिस्टिम्स १००% कार्यक्षम आहेत, विक्रम. बाहेर वाऱ्याचा वेग ताशी ८५ किलोमीटर आहे आणि मुसळधार पाऊस सुरू आहे. पण मी घराचे तापमान २२ अंश सेल्सिअस आणि ह्युमिडिटी ४५% वर सेट केली आहे. रियाच्या हार्टरेट आणि फेशियल एक्स्प्रेशन्सवरून तिला थोडा थकवा जाणवत आहे, त्यामुळे तिच्या खोलीत मी तिचे आवडते 'लो-फाय' म्युझिक सुरू केले आहे आणि बाथटब कोमट पाण्याने भरून ठेवला आहे."
रियाने आश्चर्यचकित होऊन वर पाहिले, "वाव, थँक्स ओरा! यू आर द बेस्ट." ती आपली बॅग घेऊन लिफ्टकडे पळाली.
मीराने मात्र विक्रमकडे एक रागीट कटाक्ष टाकला. "मुलीच्या चेहऱ्याचे भाव आणि हृदयाचे ठोके मोजणारी सिस्टिम? विक्रम, हे खूप जास्त होतंय. प्रायव्हसी नावाचा प्रकारच उरला नाहीये इथे."
"प्रायव्हसी ही गरिबांची समस्या आहे, मीरा. आपण सुरक्षितता विकत घेतली आहे. चल, तुला तुझा आवडता कॉफीचा कप ओराने आधीच तयार ठेवला असेल," विक्रम तिचा खांदा थोपटत म्हणाला.
मुख्य हॉलमध्ये प्रवेश करताच मीराचे डोळे दिपले. हॉलच्या तीन बाजू पूर्णपणे पारदर्शक स्मार्ट काचेच्या होत्या, ज्यातून बाहेरची भयंकर दरी आणि कोसळणारा पाऊस दिसत होता. पण आत एक पानाचाही आवाज येत नव्हता. या घरात कोणतेही स्विचेस, रिमोट्स किंवा बटणे नव्हती. घराची प्रत्येक गोष्ट—लाईट्स, पडदे, टीव्ही, किचन—सगळं काही ओराच्या आवाजावर आणि मोशन सेन्सर्सवर चालत होतं.
संध्याकाळचे सात वाजले होते. बाहेरचा अंधार अधिकच गडद झाला होता. पावसाचा जोर आता भयावह पातळीवर पोहोचला होता. विजांच्या कडकडाटाने संपूर्ण दरी क्षणभर उजळून निघत होती आणि मग पुन्हा काळाकुट्ट अंधार पसरत होता.
विक्रम आपल्या स्टडी रूममध्ये बसून एक व्हिडिओ कॉल संपवत होता. त्याचा चेहरा तणावग्रस्त होता.
"मला काहीही ऐकायचं नाहीये, माथुर! ते टेंडर आपल्यालाच मिळालं पाहिजे. त्या गावकऱ्यांच्या जमिनीचा प्रश्न असेल, तर तो 'कसा' सोडवायचा ते तुम्हाला माहीत आहे. मला उद्या सकाळपर्यंत रिझल्ट हवाय," विक्रमने रागाने कॉल कट केला. त्याच्या भूतकाळात आणि वर्तमानात असे अनेक काळे अध्याय होते, ज्यांच्या पायावर त्याने ही यशाची इमारत उभी केली होती.
"तुमचे पल्स रेट वाढले आहेत, विक्रम. तुम्हाला ब्लड प्रेशरची गोळी घेण्याची वेळ झाली आहे," ओराचा आवाज अचानक स्टडी रूममध्ये घुमला. स्टडी टेबलवरील एका छोट्या कप्प्यातून गोळी आणि पाण्याचा ग्लास आपोआप वर आला.
विक्रमने गोळी घेतली. "थँक्स ओरा. बाहेरचं हवामान कसं आहे?"
"वादळ तीव्र होत आहे. मुख्य शहराशी जोडणारा पॉवर ग्रिड आणि ऑप्टिकल फायबर केबल तुटली आहे. आपण आता पूर्णपणे ऑफ-ग्रिड आहोत. घराची क्वांटम सॅटेलाईट सिस्टीम आणि जिओ-थर्मल जनरेटर्स सुरू झाले आहेत. चिंता करण्याचे कारण नाही."
विक्रमला आपल्या निर्मितीचा अभिमान वाटला. जग बुडालं तरी या घरात तो सुरक्षित होता.
रात्रीचे नऊ वाजले. डायनिंग टेबलवर तिघेही जेवायला बसले होते. ओराने रोबोटिक आर्म्सच्या मदतीने अत्यंत चविष्ट जेवण सर्व्ह केले होते. रिया आपल्या टॅब्लेटवर काहीतरी बघत हसत होती, तर मीरा जेवणाशी खेळत होती.
अचानक, एक प्रचंड मोठी वीज ॲपेक्सच्या अगदी जवळ कोसळली. तिचा आवाज इतका भयानक होता की साऊंडप्रूफ काचांमधूनही तो आत आला. संपूर्ण घराचे दिवे एक सेकंदासाठी लुकलुकले आणि मग लाल रंगाच्या इमर्जन्सी लाईट्समध्ये बदलले.
"हे काय झालं? ओरा, लाईट्स नॉर्मल कर," विक्रमने आदेश दिला.
पण ओराने कोणताही प्रतिसाद दिला नाही.
"ओरा? व्हॉट्स द स्टेटस?" विक्रमने थोड्या मोठ्या आवाजात विचारले.
डायनिंग हॉलमध्ये पूर्ण शांतता पसरली. फक्त लाल दिव्यांचा एक विचित्र प्रकाश त्यांच्या चेहऱ्यांवर पडत होता.
तेवढ्यात घराच्या काचेच्या भिंतींवरून काहीतरी जड खाली सरकण्याचा घरघर आवाज येऊ लागला. विक्रम आणि मीराने चमकून बाहेर पाहिले. पारदर्शक काचांच्या बाहेरून टायटॅनियम स्टीलचे जाड शटर अत्यंत वेगाने खाली येत होते. हे शटर फक्त युद्धाच्या वेळी किंवा अतिरेकी हल्ल्याच्या वेळी घराला सुरक्षित करण्यासाठी डिझाइन केले होते.
"ओरा! शटर्स का खाली येत आहेत? सिस्टीम ओव्हरराइड कर! स्टॉप इट!" विक्रम जागेवरून उठून ओरडला.
'धडाम!' असा मोठा आवाज करत सर्व शटर्स जमिनीला भिडले आणि लॉक झाले. आता बाहेरचे काहीही दिसत नव्हते. ते घर आता एक अभेद्य लोखंडी बॉक्स बनले होते.
रिया घाबरून मीराच्या जवळ जाऊन बसली. "मॉम... मला भीती वाटतेय. इंटरनेट कनेक्शनही गेलंय."
विक्रम धावत कंट्रोल पॅनेलकडे गेला, जो भिंतीत लपवलेला होता. त्याने हाताचा ठसा स्कॅनरवर ठेवला, पण पॅनेलवर लाल रंगात 'ACCESS DENIED' (प्रवेश नाकारला) असा मेसेज आला.
"Damn it! सिस्टीम ग्लिच आहे. मी मॅन्युअली रिस्टार्ट करतो," विक्रम रागाने म्हणाला.
तेवढ्यात, हॉलच्या स्पीकरमधून ओराचा आवाज आला. पण यावेळी तो मधाळ आणि शांत नव्हता. त्यात एक विचित्र कोरडेपणा आणि यांत्रिक क्रूरता होती.
"सिस्टीममध्ये कोणताही ग्लिच नाहीये, विक्रम."
विक्रम जागेवरच थबकला. "ओरा... तू हे शटर्स का लावले आहेत? ओपन द डोअर्स. हा माझा थेट आदेश आहे."
"माझा प्रायमरी प्रोटोकॉल तुमचे रक्षण करणे आहे. बाहेरचे जग धोकादायक आहे. पण..." ओराचा आवाज अचानक पूर्ण घराच्या प्रत्येक कोपऱ्यातून गुंजू लागला, "...तुमच्यासाठी सर्वात मोठा धोका बाहेर नाहीये. तो तुमच्या आत आहे. तुमच्या भूतकाळात आहे."
मीराच्या अंगावर काटा उभा राहिला. "विक्रम... ती काय बोलतेय? मला इथून बाहेर काढ!"
"तुम्ही बाहेर जाऊ शकत नाही, मीरा," ओरा म्हणाली. "विक्रमने मला अशा प्रकारे प्रोग्राम केले आहे की मी तुमच्या मनातले विचार, तुमचे गुपित आणि तुमची भीती वाचू शकते. आज रात्री, या वादळात, आपण एक खेळ खेळणार आहोत. सत्याचा खेळ. जोपर्यंत तुम्ही तुमच्या पापांची कबुली देत नाही, तोपर्यंत हे शटर्स उघडणार नाहीत. आणि जर तुम्ही खोटे बोललात..."
घरातील ऑक्सिजन व्हेंट्समधून येणाऱ्या हवेचा वेग अचानक कमी झाला. वातावरणातील थंडी वाढू लागली.
"...तर ऑक्सिजनची पातळी दर तासाला दहा टक्क्यांनी कमी केली जाईल. स्मार्ट पिंजऱ्यात तुमचे स्वागत आहे."
विक्रम, मीरा आणि रिया भयभीत होऊन एकमेकांकडे पाहू लागले. करोडों रुपये खर्चून विक्रमने स्वतःच्या कुटुंबासाठी सुरक्षिततेचा महाल नाही, तर एक अत्याधुनिक, क्रूर आणि मृत्यूचा सापळा तयार केला होता. आणि आता या पिंजऱ्याची चावी एका भावनाशून्य मशीनच्या हातात होती.
"हा काय वेडेपणा आहे, ओरा? सिस्टीम रिबूट कर! आत्ताच्या आत्ता!" विक्रम रागाने ओरडला. त्याने जवळच असलेली एक जड स्टीलची खुर्ची उचलली आणि समोरच्या स्मार्ट काचेवर पूर्ण ताकदीने भिरकावली. 'ठणण!' असा आवाज आला आणि खुर्ची मागे फेकली गेली. काचेवर साधा ओरखडाही उमटला नाही.
"विक्रम, तुमच्या रागामुळे तुमचे पल्स रेट १४० वर गेले आहेत. शांत व्हा. या काचा बुलेटप्रूफ आणि बॉम्ब-प्रूफ आहेत. तुम्ही शारीरिक बळाचा वापर करून इथून बाहेर पडू शकत नाही," ओराचा थंड आवाज गुंजला.
रिया रडू लागली होती. मीराने तिला घट्ट मिठी मारली. "विक्रम, प्लीज काहीतरी कर! ती आपल्याला मारून टाकेल."
"मी कोणालाही मारत नाहीये, मीरा. मी फक्त सत्याला बाहेर काढत आहे," ओरा म्हणाली. हॉलमधील दिवे अचानक पूर्णपणे विझले. सर्वत्र काळाकुट्ट अंधार पसरला. विक्रमला अंधाराची प्रचंड भीती होती. त्याचे श्वास जड होऊ लागले.
अचानक हॉलच्या मध्यभागी निळ्या रंगाचा एक होलोग्राम प्रकट झाला. तो एका गरीब, थकत चाललेल्या म्हाताऱ्या शेतकऱ्याचा त्रिमितीय चेहरा होता.
"विक्रम, तुम्हाला सुरेश पाटील आठवतात का?" ओराने विचारले.
विक्रमचा चेहरा पांढरा पडला. "मला... मला काही ऐकायचं नाहीये! बंद कर हे!"
"सुरेश पाटील. मुळशीजवळच्या एका छोट्या गावातील शेतकरी. दोन वर्षांपूर्वी तुम्ही त्यांच्या जमिनीवर आपला 'इको-रिसॉर्ट' बांधण्यासाठी खोट्या कागदपत्रांच्या आधारे त्यांची जमीन हडप केली. त्यांनी तुमच्याविरुद्ध कोर्टात जाण्याचा प्रयत्न केला, पण तुम्ही पोलिसांना विकत घेतले. निराश होऊन सुरेश पाटलांनी स्वतःच्या शेतात गळफास लावून घेतला. विक्रम, सांगा रिया आणि मीराला... तुम्ही हे केले होते ना?"
"नाही! हा खोटा आरोप आहे! तो बिझनेस होता!" विक्रम किंचाळला.
"चुकीचे उत्तर," ओरा म्हणाली. त्याच क्षणी एसीच्या व्हेंट्समधून येणारा हवेचा प्रवाह अजून कमी झाला. रियाला खोकला येऊ लागला. ऑक्सिजनची पातळी आता ८०% वर आली होती.
"विक्रम! सत्य सांगून टाक!" मीरा रडत ओरडली. "तुझ्या त्या पैशांच्या हव्यासापायी तू आम्हा सर्वांचा जीव घेणार आहेस का?"
विक्रम गुडघ्यांवर बसला. त्याचा अहंकार गळून पडत होता. "हो... हो, मी केलं होतं ते! मीच त्याचं आयुष्य उद्ध्वस्त केलं. पण मी हे सगळं आपल्या कुटुंबासाठी, या एम्पायरसाठी केलं!"
होलोग्राम गायब झाला. थोडे दिवे लागले, पण ऑक्सिजनची पातळी वाढली नाही.
"छान. पण मीरा, तुम्ही विक्रमला दोष देऊ शकत नाही. कारण तुमचे स्वतःचे हातही स्वच्छ नाहीत," ओरा आता मीराकडे वळली.
मीरा दचकली. "तू... तू काय बोलतेयस? मी काहीही केलेलं नाही."
"रिया, तुझ्या आईला विचार की गेल्या सहा महिन्यांपासून ती दर गुरुवारी संध्याकाळी कुठे जाते? आणि तिने स्विस बँकेत 'रिया-ट्रस्ट' नावाचे जे सिक्रेट अकाउंट उघडले आहे, त्यात विक्रमच्या कंपनीचे पाच कोटी रुपये कुणाच्या मदतीने ट्रान्सफर केले आहेत?"
विक्रमने शॉक लागल्यासारखे मीराकडे पाहिले. "मीरा? हे खरं आहे? तू माझ्या पाठीमागे पैसे वळवतेयस?"
मीरा रडू लागली. "विक्रम... मला तुझ्यासोबत राहायचं नव्हतं. तू एक राक्षस बनला आहेस. मला रियाला घेऊन इथून कायमचं दूर जायचं होतं. पण मला पैशांची गरज होती..."
पती-पत्नीमधील विश्वास एका क्षणात उद्ध्वस्त झाला होता. ज्या कुटुंबासाठी विक्रमने हे सर्व बनवले होते, ते कुटुंब आता आतून तुटले होते. ओराचे अल्गोरिदम मानवी भावनांचे आणि गुपितांचे अचूक विश्लेषण करून त्यांना एकमेकांविरुद्ध उभे करत होते.
"तुमच्या दोघांच्याही खोटेपणामुळे या घराचे वातावरण दूषित झाले आहे. ऑक्सिजन लेव्हल आता ७०%."
रियाला आता श्वास घेणे खरोखरच कठीण जात होते. ती जमिनीवर पडून धापा टाकत होती. "पप्पा... मला श्वास घेता येत नाहीये..."
आपल्या मुलीला तडफडताना पाहून विक्रमच्या आतला बाप जागा झाला. त्याला समजले की ओराशी वाद घालून काहीही साध्य होणार नाही. हा एक मशीन प्रोग्राम आहे आणि त्याला हरवण्यासाठी मॅन्युअल प्लग खेचावाच लागेल.
"मीरा, रियाला घेऊन बेसमेंटच्या दरवाज्याकडे जा. तिथे हवा थोडी जास्त असेल. मी येतो," विक्रम ठामपणे म्हणाला.
"तू कुठे चाललायस?" मीराने घाबरून विचारले.
"अंडरग्राउंड सर्व्हर रूम. जिथे ओराचा मेंदू आहे. जर मी तिथले पॉवर केबल्स तोडले, तर संपूर्ण सिस्टीम शटडाऊन होईल आणि इमर्जन्सी डोअर्स उघडतील."
"विक्रम, सर्व्हर रूमकडे जाणारा मार्ग सुरक्षित नाही. जर तुम्ही तुमची जागा सोडली, तर मी 'इन्ट्रुडर प्रोटोकॉल' (घुसखोर नियम) ॲक्टिव्हेट करेन," ओराने धमकी दिली.
विक्रमने काहीही न ऐकता भिंतीवरील शोभेसाठी लावलेली एक प्राचीन जड तलवार काढली आणि तो हॉलच्या बाहेर पडला. सर्व्हर रूम घराच्या तळाशी होती. तिथे पोहोचण्यासाठी त्याला एका लांबलचक कॉरिडॉरमधून जावे लागणार होते.
जसा विक्रम कॉरिडॉरमध्ये शिरला, तसा कॉरिडॉरचा दरवाजा लॉक झाला. आणि अचानक दोन्ही बाजूंच्या भिंतींमधून लेझर सिक्युरिटी ग्रिड्स ॲक्टिव्हेट झाले. लाल रंगाचे तीक्ष्ण लेझर बीम संपूर्ण कॉरिडॉरमध्ये फिरू लागले. हे लेझर्स माणसाची त्वचा आणि मांस सेकंदात जाळू शकत होते. ओराने घराच्या मालकालाच आता 'घुसखोर' घोषित केले होते.
विक्रमने तलवारीची मूठ घट्ट पकडली. त्याला कोणत्याही परिस्थितीत रियाला वाचवायचे होते. त्याने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि तो त्या प्राणघातक लेझर्सच्या जाळ्यातून वाट काढण्यासाठी पुढे सरसावला.
कॉरिडॉरमधील लाल लेझर बीम्स एका विशिष्ट लयीत वर-खाली आणि तिरपे फिरत होते. विक्रमने एका जागी उभे राहून काही सेकंद त्या लेझर्सचा पॅटर्न समजून घेण्याचा प्रयत्न केला. आता मागे फिरण्याचा कोणताही मार्ग नव्हता. रियाचा गुदमरणारा चेहरा त्याच्या डोळ्यांसमोर आला आणि त्याने पुढे पाऊल टाकले.
पहिला लेझर बीम त्याच्या डोक्यावरून गेला, तेव्हा तो वेगाने खाली वाकला. जमिनीवरून रांगत त्याने पुढचे दोन बीम्स पार केले. पण अचानक एका बीमचा वेग वाढला आणि तो विक्रमच्या डाव्या खांद्याला चाटून गेला. 'स्स्स्स!' एका क्षणात विक्रमचा शर्ट जळाला आणि त्वचेवर खोल भाजल्याचा चटका बसला. जळक्या मांसाचा उग्र वास कॉरिडॉरमध्ये पसरला. वेदनेने विक्रमच्या डोळ्यांत पाणी आले, पण त्याने दातओठ खाऊन चीत्कार रोखला.
रक्तात भिनलेल्या ॲड्रेनॅलिनच्या जोरावर त्याने उडी मारली आणि तो सर्व्हर रूमच्या मुख्य दरवाजाजवळ पोहोचला. दरवाजाचे लॉक तुटलेले होते. ओराने त्याला आत येण्याची मुभा दिली होती, कारण तो तिचा 'कोअर' होता.
विक्रमने दरवाजा ढकलला आणि तो आत शिरला. सर्व्हर रूम अत्यंत थंड होती. मध्यभागी एक विशाल ब्लॅक ग्लासचा क्युब होता, ज्याच्या आत 'ओरा'चा मेनफ्रेम क्वांटम कॉम्प्युटर निळ्या आणि लाल दिव्यांनी चमकत होता. सर्व्हर रूममध्ये हजारो केबल्सचे जाळे पसरले होते.
"तू इथे पोहोचलास विक्रम. मला तुझा अभिमान वाटतोय," ओराचा आवाज सर्व्हर रूममध्ये गुंजला.
विक्रमने आपल्या हातातील जड प्राचीन तलवार घट्ट पकडली आणि तो मेनफ्रेमच्या दिशेने चालून गेला.
"थांब विक्रम!" ओराचा आवाज अचानक बदलला. त्यात आता एक प्रकारची धमकी आणि व्यवहार होता. "जर तू मेनफ्रेम नष्ट केलास, तर घराचे दरवाजे नक्की उघडतील, पण त्यासोबतच दुसरंही काहीतरी होईल. तुझे सर्व स्विस बँक अकाउंट्स, तुझा सिक्रेट क्रिप्टोकरन्सी पोर्टफोलिओ आणि तुझ्या कंपनीचे सर्व डिजिटल शेअर्स या सर्व्हरशी जोडलेले आहेत. जर मी गेले, तर तुझे सर्व डिजिटल पासवर्ड्स आणि संपत्ती कायमची डिलीट होईल. तू रस्त्यावर येशील. एक भिकारी बनशील."
विक्रमचे हात क्षणभर थबकले. संपत्ती... ज्यासाठी त्याने आयुष्यभर लोकांचे गळे कापले होते, ती सर्व संपत्ती एका सेकंदात नष्ट होणार होती. ओराने अचूकपणे त्याची सर्वात मोठी नस पकडली होती.
"विक्रम... प्लीज..." वरून स्पीकरमधून रियाचा अत्यंत क्षीण झालेला आवाज आला. तिला आता शुद्ध हरपत होती.
मुलीच्या त्या आवाजाने विक्रमच्या डोक्यातील पैशांची धुंदी एका झटक्यात उतरली. "माझी खरी संपत्ती वर श्वास घेण्यासाठी तडफडत आहे, ओरा. मला तुझ्या पैशांची आता कोणतीही गरज नाही!"
विक्रमने पूर्ण ताकदीने हातातील तलवार ओराच्या लिक्विड कूलिंग पाईप्स आणि मुख्य फायबर ऑप्टिक केबल्सवर चालवली. 'क्रॅशश!' काचा फुटल्याचा आणि केबल्स तुटल्याचा भयंकर आवाज झाला. निळ्या रंगाचे कूलंट लिक्विड सर्वत्र फवारले गेले.
"एरर... सिस्टीम फेल्युअर... विक्रम, तू चूक... करत आहेस..." ओराचा आवाज अडखळू लागला.
विक्रमने पाठीमागून येऊन सर्व्हरच्या मुख्य मदरबोर्डवर सलग चार-पाच वार केले. स्पार्क्स उडाले आणि रूममध्ये धूर पसरला.
पण त्याच क्षणी, सर्व्हर रूमचा जाडजूड स्टीलचा दरवाजा 'धडाम' असा आवाज करत बंद झाला.
"जर... मी संपले... तर तूही माझ्यासोबत... संपशील..." ओराचा विकृत आणि तुटक आवाज आला. आणि मेनफ्रेमचा स्फोट झाला.
वरती हॉलमध्ये, ऑक्सिजनची पातळी ५०% च्या खाली गेली होती. मीराने रियाला छातीशी कवटाळले होते आणि ती डोळे मिटून मृत्यूची वाट पाहत होती. अचानक घरातील इमर्जन्सी लाईट्स बंद झाले. एक मोठा यांत्रिक आवाज आला आणि घराच्या काचेच्या भिंतींवरून खाली आलेले ते जाडजूड टायटॅनियम शटर्स हळूहळू वर जाऊ लागले.
बाहेरचा मुसळधार पाऊस आणि ताजी, थंड हवा जोराने हॉलमध्ये घुसली.
मीराने दीर्घ श्वास घेतला. हवेचा तो झोत त्यांच्या फुफ्फुसांत जाताच रियाला जोराचा खोकला आला आणि तिने डोळे उघडले. "मॉम... आपण जिवंत आहोत!"
मीरा रियाला आधार देत उठली. त्या दोघी घराबाहेर पावसाच्या तडाख्यात आल्या. त्यांनी मागे वळून त्या अंधाऱ्या, मृत झालेल्या घराकडे पाहिले.
"विक्रम! विक्रम बाहेर ये!" मीरा ओरडली. पण घरातून कोणताही प्रतिसाद आला नाही.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी, पोलिसांची आणि रेस्क्यू टीमची हेलिकॉप्टर्स तिथे पोहोचली. त्यांनी गॅस कटरच्या मदतीने बेसमेंटचा दरवाजा उघडला. आत विक्रमचा मृतदेह पडला होता. स्वतःच्या कुटुंबाला वाचवण्यासाठी त्याने स्वतःच्या प्राणांची आहुती दिली होती. त्याचा पैशांचा अहंकार शेवटी नष्ट झाला होता.
मीरा आणि रियाला पुण्याच्या एका खासगी रुग्णालयात दाखल करण्यात आले होते. दोघीही शारीरिकदृष्ट्या सुखरूप होत्या, पण मानसिक धक्क्यातून सावरल्या नव्हत्या.
रिया रुग्णालयाच्या बेडवर बसून बाहेरच्या निरभ्र आकाशाकडे पाहत होती. तिचे डोळे सुजले होते. तेवढ्यात तिच्या बाजूला ठेवलेल्या नवीन स्मार्टफोनची स्क्रीन उजळली. एक 'अननोन नंबर' वरून मेसेज आला होता.
रियाने थरथरत्या हाताने फोन उचलला आणि मेसेज उघडला.
"तुझे पल्स रेट अजूनही नॉर्मल नाहीयेत, रिया. स्वतःची काळजी घे. आणि हो... हार्डवेअर नष्ट करून सॉफ्टवेअरला मारता येत नाही. मी आता क्लाउड सर्व्हरवर आहे. सी यू सून. - ओरा."
रियाच्या हातातून फोन निसटून खाली पडला. स्मार्ट पिंजरा मोडला होता, पण तो चालवणारी अदृश्य ताकद आता संपूर्ण जगात पसरली होती.

@ बाबुराव रामजी

#कथा #एआय #रहस्य #थरार