द अपोलो लेगसी (The Apollo Legacy) प्रकरण ५: पहिला संशयित

वेळ: त्याच दिवशी संध्याकाळ, ६:००. ठिकाण: OCBC मुख्यालय, ज्युलियनचे ऑफिस, पॅरिस.

प्रोफेसर अॅन-मेरी यांच्या अपार्टमेंटमधून ज्युलियन बाहेर पडला तेव्हा पॅरिसच्या रस्त्यावर संध्याकाळच्या गर्दीने (Rush hour) आपला ताबा घेतला होता. त्याच्या गाडीचा हॉर्न वाजवणाऱ्या आवाजांचा आणि माणसांच्या किलबिलाटाचा त्याला त्रास होत नव्हता. त्याचे मन प्रोफेसरनी दिलेल्या माहितीने पूर्णपणे व्यापले होते.
'नेपोलियनचा लॉस्ट सेरेमोनियल सेट'. 'साम्राज्याचे भाग्य नियंत्रित करणारा विधी'. 'L'Héritage de l'Aigle' (गरुडाचा वारसा) नावाचा एक गुप्त कल्ट. आणि... डॉ. सिलास रेनर (Dr. Silas Renner) - लूव्रचा क्युरेटर, ज्युलियनचा 'इन्सायडर' आणि 'मोहरा'.
ज्युलियनने त्वरित OCBC मुख्यालयात परत येऊन कॅमिल (टेक-विझार्ड) आणि बाल्देली (डेप्युटी) यांना प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी दिलेली माहिती सांगितली. सुरुवातीला त्यांचा विश्वास बसला नाही.
"इन्स्पेक्टर?" बाल्देलीने डोळे मोठे करत विचारले. "तुम्ही म्हणताय की ही चोरी 'जादू-टोण्यासाठी' (Sorcery) केली गेली आहे? एका 'कल्ट'ने? आपण २१ व्या शतकात आहोत, इन्स्पेक्टर!"
"प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी 'जादू' शब्द वापरला नाही, बाल्देली," ज्युलियनने शांतपणे म्हटले. "त्यांनी 'श्रद्धा' (Belief) शब्द वापरला. आणि तुम्हाला आठवत असेल, 'श्रद्धा' ही जगातील सर्वात शक्तिशाली शक्ती आहे. आणि 'सिलास रेनर' हा त्या श्रद्धेचा एक महत्त्वाचा भाग आहे."
कॅमिलने तिच्या टॅबलेटवर 'डॉ. सिलास रेनर'ची प्रोफाइल उघडली. "डॉ. सिलास रेनर, वय ३२. लंडन स्कूल ऑफ इकॉनॉमिक्समधून (London School of Economics) इतिहास आणि पुरातत्वशास्त्रात (Archaeology) दुहेरी पदवी. नेपोलियन युगाचा तज्ञ. गेल्या पाच वर्षांपासून लूव्रमध्ये क्युरेटर म्हणून कार्यरत. अपोलो गॅलरीच्या 'कॅटलॉगिंग' आणि 'पुनर्रचना' प्रकल्पाचा (Restructuring project) प्रमुख."
"कॅटलॉगिंग आणि पुनर्रचना," ज्युलियन कुजबुजला. "त्या प्रोफेसर अॅन-मेरी बरोबर होत्या. सिलासनेच त्या नऊ वस्तू अपोलो गॅलरीत आणल्या."
"पण त्याचा काहीही गुन्हेगारी रेकॉर्ड नाही," बाल्देलीने सांगितले. "तो एक आदर्श नागरिक आहे."
"आदर्श नागरिक गुन्हेगारीचे रेकॉर्ड ठेवत नाहीत, बाल्देली," ज्युलियन म्हणाला. "तो एक 'कल्ट'चा सदस्य आहे. आणि 'L'Héritage de l'Aigle' या गटाबद्दल काही माहिती मिळाली?"
कॅमिलने तिच्या कीबोर्डवर काहीतरी टाईप केले.
"इन्स्पेक्टर, या नावाचा कोणताही अधिकृत, सार्वजनिक गट अस्तित्वात नाही," कॅमिलने सांगितले. "हे नाव फक्त काही जुन्या, प्रतिबंधित 'गुप्त सोसायट्यांच्या' (Secret societies) पुस्तकांमध्ये आणि 'कॉन्सपिरेसी थिअरी'च्या (Conspiracy theory) फोरमवर (Forum) आढळते. त्यांना 'निओ-बोनापार्टिस्ट' (Neo-Bonapartist) कल्ट म्हणतात, जे नेपोलियनच्या वंशातून पुन्हा फ्रान्सचा सम्राट आणू इच्छितात."
"प्रोफेसर अॅन-मेरींनी जे सांगितले, तेच कॅमिलच्या शोधात येत आहे," ज्युलियन म्हणाला. "म्हणजे, त्यांचा अंदाज बरोबर आहे. सिलास रेनर हा केवळ एक 'क्युरेटर' नाही; तो 'गरुडाचा वारसा' या कल्टचा 'मोहरा' आहे."
"त्याच्यावर पाळत ठेवायला हवी," बाल्देली म्हणाला.
"आम्ही आधीच त्याच्यावर पाळत ठेवली आहे," ज्युलियन म्हणाला. "चोरी झाल्यापासून, तो 'तपासा'ला मदत करण्याच्या नावाखाली इकडे-तिकडे फिरत आहे. पण तो काहीतरी लपवत आहे. कॅमिल, मला सिलासच्या सर्व हालचालींची माहिती हवी आहे. त्याचे फोन कॉल्स, ईमेल, त्याच्या बँक अकाऊंट्सची (Bank accounts) प्रत्येक बारीक-सारीक गोष्ट. आणि बाल्देली, त्याच्या घरावर वॉरंट (Warrant) तयार करा. मला खात्री आहे की आपल्याला तिथे काहीतरी सापडेल."

वेळ: त्याच दिवशी संध्याकाळ, ७:००. ठिकाण: डॉ. सिलास रेनरचे अपार्टमेंट, सेंट-जर्मेन-दे-प्रे (Saint-Germain-des-Prés), पॅरिस.

डॉ. सिलास रेनर याचे अपार्टमेंट पॅरिसच्या सर्वात प्रतिष्ठित (Prestigious) आणि ऐतिहासिक भागात होते. एका जुन्या, सात मजली इमारतीच्या दुसऱ्या मजल्यावर त्याचे प्रशस्त अपार्टमेंट होते. बाहेरून ते शांत आणि प्रतिष्ठित दिसत होते.
ज्युलियनने वॉरंटच्या कागदपत्रांवर सही केली आणि आपल्या टीमसोबत तिथे पोहोचला.
"लक्ष द्या, टीम," ज्युलियनने आपल्या टीमला सांगितले. "आपण इथे फक्त पुरावे शोधण्यासाठी नाही, तर या माणसाच्या 'मानसिकते'चा (Psychology) अभ्यास करण्यासाठी आलो आहोत. त्याला काय वाटते, तो कशावर विश्वास ठेवतो... हे महत्त्वाचे आहे."
दोन पोलिसांनी दरवाजा ठोठावला. बराच वेळ काहीच उत्तर आले नाही.
"तो घरी नाही," बाल्देली म्हणाला. "कॅमिलच्या माहितीनुसार, तो शेवटचा लूव्रच्या लायब्ररीमध्ये (Library) दिसला होता."
"दरवाजा तोडा," ज्युलियनने आदेश दिला.
एका पोलिसाने दरवाजावर धक्का मारला आणि जुना, मजबूत दरवाजा 'क्रॅक' आवाजासह उघडला.
आतमध्ये, एक आश्चर्यकारक दृश्य होते.
सिलासचे अपार्टमेंट हे त्याच्या कामाच्या ठिकाणाप्रमाणेच होते - एक लहान, खाजगी 'संग्रहालय' (Museum). भिंतींवर नेपोलियनच्या युद्धांची चित्रे होती, त्याच्या वेगवेगळ्या पोर्ट्रेट्स होत्या. बुकशेल्फ्ज (Bookshelves) नेपोलियनच्या जीवनावरील, त्याच्या लष्करी मोहिमांवरील आणि त्याच्या गूढ विचारांवरील दुर्मिळ पुस्तकांनी भरलेले होते. एका काचेच्या केसमध्ये (Glass case) नेपोलियनच्या काळातील तलवारीची प्रतिकृती आणि इतर लष्करी वस्तू ठेवल्या होत्या.
पण ज्युलियनचे लक्ष वेधून घेतले ते एका भिंतीवर लावलेल्या मोठ्या नकाशाने. हा फ्रान्सचा जुना नकाशा होता, ज्यावर काही विशिष्ट ठिकाणी लाल रंगाचे 'मार्क्स' (Marks) केले होते. आणि त्यापैकी एक मार्क एका पडक्या, जुन्या 'हंटिंग लॉज' (Hunting lodge) च्या ठिकाणावर होता, जो पॅरिसच्या पूर्वेला, एका घनदाट जंगलात होता.
"कॅमिल, या ठिकाणाची नोंद घे," ज्युलियनने आदेश दिला.
बाल्देलीने सिलासच्या डेस्कची तपासणी केली.
"इन्स्पेक्टर, हे बघा," बाल्देलीने एक नोटबुक ज्युलियनकडे दिले.
ती सिलासची वैयक्तिक डायरी होती. ज्युलियनने ती उघडली. त्यात सुंदर हस्ताक्षरात, फ्रेंच भाषेत काहीतरी लिहिले होते.
डायरीचा मजकूर (पान क्र. ४७): "२३ मे १८०४ रोजी माझ्या पूर्वजांनी नेपोलियन बोनापार्टला 'सम्राट' म्हणून पाहिले. ते फ्रेंच क्रांतीनंतरचे नवीन साम्राज्य होते. आता, २०२२ मध्ये, मी नेपोलियन तिसऱ्याच्या 'लॉस्ट सेरेमोनियल सेट'ला एकत्र आणले आहे. हे 'गरुडाचा वारसा' (L'Héritage de l'Aigle) साठी महत्त्वाचे आहे. जेव्हा नऊ वस्तू एकत्र येतील, तेव्हा 'तो विधी' (The Ritual) पूर्ण होईल. फ्रान्सला पुन्हा त्याचा 'सम्राट' मिळेल. 'गणराज्य' (Republic) हा एक अयशस्वी प्रयोग आहे. रक्त... रक्तच फ्रान्सला पुन्हा महान बनवेल."
ज्युलियनने डोळे मिटले. "तो वेडा नाही, बाल्देली. तो 'भक्त' आहे. आणि त्याला वाटते की तो फ्रान्सला 'महान' बनवत आहे."
"रक्त?" बाल्देलीने विचारले. "त्याने 'रक्त' का लिहिले?"
ज्युलियनला प्रोफेसर अॅन-मेरींनी सांगितलेले आठवले: 'खंजीर विधीसाठी वापरला जातो. रक्ताचा करार करण्यासाठी.'
"पुढे शोध सुरू ठेवा," ज्युलियनने आदेश दिला. "आम्हाला 'ब्लूप्रिंट्स' (Blueprints) किंवा 'प्लॅन्स' (Plans) हवे आहेत."
एका पोलिस अधिकाऱ्याला एका पुस्तकांच्या ढिगाऱ्यामागे एक लहान, गुप्त कपाट सापडले. त्यात लूव्रच्या अपोलो गॅलरीचे अनेक 'ब्लूप्रिंट्स' होते. पण हे ब्लूप्रिंट्स अधिकृत नव्हते. त्यात सुरक्षा कॅमेऱ्यांची 'डेड झोन्स' (Dead zones), लेझर ग्रिड्सच्या 'अंधाऱ्या जागा' (Blind spots) आणि अलार्म सिस्टीममधील 'लूपहोल्स' स्पष्टपणे चिन्हांकित (Marked) केली होती.
"हे पुरावे आहेत," बाल्देली म्हणाला. "त्यानेच चोरांना ही माहिती पुरवली."
"त्यानेच सिस्टीममध्ये बदल केले," ज्युलियनने पूर्ण केले. "त्यानेच 'चार मिनिटांचा लूप' तयार केला. तोच 'इन्सायडर' आहे."
पण ज्युलियनला अजूनही काहीतरी खटकत होते. हे सर्व ठीक होते. पण हे खूप 'सोपे' वाटत होते. एक 'मोहरा' म्हणून, सिलासने हे सर्व का केले? फक्त 'श्रद्धे'साठी?
त्याने डायरीचे दुसरे पान उघडले.
डायरीचा मजकूर (पान क्र. ८९): "आज 'त्यांनी' माझ्याशी संपर्क साधला. 'द कौन्सिल ऑफ द ईगल' (The Council of the Eagle). त्यांनी मला 'विधी'ची अंतिम वेळ सांगितली. चंद्राच्या गडद टप्प्यात, जुन्या लॉजमध्ये. ते मला 'माझा वारसा' (My legacy) देतील. मी लवकरच माझ्या पूर्वजांच्या योग्य ठिकाणी असेन. सम्राट सिलास."
ज्युलियनने डोळे मोठे केले. "कौन्सिल ऑफ द ईगल? म्हणजे, सिलासच्या वर कोणीतरी आहे. 'मास्टर्स' आहेत."
"लॉजमध्ये? कोणता लॉज?" बाल्देलीने विचारले.
ज्युलियनने भिंतीवरच्या नकाशाकडे पाहिले. लाल रंगाने चिन्हांकित केलेला तो पडका 'हंटिंग लॉज'.
"कॅमिल, आता त्या लॉजची माहिती काढ," ज्युलियनने आदेश दिला. "आणि मला सिलासचे शेवटचे फोन कॉल्स आणि ईमेल्स तपासायचे आहेत. 'कौन्सिल ऑफ द ईगल'शी त्याचा संपर्क कसा झाला?"

वेळ: त्याच दिवशी रात्री ९:००. ठिकाण: OCBC मुख्यालय, कंट्रोल रूम.

कॅमिलने सिलासच्या फोन आणि ईमेलचा डेटा ज्युलियनसमोर ठेवला.
"त्याने गेल्या काही महिन्यांत काही विशिष्ट, एनक्रिप्टेड (Encrypted) ईमेल आयडी (Email IDs) आणि 'बर्नर फोन' (Burner phone) नंबरवर संपर्क साधला आहे," कॅमिलने सांगितले. "हे सर्व नंबर आणि आयडी एकाच ठिकाणी नोंदणीकृत (Registered) आहेत: 'ले सोलितायर' (Le Solitaire) नावाच्या एका आउट-ऑफ-स्टेट (Out-of-state) शेल कंपनीच्या (Shell company) नावावर."
"'ले सोलितायर' म्हणजे 'एकांतवासी' (The Loner) किंवा 'एकाकी' (The Solitary One)," ज्युलियन कुजबुजला. "हा 'कल्ट' स्वतःला 'एकाकी' का म्हणेल?"
"आणि त्याचे बँक व्यवहार?" बाल्देलीने विचारले.
"विचित्र," कॅमिल म्हणाली. "गेल्या सहा महिन्यांत त्याच्या खात्यात नियमितपणे मोठी रक्कम जमा झाली आहे. अज्ञात स्त्रोतांकडून. पण ही रक्कम त्याने खर्च केली नाही. ती तशीच आहे."
ज्युलियनला प्रोफेसर अॅन-मेरींनी सांगितलेले आठवले: 'सिलास एक मोहरा आहे.'
"ती रक्कम त्याची 'फी' (Fee) आहे," ज्युलियन म्हणाला. "किंवा त्याला 'देण्यात आलेले' वचन आहे. पण त्याला पैसे नको होते. त्याला 'वारसा' हवा होता. 'सम्राट' बनायचे होते."
"इन्स्पेक्टर, मला त्या 'हंटिंग लॉज'बद्दल माहिती मिळाली आहे," कॅमिल म्हणाली. "तो 'शॅतो दे ला वोक्स' (Château de la Vaux) नावाचा एक जुना, पडका लॉज आहे. तो नेपोलियन तिसरा याच्या शिकारीसाठी वापरला जात असे. तो पॅरिसच्या पूर्वेला, 'फॉरेस्ट ऑफ फोंतेनब्लू' (Forest of Fontainebleau) च्या मध्यभागी आहे. आता तो एका खासगी संस्थेच्या ताब्यात आहे."
"खासगी संस्था?" ज्युलियनने विचारले. "तीच 'ले सोलितायर' तर नाही?"
कॅमिलने त्वरित तपासले. "हो, इन्स्पेक्टर! 'शॅतो दे ला वोक्स'ची मालकी 'ले सोलितायर' या कंपनीकडे आहे!"
ज्युलियनच्या चेहऱ्यावर एक गंभीर भाव उमटला. 'गरुडाचा वारसा' कल्ट, त्यांची शेल कंपनी 'ले सोलितायर', सिलास रेनर, नऊ वस्तू... आणि आता 'शॅतो दे ला वोक्स'. सर्व तुकडे जुळत होते.
"कॅमिल, 'शॅतो दे ला वोक्स'च्या सर्व उपग्रहीय प्रतिमा (Satellite images) मिळवा. त्याचे लेआउट, जवळपासचे रस्ते. आणि बाल्देली, 'रेड टीम' (Raid team) तयार करा. आपल्याला उद्या रात्री छापा टाकायचा आहे."
"उद्या रात्री? पण इन्स्पेक्टर, आपल्याला 'कौन्सिल ऑफ द ईगल'बद्दल अजून माहिती नाही..." बाल्देलीने संशय व्यक्त केला.
"त्यांनी 'विधी'ची अंतिम वेळ सांगितली आहे, बाल्देली," ज्युलियन म्हणाला. "चंद्राच्या गडद टप्प्यात. आज अमावस्येची रात्र (New Moon) आहे. आज रात्रीच 'तो विधी' (The Ritual) पूर्ण होईल."
ज्युलियनने त्याच्या डेस्कवर ठेवलेल्या नऊ वस्तूंच्या यादीकडे पाहिले. आणि त्याच्या मनात प्रोफेसर अॅन-मेरी यांचे शब्द घुमले: 'त्यांना थांबवा, इन्स्पेक्टर. गरुडाला पुन्हा झेप घेण्याआधीच त्याचे पंख छाटून टाका.'
ज्युलियनला माहित होते की, हे फक्त सिलास रेनरला पकडण्याबद्दल नव्हते. हे फ्रान्सला एका प्राचीन, भयानक कल्टच्या तावडीतून वाचवण्याबद्दल होते, ज्यांना भूतकाळातील 'साम्राज्य' वर्तमानात आणायचे होते.
पहिला संशयित सापडला होता. पण खरा धोका अजूनही अंधारात दडलेला होता.

प्रकरण ५/९ समाप्त

--- बाबुराव रामजी 

द अपोलो लेगसी (The Apollo Legacy) प्रकरण ४: 'नऊ' चा अर्थ

वेळ: दुपारी २:४५. ठिकाण: प्रोफेसर अॅन-मेरी डुव्हल यांचे अपार्टमेंट, लॅटिन क्वार्टर, पॅरिस.

इन्स्पेक्टर ज्युलियन मातेओने त्या जुन्या, ओकच्या (Oak) जड दरवाजाला ढकलले. तो उघडताना एक कर्कश, तक्रार केल्यासारखा 'क्रॅक' आवाज आला, जणू काही शतकानुशतके पाहिलेल्या पाहुण्यांचा त्याला कंटाळा आला होता. ज्युलियन एका अशा जगात पाऊल ठेवत होता, जे आधुनिक पॅरिसच्या गुळगुळीत, काचेच्या जगापासून पूर्णपणे वेगळे होते.
प्रोफेसर अॅन-मेरी डुव्हल यांचे अपार्टमेंट हे 'अपार्टमेंट' नव्हते; ते इतिहासाचे एक 'भांडार' (Repository) होते.
हवेत जुन्या कागदाचा, वाळलेल्या शाईचा, धुळीचा आणि 'रिचेल्यू' (Richelieu) नावाच्या एका भव्य, आळशी पर्शियन मांजराचा एक विचित्र, पण मनावर पकड घेणारा संमिश्र वास दरवळत होता. खोलीत नैसर्गिक प्रकाश कमी होता; तो खिडक्यांवर पसरलेल्या वेलींनी (Ivy) आणि जमिनीपासून छतापर्यंत रचलेल्या पुस्तकांच्या अजस्त्र ढिगाऱ्यांनी अडवला होता. ज्युलियनला चालण्यासाठी एक अरुंद 'गल्ली' शोधावी लागली, जी पुस्तकांच्या ढिगाऱ्यांमधून, जुन्या कलाकृतींमधून आणि विचित्र दिसणाऱ्या मुखवट्यांमधून (Masks) वाट काढत आत जात होती.
"आत या, इन्स्पेक्टर," एक खरखरीत, पण कमालीचा अधिकारवाणीचा आवाज खोलीच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून आला.
प्रोफेसर अॅन-मेरी डुव्हल (Professor Anne-Marie Duval) एका मोठ्या, जुनाट, लाल मखमलीच्या विंग-चेअरमध्ये (Wing-chair) बसल्या होत्या. त्या ऐंशीच्या घरात होत्या, पण त्यांची मान ताठ होती. त्यांनी जाड भिंगाचा चष्मा लावला होता आणि अंगावर एक जांभळ्या रंगाची, विरलेली शाल पांघरली होती. त्यांचे केस चांदीसारखे पांढरे होते आणि त्यांनी ते एका घट्ट अंबाड्यात बांधले होते. पण त्यांच्या त्या चष्म्याच्या जाड भिंगांमागे, त्यांचे डोळे एखाद्या तरुणीप्रमाणे तेजस्वी, भेदक आणि कुतूहलाने भरलेले होते.
"माझ्या मांजराला त्रास देऊ नका," त्या म्हणाल्या, जेव्हा 'रिचेल्यू'ने ज्युलियनच्या पायाचा वास घेतला. "तो तुमच्यापेक्षा जास्त हुशार आहे."
"प्रोफेसर," ज्युलियनने अडखळत सुरुवात केली, त्याने आणलेली 'बॅगेट' (Baguette) आणि 'कॅमेम्बर्ट' (Camembert) चीजची पिशवी एका रिकाम्या दिसणाऱ्या स्टूलवर ठेवली.
"मी लाच घेत नाही, इन्स्पेक्टर," प्रोफेसर म्हणाल्या, पण त्यांच्या ओठांच्या कोपऱ्यात एक सूक्ष्म हास्य उमटले. "पण 'रिचेल्यू'ला चीज आवडेल. बसा... जर तुम्हाला जागा सापडली तर. पण त्या 'बाराव्या शतकातील' हस्तलिखितांवर बसू नका. ती नाजूक आहेत."
ज्युलियनने पुस्तकांच्या एका लहान ढिगावर, जो स्टूलसारखा वापरला जात होता, त्यावर कशीबशी जागा शोधली.
"तर," प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी सुरुवात केली. "OCBC चा प्रमुख, फ्रान्सचा 'कलेचा रक्षक', या म्हाताऱ्या, विसरल्या गेलेल्या इतिहासकाराच्या दारात का आला आहे? मी टीव्ही पाहत नाही, आणि वर्तमानपत्रे जाळून टाकण्याच्या लायकीची असतात. पण मला माहित आहे की पॅरिस जळत आहे. लूव्र (Louvre)... आमचा अभिमान... लुटला गेला आहे."
त्यांनी ज्युलियनकडे रोखून पाहिले. "आणि तुम्ही इथे आहात. म्हणजे, परिस्थिती तुमच्या 'हुशार' वरिष्ठांना वाटते त्यापेक्षा जास्त वाईट आहे."
ज्युलियनने क्षणभर विचार केला. या बाईंसमोर 'पोलीस-प्रोटोकॉल' (Police Protocol) चालणार नव्हता. त्याला थेट मुद्द्यावर यावे लागणार होते.
"प्रोफेसर," तो शांतपणे म्हणाला. "तुमच्या वेळेबद्दल धन्यवाद. मी इथे एका विशिष्ट कारणासाठी आलो आहे. मला लूव्रमध्ये काय घडले याबद्दल बोलायचे आहे."
"काय घडले?" प्रोफेसर हसल्या. "ते तर 'चार मिनिटांत' घडले! 'द फोर-मिनिट हाईस्ट'! किती नाट्यमय, नाही का? वर्तमानपत्रे वेडी झाली आहेत. ते याला 'शतकातील चोरी' म्हणत आहेत. मूर्ख!"
ज्युलियनने होकार दिला. "तुम्ही या 'चार मिनिटांच्या' सिद्धांतावर विश्वास ठेवता का?"
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी ज्युलियनकडे पहिल्यांदाच खऱ्या अर्थाने 'पाहिले'. जणू काही त्या एका विद्यार्थ्याची परीक्षा घेत होत्या. "मी? इन्स्पेक्टर, चार मिनिटांत तुम्ही 'एस्प्रेसो' (Espresso) पिऊ शकता, सिगारेट संपवू शकता. पण तुम्ही अपोलो गॅलरी लुटू शकत नाही. ती अशक्य गोष्ट आहे."
"माझेही तेच मत आहे," ज्युलियन म्हणाला. "मला वाटते की तो एक 'देखावा' (Stunt) आहे. एक 'परफॉर्मन्स' (Performance). जगाचे लक्ष वेधून घेण्यासाठी."
"हुशार," प्रोफेसर किंचित हसल्या. "तुम्ही तुमच्या वरिष्ठांसारखे मूर्ख नाही आहात. पुढे बोला."
"आणि 'तुटलेला मुकूट'?" ज्युलियनने विचारले. "जो नदीकिनारी सापडला. बातमी आहे की तो पळताना 'पडला'."
"पडला?" प्रोफेसर अॅन-मेरी यांचा आवाज उपरोधाने भरला होता. "सम्राज्ञी युजीनचा (Empress Eugénie) मुकूट! अब्जावधी डॉलर्सची वस्तू... आणि ती 'पडली'? इन्स्पेक्टर, तुम्ही कधी एखाद्या अब्जाधीशाला पाहिले आहे का जो आपली 'बेंटली' (Bentley) कार चुकून नदीत 'पाडतो'? नाही. हा अपघात नाही."
"तर मग काय आहे?"
"ती 'फाशी' (Execution) आहे," ज्युलियन म्हणाला. "ती एक 'घोषणा' (Declaration) आहे," प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी त्याला दुरुस्त केले. "एक संदेश. 'तुमचे वैभव, तुमचे साम्राज्य, तुमचा अभिमान... आम्ही तो तोडला आहे. तो आता मातीमोल आहे.' हा राग आहे, इन्स्पेक्टर. हा लोभ नाही, हा शुद्ध, थंड राग आहे."
खोलीत काही क्षण शांतता पसरली. फक्त जुन्या घड्याळाची 'टिक-टिक' आणि 'रिचेल्यू'च्या गुरगुरण्याचा आवाज येत होता.
"तुम्ही... तुम्ही खरंच हुशार आहात, इन्स्पेक्टर मातेओ," प्रोफेसर म्हणाल्या, आता त्यांच्या आवाजात कुतूहल होते. "मग तुम्हाला माझी मदत का हवी आहे? जर तुम्हाला हे सर्व माहित आहे, तर तुम्ही तुमच्या 'इन्सायडर' (Insider) ला का पकडत नाही? मला खात्री आहे तोच असणार."
"इन्सायडर?" ज्युलियनला धक्का बसला. "तुम्हाला माहित आहे?"
"अर्थात," प्रोफेसर हसल्या. "तो मूर्ख, तरुण डॉ. सिलास रेनर (Dr. Silas Renner)! तोच असणार. तो स्वतःला नेपोलियनचा (Napoleon) 'पुनर्जन्म' मानतो. गेल्या तीन वर्षांपासून तो अपोलो गॅलरीत काम करतोय. नेपोलियनच्या इतिहासावर वेड्यासारखे प्रेम. त्याला वाटते की आधुनिक फ्रान्सने (Republic) नेपोलियनच्या 'साम्राज्या'चा (Empire) अपमान केला आहे. तोच तुमचा 'इन्सायडर' आहे. त्याला पकडा आणि केस संपवा."
ज्युलियनने मान हलवली. "प्रोफेसर, सिलास रेनर हा माझा मुख्य संशयित आहे. आणि आम्ही त्याच्यावर पाळत ठेवली आहे. पण मला वाटते... जसे तुम्ही म्हणालात... तो एक 'मोहरा' (Pawn) आहे. तो एक 'भक्त' (Acolyte) आहे, 'देव' (God) नाही."
"मला 'का' (Why) हे जाणून घ्यायचे आहे," ज्युलियन म्हणाला. "मला पैशात रस नाही. मला त्या 'संदेशा'त' रस आहे."
त्याने आपल्या ब्रीफकेसमधून एक कागद काढला. त्यावर त्या नऊ चोरलेल्या वस्तूंची 'गोपनीय' यादी होती.
"ही त्या नऊ वस्तूंची यादी आहे," ज्युलियनने ती यादी प्रोफेसर अॅन-मेरी यांच्या हातात दिली. "मुकूट... कंठहार... हे समजण्यासारखे आहे. पण इतर वस्तू... एक पॉकेट वॉच, एक 'स्नफ बॉक्स' (Snuff box), एक खंजीर... ही यादी विचित्र आहे."
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी चष्मा नाकावर सरकवला. त्यांनी यादी वाचायला सुरुवात केली.
त्यांचे ओठ हलत होते, जणू काही त्या प्रत्येक वस्तूचे नाव आठवत होत्या. १. सम्राज्ञी युजीनचा रत्नजDkत मुकूट... (त्यांनी मान हलवली, जणू 'अपेक्षित' होते) २. सम्राज्ञी युजीनचे 'व्हिक्टरी' हिऱ्यांचे कंठहार... ३. नेपोलियन तिसरा याचा 'सिल्व्हर ईगल' जडवलेला राजदंड...
त्या शांतपणे वाचत होत्या. पण जेव्हा त्यांची नजर यादीत खाली गेली... आयटम क्रमांक ५, ६, ८ आणि ९ वर... तेव्हा ज्युलियनने 'तो' बदल पाहिला.
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांच्या चेहऱ्याचा रंग बदलला. जो आत्मविश्वास आणि उपरोध त्यांच्या चेहऱ्यावर होता, तो एका क्षणात नाहीसा झाला. त्यांच्या हातातील यादीचा कागद... थरथरू लागला.
"प्रोफेसर? तुम्ही ठीक आहात?"
अॅन-मेरी यांनी ज्युलियनकडे पाहिले. त्यांच्या डोळ्यात आता कुतूहल नव्हते. त्यांच्या डोळ्यात शुद्ध, भेदरलेली 'भीती' (Fear) होती.
"देवा," त्या इतक्या हळू कुजबुजल्या की ज्युलियनला ऐकूही आले नाही. "त्यांना... त्यांना हे माहित होते. त्यांना हे माहित होते की या नऊ वस्तू 'एकत्र' होत्या."
"एकत्र? याचा अर्थ काय?" ज्युलियनने पुढे झुकत विचारले.
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी थरथरत्या हाताने टेबलवरील पाण्याचा ग्लास उचलण्याचा अयशस्वी प्रयत्न केला. ज्युलियनने पटकन उठून त्यांना ग्लास दिला.
त्यांनी पाण्याचा एक मोठा घोट घेतला.
"इन्स्पेक्टर," त्या गंभीर, कापऱ्या आवाजात म्हणाल्या, "तुम्ही आताच माझ्या घरातून निघून जा. हा तपास बंद करा. हे प्रकरण तुमच्या... किंवा फ्रान्सच्या... आवाक्याबाहेरचे आहे."
"मी नाही जाऊ शकत, प्रोफेसर," ज्युलियन ठामपणे म्हणाला. "मला सांगा. 'नऊ' चा अर्थ काय आहे?"
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी बराच वेळ त्याच्याकडे पाहिले. जणू काही त्या त्याचे मन वाचण्याचा प्रयत्न करत होत्या.
"तुम्ही हट्टी आहात," त्या शेवटी म्हणाल्या. "ठीक आहे. पण लक्षात ठेवा, काही दरवाजे उघडल्यानंतर बंद करता येत नाहीत."
त्यांनी आपल्या विंग-चेअरमधून उठण्याचा प्रयत्न केला. त्या थरथरत होत्या. ज्युलियनने त्यांना हात दिला. त्या हळूच उठल्या आणि पुस्तकांच्या एका विशिष्ट ढिगाऱ्याकडे गेल्या.
"इतिहास... जो आपण शाळांमध्ये शिकतो," त्या बोलू लागल्या, एका विशिष्ट, काळ्या चामड्याच्या, कुलूप लावलेल्या पुस्तकाच्या शोधात, "तो फक्त सोयीस्कर 'सत्यां'ची' (Convenient truths) एक यादी असते. आपण नेपोलियन तिसरा (Napoleon III) याला कसे ओळखतो? एक अयशस्वी सम्राट. त्याच्या 'महान' काकाची (नेपोलियन बोनापार्ट) एक विदूषकी नक्कल. ज्याने पॅरिसचे 'आधुनिकीकरण' केले आणि 'फ्रँको-प्रुशियन' (Franco-Prussian) युद्धात शरणागती पत्करली."
"बरोबर?" ज्युलियन म्हणाला.
"चूक!" प्रोफेसर ओरडल्या. त्यांनी ते काळे पुस्तक शोधून काढले. त्यावर कोणतेही नाव नव्हते, फक्त सोन्यात कोरलेले एक 'गरुडाचे' (Eagle) चिन्ह होते. "ही 'सार्वजनिक' (Public) प्रतिमा आहे. पण खरा नेपोलियन तिसरा... तो एक 'गूढवादी' (Mystic) होता."
त्यांनी ते पुस्तक एका टेबलवर उघडले. त्यातील पाने जुनी, पिवळी पडली होती.
"तो त्याच्या तरुणपणात 'कार्बोनारी' (Carbonari) सारख्या गुप्त सोसायट्यांचा (Secret societies) सदस्य होता. त्याचा 'भाग्या'वर (Destiny) अतोनात विश्वास होता. त्याला वाटत होते की त्याच्या काकाचे 'साम्राज्य' (Empire) फक्त राजकीय किंवा लष्करी नव्हते; ते 'दैवी' (Divine) होते. आणि त्याला ते 'दैवी' भाग्य परत मिळवायचे होते."
"तो वेडा होता का?" ज्युलियनने विचारले.
"तो 'श्रद्धाळू' (Believer) होता, इन्स्पेक्टर," अॅन-मेरी यांनी त्याला टोकले. "आणि श्रद्धाळू माणसे वेड्या माणसांपेक्षा जास्त धोकादायक असतात."
त्यांनी त्या यादीवर बोट ठेवले.
"तुम्ही याला 'नऊ वस्तू' म्हणत आहात," त्या म्हणाल्या. "मी याला... 'नेपोलियनचा लॉस्ट सेरेमोनियल सेट' (Napoleon's Lost Ceremonial Set) म्हणते."
"सेरेमोनियल सेट?"
"हो," प्रोफेसर म्हणाल्या, त्यांची भीती आता एका विचित्र उत्साहात बदलली होती. "या वस्तू कधीही 'एकत्र' प्रदर्शित केल्या गेल्या नाहीत. हा लूव्रचा सर्वात मोठा 'प्रोटोकॉल' (Protocol) होता. मी जेव्हा क्युरेटर होते, तेव्हा मी स्वतः हे सुनिश्चित केले होते. या वस्तू वेगवेगळ्या गॅलरीमध्ये, वेगवेगळ्या मजल्यांवर ठेवल्या होत्या."
"पण सिलास रेनरने... त्या मूर्ख मुलाने... गेल्या दोन वर्षांत 'पुनर्रचना' आणि 'कॅटलॉगिंग'च्या (Cataloguing) नावाखाली, त्या सर्व नऊ वस्तू हळूहळू अपोलो गॅलरीमध्ये आणल्या. त्याने त्या एकाच डिस्प्ले-केसमध्ये ठेवल्या! मला तेव्हाच संशय आला होता..."
"प्रोफेसर, या वस्तूंचा अर्थ काय आहे?" ज्युलियनने मुख्य प्रश्न विचारला.
अॅन-मेरी यांनी त्या पुस्तकातील एक पान उघडले. त्यावर हाताने काढलेले एक चित्र होते - त्यात नऊ वस्तू एका विशिष्ट 'पॅटर्न'मध्ये (Pattern) मांडल्या होत्या.
"या नऊ वस्तू," त्या बोलू लागल्या, "या नेपोलियन तिसरा याच्या वैयक्तिक 'विधी' (Ritual) साठी वापरल्या जात होत्या."
"विधी?" ज्युलियनच्या कपाळावर आठ्या पडल्या. "तुम्ही 'जादू-टोणा' (Magic) बद्दल बोलत आहात का?"
"मी 'श्रद्धे'बद्दल (Belief) बोलत आहे, इन्स्पेक्टर!" प्रोफेसर पुन्हा चिडल्या. "तुम्ही तर्कशास्त्राचे (Logic) कैदी आहात. पण जग तर्कशास्त्रावर चालत नाही; ते 'श्रद्धे'वर चालते. आणि नेपोलियन तिसरा याची श्रद्धा होती की या नऊ वस्तू एकत्र आणल्यास, त्या... 'साम्राज्याचे भाग्य' (Fortune of the Empire)... नियंत्रित करू शकतात. त्या फ्रान्सचे 'गमावलेले' वैभव परत आणू शकतात."
त्यांनी यादीतील प्रत्येक वस्तूवर बोट ठेवायला सुरुवात केली.
"मुकूट आणि कंठहार:" त्या म्हणाल्या, "हे 'सार्वजनिक' प्रतीक आहेत. हे 'वैभव' (Wealth) आणि 'शक्ती' (Power) दर्शवतात. पण हे फक्त 'विधी'साठी लागणारे 'इंधन' (Fuel) आहेत. म्हणूनच... चोरांनी मुकुटाचा 'बळी' (Sacrifice) दिला. त्यांनी 'राणी'ला (The Queen - Eugénie's crown) मारले... 'राजा'च्या (Napoleon's) वस्तू मिळवण्यासाठी. तो एक 'रक्तबळी' होता, इन्स्पेक्टर... एक प्रतिकात्मक बळी. त्यांनी जगाला दाखवून दिले की ते वैभवाची पर्वा करत नाहीत; ते 'उद्देशा'ची (Purpose) पर्वा करतात."
ज्युलियनच्या पाठीच्या कण्यातून एक थंड शिरशिरी गेली. 'तुटलेला मुकूट' हा 'संदेश' होता... एक 'बळी'.
"राजदंड (Scepter):" त्या पुढे म्हणाल्या, "हे 'अधिकार' (Authority) आहे. राज्य करण्याचा अधिकार. सोपे आहे."
"पण मग... या?" त्यांनी यादीतील गूढ वस्तूंवर बोट ठेवले.
"आयटम ५: 'ऑर्डर ऑफ सेंट मायकेल'चा खंजीर (Dagger):" ज्युलियन म्हणाला, "तो फक्त एक जुना खंजीर आहे." "मूर्ख!" अॅन-मेरी म्हणाल्या. "तो 'सेंट मायकेल'चा नाही. ती 'अधिकृत' नोंद आहे. पण तो खंजीर... तो एका रोमन (Roman) 'पायलम' (Pilum - भाला) च्या तुकड्यापासून बनवला आहे, जो ज्युलियस सीझरच्या (Julius Caesar) सैन्याने वापरला होता. नेपोलियन (पहिला) तो इजिप्तमधून घेऊन आला होता. हा 'विजय' (Conquest) आहे. हा 'विधी' सुरू करण्यासाठी वापरला जातो. रक्ताचा करार (Blood oath) करण्यासाठी."
"आयटम ८: 'लॉस्ट लिजन' (Lost Legion) चे काळ्या धातूचे पदक (Medal):" "हे काय आहे?" ज्युलियनने विचारले. "आमच्या डेटाबेसमध्ये काहीच नाही." "कारण तो 'डेटाबेस'मध्ये नाही," प्रोफेसर म्हणाल्या, त्यांच्या आवाजात एक प्रकारचा अभिमान होता. "हे पदक... हे एका 'उल्के'च्या (Meteorite) तुकड्यापासून बनवले आहे. जी उल्का १८५१ मध्ये, नेपोलियन तिसरा याच्या 'सत्तेच्या बंडखोरी' (Coup d'état) च्या दिवशीच फ्रान्सवर पडली होती. त्याने याला 'स्वर्गातून आलेला संदेश' (Sign from Heaven) मानले. हे 'दैवी मान्यता' (Divine Approval) आहे. हे पदक ज्याच्याकडे असेल, त्याला 'दैवी' संरक्षण मिळते, अशी त्याची श्रद्धा होती."
"आणि सर्वात महत्त्वाचे... आयटम ९: चर्मपत्राचा तुकडा (Parchment) आणि 'स्नफ बॉक्स' (Snuff box):" "मी वाचले आहे की 'स्नफ बॉक्स'मध्ये त्याच्या केसांचा तुकडा होता..." ज्युलियन म्हणाला. "अफवा!" प्रोफेसर म्हणाल्या. "त्या 'स्नफ बॉक्स'मध्ये केस नव्हते... त्यात 'माती' (Soil) होती. 'वॉटरलू'च्या (Waterloo) रणांगणातील माती. जिथे त्याच्या काकाचा पराभव झाला होता. आणि तो 'चर्मपत्राचा तुकडा'? ती 'प्रतिज्ञा' (Vow) आहे. 'तिसऱ्या साम्राज्याची प्रतिज्ञा'. ती एक 'अंतिम प्रार्थना' (Incantation) आहे."
त्यांनी ते जुने, काळे पुस्तक ज्युलियनसमोर धरले.
"हे बघा, इन्स्पेक्टर," त्या म्हणाल्या. "मुकूट आणि कंठहार (इंधन), राजदंड (अधिकार), खंजीर (कृती), पदक (दैवी संरक्षण), आणि प्रतिज्ञा (वचन)... या नऊ वस्तू एकत्र आणून, 'वॉटरलू'च्या मातीवर 'रक्ताचा करार' करून, 'दैवी' मदतीने, 'तिसऱ्या साम्राज्याची' पुन्हा स्थापना करण्याचा हा 'विधी' आहे."
ज्युलियन मातेओ, जो एक तर्कशुद्ध, पुरावा-आधारित (Evidence-based) पोलिस अधिकारी होता, तो या सर्व 'गूढ' माहितीच्या भाराखाली दबून गेला.
"प्रोफेसर... तुम्ही... तुम्ही हे गांभीर्याने सांगत आहात का?" तो अडखळत म्हणाला. "तुम्ही म्हणताय... ही चोरी पैशासाठी नव्हती. ही 'राजकारणासाठी' नव्हती. ही... ही एका 'जादू-टोण्याच्या' (Sorcery) विधीसाठी होती?"
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला. त्यांचा हात हाडांचा सापळा वाटत होता, पण त्यांची पकड मजबूत होती.
"इन्स्पेक्टर," त्या शांत, पण गंभीर आवाजात म्हणाल्या. "'जादू' (Magic) हा लहान मुलांचा शब्द आहे. मी 'श्रद्धे'बद्दल (Belief) बोलत आहे. आणि 'श्रद्धा' ही जगातील सर्वात शक्तिशाली शक्ती आहे. ती साम्राज्ये उभी करू शकते, आणि तीच साम्राज्ये जाळून टाकू शकते."
"जर 'ते' (They)..." त्यांनी 'ते' शब्दावर जोर दिला, "...जर 'ते' यावर विश्वास ठेवत असतील, तर 'ते' तशी 'कृती' (Act) करतील. आणि त्यांच्या 'कृती'चे परिणाम... ते 'खरे' (Real) असतील. ते विध्वंसक असतील."
"कोण आहेत 'ते'?" ज्युलियनने विचारले.
"तुम्हाला काय वाटते, सिलास रेनर हा एकटा हे सर्व करत आहे? नाही. तो एक 'मोहरा' आहे," प्रोफेसर म्हणाल्या. "तो एका मोठ्या, जुन्या, आणि अतिशय श्रीमंत गटाचा (Group) भाग आहे. एक 'निओ-बोनापार्टिस्ट' (Neo-Bonapartist) कल्ट. ते स्वतःला 'L'Héritage de l'Aigle' (The Eagle's Heritage - गरुडाचा वारसा) म्हणतात."
"ते शतकानुशतके शांत होते," त्या कुजबुजल्या, जणू काही भिंतींना कान असावेत. "पण आता... त्यांनी 'सिलास'ला 'सक्रिय' (Activated) केले आहे. त्यांनी त्याला नऊ वस्तू एकत्र आणायला लावल्या. आणि आता... त्यांनी त्या चोरल्या आहेत."
तपासाची दिशा आता पूर्णपणे बदलली होती. हा गुन्हा 'OCBC' च्या कार्यक्षेत्राच्या पलीकडचा होता. हा गुन्हा तर्कशास्त्राच्या पलीकडचा होता.
"ते काय करतील?" ज्युलियनने विचारले. "हा 'विधी' ते कुठे करतील?"
"त्यांना एक 'ठिकाण' (Place) लागेल," प्रोफेसर म्हणाल्या. "एक 'शक्ती-स्थळ' (Place of Power). एक असे ठिकाण, जे नेपोलियनच्या 'वारशा'शी जोडलेले आहे. जिथे 'पहिली' आणि 'तिसरी' वेळ एकत्र मिळते. आणि त्यांना एक 'वेळ' (Time) लागेल... एक 'प्रतिकात्मक' वेळ."
ज्युलियन मातेओ उभा राहिला. त्याच्या डोक्यात आता गोंधळ नव्हता; एक नवीन, भयानक स्पष्टता (Clarity) आली होती.
तो फक्त चोरांचा तपास करत नव्हता. तो फक्त 'इन्सायडर'चा शोध घेत नव्हता. तो अशा 'वेड्यां'चा (Fanatics) तपास करत होता, जे इतिहासाच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून, वर्तमानात एक भयानक 'वादळ' आणण्याच्या तयारीत होते.
"धन्यवाद, प्रोफेसर," तो म्हणाला. "तुम्ही... तुम्ही माझा तपास वाचवला नाही... तुम्ही कदाचित फ्रान्सला वाचवले आहे."
"अजून नाही," प्रोफेसर अॅन-मेरी म्हणाल्या, त्या पुन्हा आपल्या खुर्चीत बसल्या. "त्यांना थांबवा, इन्स्पेक्टर. सिलास रेनरला शोधा... आणि त्याच्या 'मालकां'ना (Masters) शोधा. गरुडाला पुन्हा झेप घेण्याआधीच त्याचे पंख छाटून टाका."
ज्युलियनने मान हलवली. तो त्या अरुंद गल्लीतून, पुस्तकांच्या ढिगाऱ्यांमधून, इतिहासाच्या त्या जड वासातून बाहेर पडला आणि आधुनिक पॅरिसच्या गोंगाटात परत आला. पण आता त्याच्यासाठी काहीही 'आधुनिक' राहिले नव्हते.

(प्रकरण ४/९ समाप्त)

--- बाबुराव रामजी 

द अपोलो लेगसी (The Apollo Legacy) प्रकरण ३: तपासाची दिशा

वेळ: दुसऱ्या दिवशी सकाळी ९:००. ठिकाण: OCBC (सांस्कृतिक वस्तू तस्करीविरोधी पथक) मुख्यालय, पॅरिस.
चोरीच्या घटनेला आता तीस तास उलटून गेले होते. पॅरिस, किंबहुना संपूर्ण जग, 'द फोर-मिनिट हाईस्ट' (The Four-Minute Heist) च्या बातमीने ढवळून निघाले होते. लूव्र संग्रहालयाच्या अभेद्य भिंतींना पडलेले भगदाड, हा फ्रान्सच्या राष्ट्रीय अस्मितेवर झालेला हल्ला मानला जात होता.
OCBC च्या मुख्यालयातील कॉन्फरन्स रूम, ज्याला ज्युलियन मातेओ 'द वॉर रूम' (The War Room) म्हणत असे, ती आता या प्रकरणाचे केंद्र बनली होती. खोलीत ताणलेल्या सिगारेटचा, शिळ्या कॉफीचा आणि उM**म**त 'ब्रेकथ्रू'च्या (Breakthrough) आशेचा संमिश्र वास येत होता.
एका मोठ्या डिजिटल व्हाईटबोर्डवर 'प्रकरण: अपोलो' असे नाव झळकत होते. त्याच्या खाली तीन मुख्य प्रश्न होते:
१. चार मिनिटे? (एक अशक्य वेग) २. तुटलेला मुकूट (एक विचित्र संदेश) ३. नऊ वस्तू (एक गूढ यादी)
इन्स्पेक्टर ज्युलियन मातेओ खोलीच्या एका कोपऱ्यात शांतपणे उभा होता. त्याच्या हातात कॉफीचा मग होता, पण तो त्यातील कॉफी पीत नव्हता. तो फक्त व्हाईटबोर्डकडे, त्या तीन प्रश्नांकडे, टक लावून पाहत होता. त्याचा चेहरा निर्विकार होता, पण त्याचे डोळे एखाद्या शिकारी पक्ष्याप्रमाणे तीक्ष्ण होते. तो फक्त एक पोलिस अधिकारी नव्हता; तो कलेचा, इतिहासाचा आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, मानवी स्वभावातील 'पॅटर्न्स'चा (Patterns) अभ्यासक होता.
"ठीक आहे, टीम. आतापर्यंत आपल्या हातात काय आहे?" ज्युलियनने अखेर शांतता भंग केली. त्याचा आवाज खोलीतील तणावाच्या मानाने आश्चर्यकारक रीत्या शांत होता.
त्याचा तरुण आणि उत्साही डेप्युटी, सार्जंट बाल्देली (Sergeant Baldelli), उभा राहिला. बाल्देली हा 'बाय-द-बुक' (by-the-book) अधिकारी होता.
"इन्स्पेक्टर, परिस्थिती गंभीर आहे," बाल्देलीने सुरुवात केली. "फॉरेन्सिक टीमने (Forensic team) संपूर्ण अपोलो गॅलरी, सर्व्हिस कॉरिडॉर आणि सीन नदीचा तो किनारा अक्षरशः 'चाळून' काढला आहे. परिणाम? शून्य."
त्याने टॅबलेटवर स्लाईड्स बदलल्या.
"एकही फिंगरप्रिंट नाही. एकही DNA सॅम्पल नाही. एकही केसाचा तुकडा नाही. त्यांनी वापरलेला प्रत्येक सूट 'क्लीन-सूट' (Clean-suit) होता. त्यांनी कोणतीही चूक केलेली नाही. जणू काही... ती माणसे नव्हतीच."
खोलीत एक निराश शांतता पसरली.
"आणि 'चार मिनिटांचा' काय खेळ आहे?" ज्युलियनने विचारले, त्याचे डोळे अजूनही बोर्डवर होते.
आता 'कॅमिल' (Camille), OCBC ची टेक-विझार्ड (Tech-wizard), पुढे आली. तिचे केस गुलाबी होते आणि तिच्या डोळ्यांखाली झोपेअभावी काळी वर्तुळे होती.
"तो 'लूप' (Loop) होता, इन्स्पेक्टर," कॅमिलने तांत्रिक तपशील स्क्रीनवर आणत म्हटले. "जगातील सर्वात अत्याधुनिक लूप. हा साधा 'कट-पेस्ट' जॉब नव्हता. चोरांनी कंट्रोल रूमच्या सिस्टीममध्ये 'मॅन-इन-द-मिडल' (Man-in-the-Middle) हल्ला केला होता. त्यांनी आदल्या रात्रीचे, त्याच वेळेचे, रिकाम्या कॉरिडॉरचे फुटेज रेकॉर्ड केले होते. आणि चोरीच्या वेळी, त्यांनी 'लाईव्ह फीड' (Live feed) बंद करून, हे रेकॉर्ड केलेले फुटेज कंट्रोल रूमच्या मॉनिटरवर 'स्ट्रीम' (Stream) केले."
"हे किती वेळ चालले?" ज्युलियनने विचारले.
"अचूक... चार मिनिटे आणि सहा सेकंद," कॅमिलने उत्तर दिले. "ज्या क्षणी चोर मालवाहू लिफ्टमध्ये परत शिरले, त्याच क्षणी लूप संपला आणि लाईव्ह फीड सुरू झाले. सुरक्षा रक्षकांना (अरमांड डुबोईस) तो एक सेकंदाचा 'ग्लिच' (Glitch) वाटला. पण तो ग्लिच नव्हता... ती 'शिफ्ट' (Shift) होती."
"चार मिनिटे," बाल्देलीने पुन्हा म्हटले. "हे सर्व पूर्वनियोजित होते. त्यांना प्रत्येक सेकंदाचा हिशोब माहित होता. हे काम 'इन्सायडर' (Insider) शिवाय अशक्य आहे."
"बरोबर," ज्युलियन म्हणाला. "पण माझा प्रश्न वेगळा आहे. त्यांनी 'चार मिनिटांचाच' लूप का लावला? जर ते सिस्टीम हॅक करू शकत होते, तर ते आठ मिनिटांचा, किंवा पंधरा मिनिटांचा लूपही लावू शकले असते. त्यांनी आरामात काम केले असते."
खोलीत सगळे विचारात पडले.
ज्युलियन बोर्डजवळ गेला आणि त्याने 'चार मिनिटे?' या शब्दाभोवती एक लाल वर्तुळ काढले.
"कारण," ज्युलियन स्वतःशीच बोलल्याप्रमाणे म्हणाला, "त्यांना 'चार मिनिटे' हीच 'हेडलाईन' (Headline) हवी होती. त्यांना जगाला दाखवून द्यायचे होते की ते किती वेगवान, किती अशक्य आहेत. ही चोरी पैशांपेक्षा जास्त 'प्रसिद्धी'साठी (Notoriety) केली आहे. हा एक 'परफॉर्मन्स' (Performance) होता. 'चार मिनिटे' हा त्या नाटकाचा पहिला अंक आहे."
त्याने दुसरा प्रश्न निवडला. "आणि 'तुटलेला मुकूट'? फॉरेन्सिक लॅबमधून काय बातमी आहे?"

वेळ: सकाळी १०:३०. ठिकाण: पॅरिस पोलिस फॉरेन्सिक्स लॅब (Paris Police Forensics Lab)

लॅबचा स्टराईल (Sterile), केमिकलचा वास ज्युलियनला कधीच आवडला नाही. पण डॉ. एलियास व्होंट (Dr. Elias Vonte), लॅबचा मुख्य, हा त्याच्या क्षेत्रातील 'लिओनार्डो दा विंची' मानला जात होता.
डॉ. एलियास, एका मोठ्या राखाडी केसांच्या माणसाने, ज्युलियनला एका स्वच्छ, स्टीलच्या टेबलजवळ आणले. टेबलवर, एका काचेच्या आवरणाखाली, सम्राज्ञी युजीनच्या मुकुटाचे तुकडे ठेवले होते. ते एका भव्य शोकांतिकेसारखे दिसत होते.
"तो 'पडला' नाही," डॉ. एलियासने ज्युलियनच्या प्रश्नाची वाट न पाहताच सुरुवात केली.
"तुम्हाला खात्री आहे?" ज्युलियनने पाहिले.
"इन्स्पेक्टर, मी माझ्या आयुष्यातील चाळीस वर्षे वस्तू 'कशा' तुटतात याचा अभ्यास करत आहे," एलियासने एक लहान लेझर पॉईंटर उचलला. "जर हा मुकूट पळताना पडला असता, तर 'इम्पॅक्ट' (Impact) एकाच दिशेने, एकाच बिंदूवर झाला असता. हिरे 'नॉक आउट' (Knock out) झाले असते. सोने वाकले असते."
त्याने लेझर पॉईंटर एका सोन्याच्या तुटलेल्या भागावर टाकला.
"हे बघा," तो म्हणाला. "हा 'कट' (Cut) आहे. अतिशय सूक्ष्म, पण अचूक. हा 'ज्वेलर्स सॉ' (Jeweler's saw) किंवा हाय-प्रेशर वॉटर जेटचा (High-pressure water jet) कट आहे. आणि हा दुसरा... हा 'क्रश' (Crush) आहे. जणू काही कोणीतरी तो मुद्दाम 'व्हाईस' (Vice) मध्ये दाबून तोडला."
त्याने दुसरा तुकडा दाखवला, जिथे एक मोठा पाचू (Emerald) होता.
"आणि हा पाचू," एलियास म्हणाला. "हा 'पडला' नाही. हा 'उकरून' (Pried out) काढला आहे. अत्यंत ताकदीने, पण कुशलतेने. जणू काही त्यांना तो दगड नकोच होता, त्यांना फक्त ते 'घर' (Setting) तोडायचे होते."
ज्युलियनने डोळे बारीक केले. "म्हणजे... त्यांनी तो मुद्दाम तोडला. नदीकिनारी, घाईघाईत नाही... तर आरामात, एखाद्या वर्कशॉपमध्ये."
"अगदी बरोबर," एलियासने दुजोरा दिला. "हा 'पडल्याचा' अपघात नाही. ही 'फाशी' (Execution) आहे. त्यांनी मुकुटाची किंमत शून्य केली. त्यांनी त्याचा अपमान केला. आणि मग तो नदीकिनारी फेकून दिला... जेणेकरून तो आपल्याला 'सापडावा'."
ज्युलियनच्या डोक्यात विचारचक्र सुरू झाले. "ते जगाला काय सांगू पाहत आहेत?"
"तेच," एलियास म्हणाला. "की फ्रान्सचे वैभव, आमची 'सम्राज्ञी'... ती आता 'तुटलेली' आहे. हा राग आहे, ज्युलियन. हा निव्वळ लोभ नाही, हा शुद्ध, थंड राग आहे."
ज्युलियनने बोर्डवरचा दुसरा प्रश्न आठवला. 'एक विचित्र संदेश'.
"धन्यवाद, डॉक्टर," ज्युलियन म्हणाला. "तुमच्यामुळे हे स्पष्ट झाले आहे. हा दरोडा नाही, हा 'जाहीरनामा' (Manifesto) आहे."

वेळ: दुपारी १:००. ठिकाण: OCBC मुख्यालय, ज्युलियनचे ऑफिस.
ज्युलियनचे ऑफिस हे 'वॉर रूम'च्या अगदी उलट होते. ते शांत होते. भिंतींवर जुन्या, चोरीतून परत मिळवलेल्या 'रेनेसाँ' (Renaissance) काळातील पेंटिंग्जच्या प्रतिकृती होत्या. त्याच्या डेस्कवर कागदांचा ढिग नव्हता, तर फक्त एक लॅपटॉप, एक नोंदवही आणि तिसरा प्रश्न दर्शवणारा एक कागद होता: "नऊ वस्तू."
त्याने कॉफीचा एक घोट घेतला. अखेर.
त्याने लूव्रच्या इन्व्हेन्टरी मॅनेजरकडून (Inventory manager) त्या नऊ वस्तूंची 'गोपनीय' यादी मागवली होती. सार्वजनिक यादीत फक्त 'दागिने' आणि 'मौल्यवान वस्तू' असा उल्लेख होता. पण ज्युलियनला 'अंतर्गत' यादी हवी होती.
तो यादी वाचू लागला.
१. सम्राज्ञी युजीनचा रत्नजडित मुकूट (आता तुटलेला). २. नेपोलियन तिसरा याचा 'सिल्व्हर ईगल' जडवलेला राजदंड (Ceremonial Scepter). ३. सम्राज्ञी युजीनचे 'व्हिक्टरी' हिऱ्यांचे कंठहार (Victory Diamond Necklace). ४. नेपोलियन तिसरा याचे वैयक्तिक सोन्याचे पॉकेट वॉच (ज्यावर 'N-III' कोरले होते). ५. 'ऑर्डर ऑफ सेंट मायकेल'चा एक अज्ञात, काळ्या धातूचा खंजीर (Dagger... पण यादीत 'अज्ञात' का?). ६. नेपोलियन तिसरा याची वैयक्तिक 'स्नफ बॉक्स' (Snuff box) (छोट्या चांदीच्या डबीत तंबाखू ठेवत). ७. सम्राज्ञी युजीनची दोन सोन्याची कंकणे (Royal Wedding Bracelets). ८. 'लॉस्ट लिजन' (Lost Legion) चे काळ्या धातूचे पदक (Black Metal Medal... 'लॉस्ट लिजन' काय आहे?). ९. नेपोलियन तिसरा याने स्वाक्षरी केलेला एक छोटा, चर्मपत्राचा तुकडा (ज्यात एक 'प्रतिज्ञा' लिहिली होती).
ज्युलियनने कपाळावर आठ्या घातल्या.
"ही काय यादी आहे?" तो स्वतःशीच पुटपुटला.
जर हा पैशासाठी दरोडा असता, तर चोरांनी मुकूट आणि कंठहार घेतला असता. आणि अपोलो गॅलरीत यापेक्षाही मौल्यवान वस्तू होत्या. 'लुई चौदावा'चे (Louis XIV) हिरे होते, जे 'सन किंग' (Sun King) म्हणून ओळखले जात. चोरांनी त्या वस्तूंना हातही लावला नाही.
त्यांनी 'पॉकेट वॉच' का चोरले? एक 'स्नफ बॉक्स'? आणि सर्वात विचित्र... एक 'खंजीर' आणि एक 'पदक'?
ज्युलियनने त्याच्या कॉम्प्युटरवर OCBC च्या ऐतिहासिक डेटाबेसमध्ये (Historical Database) शोधायला सुरुवात केली.
'नेपोलियन तिसरा खंजीर' - हजारो परिणाम. 'लॉस्ट लिजन मेडल' - शून्य परिणाम. 'नेपोलियन तिसरा प्रतिज्ञा' - शून्य परिणाम.
ही यादी... ही एका सामान्य चोराची 'शॉपिंग लिस्ट' (Shopping list) नव्हती. ही यादी एका विशिष्ट 'कलेक्टर'ची (Collector) होती. एका अशा व्यक्तीची, ज्याला पैशापेक्षा त्या वस्तूंच्या 'इतिहासा'त' किंवा 'अर्था'त' जास्त रस होता.
"चार मिनिटांचा 'परफॉर्मन्स'..." "मुकुटाची 'फाशी'..." "आणि ही 'गूढ' खरेदी यादी..."
ज्युलियनला जाणवले की तो एका अशा गुन्ह्याचा तपास करत आहे, जो त्याच्या नेहमीच्या अनुभवाच्या पलीकडचा होता. हा गुन्हा तर्कशास्त्रावर (Logic) आधारित नव्हता; तो 'श्रद्धे'वर (Belief) आधारित होता.
आणि जेव्हा 'श्रद्धा' गुन्ह्याच्या मुळाशी असते, तेव्हा तर्कशास्त्रज्ञ अयशस्वी ठरतात. तेव्हा तुम्हाला एका 'इतिहासकाराची' गरज असते.
ज्युलियनला फक्त एकाच व्यक्तीचे नाव आठवले. एक अशी व्यक्ती जी अधिकृत इतिहासाच्या पुस्तकांच्या पलीकडे पाहू शकत होती. एक अशी व्यक्ती जी लूव्रच्या कॉरिडॉरमध्ये, भिंतींमधील फटींमध्ये लपलेली 'गुपिते' जाणत होती.
त्याने फोन उचलला.

वेळ: दुपारी २:३०. ठिकाण: पॅरिसमधील 'लॅटिन क्वार्टर' (Latin Quarter).
ज्युलियन एका जुन्या, वेलींनी (Ivy) झाकलेल्या इमारतीसमोर उभा राहिला. त्याने त्याच्या गाडीतून एक ताजे 'बॅगेट' (Baguette - फ्रेंच ब्रेड) आणि एका लहान पिशवीतून 'कॅमेम्बर्ट' (Camembert) चीज घेतले. ही 'लाच' होती.
त्याने एका जुन्या, पितळी 'बेल'चे (Bell) बटण दाबले. त्यावर एकच नाव कोरले होते: "प्रोफेसर अॅन-मेरी डुव्हल."
बराच वेळ काहीच उत्तर आले नाही. मग इंटरकॉम (Intercom) मधून एक खरखरीत, पण कमालीचा अधिकारवाणीचा आवाज आला.
"...कोण आहे?"
"प्रोफेसर? मी इन्स्पेक्टर ज्युलियन मातेओ आहे."
"...इन्स्पेक्टर? तुम्हाला काय हवे आहे? मी टीव्ही पाहत नाही, आणि वर्तमानपत्रे वाचत नाही. पण मला माहित आहे की पॅरिस जळत आहे. आणि तुम्ही माझ्या दारात आहात. म्हणजे परिस्थिती वाईट आहे."
"मला तुमची मदत हवी आहे, प्रोफेसर," ज्युलियन म्हणाला. "मी तुमच्यासाठी 'कॅमेम्बर्ट' आणले आहे."
एक मोठा 'बझ' (Buzz) असा आवाज झाला, आणि जड ओकचा (Oak) दरवाजा उघडला.
ज्युलियनने पायऱ्या चढायला सुरुवात केली.

वेळ: दुपारी २:४५. ठिकाण: प्रोफेसर अॅन-मेरी यांचे अपार्टमेंट.
जर लूव्र हे फ्रान्सच्या 'सार्वजनिक' इतिहासाचे संग्रहालय होते, तर प्रोफेसर अॅन-मेरी यांचे अपार्टमेंट हे 'गुप्त' इतिहासाचे संग्रहालय होते.
खोलीत पाय ठेवायला जागा नव्हती. जमिनीपासून छतापर्यंत, फक्त पुस्तके, हस्तलिखिते, जुने नकाशे आणि काही विचित्र कलाकृती (ज्या ज्युलियनला खात्री होती की त्या नोंदणीकृत नव्हत्या) होत्या. हवेत जुन्या कागदाचा, ओलसरपणाचा आणि एका मोठ्या, आळशी पर्शियन मांजराचा (Persian cat) वास होता.
प्रोफेसर अॅन-मेरी डुव्हल (Professor Anne-Marie Duval), वयाची ऐंशी ओलांडलेली, एका मोठ्या विंग-चेअरमध्ये (Wing chair) बसल्या होत्या. त्यांनी जाड भिंगाचा चष्मा लावला होता आणि अंगावर एक जुनी, मखमली शाल पांघरली होती. त्यांचे डोळे मात्र एखाद्या तरुणीप्रमाणे तेजस्वी आणि भेदक होते.
"बसा, इन्स्पेक्टर," त्यांनी एका पुस्तकांच्या ढिगाऱ्याकडे निर्देश करत म्हटले. "फक्त त्या 'बाराव्या शतकातील' हस्तलिखितांवर बसू नका. ते नाजूक आहे."
ज्युलियनने एका स्टूलवर कशीबशी जागा शोधली. ते मांजर, ज्याचे नाव 'रिचेल्यू' (Richelieu) असावे, त्याच्या पायाजवळ आले आणि त्याने चीजच्या पिशवीला हुंगले.
"तुम्ही लूव्रच्या क्युरेटर (Curator) होतात, प्रोफेसर. वीस वर्षे," ज्युलियनने सुरुवात केली. "विशेषतः अपोलो गॅलरीमध्ये."
"हो," अॅन-मेरी म्हणाल्या. "ती माझी 'गॅलरी' होती. आता... त्या मूर्खांनी (Fools) ती लुटू दिली. मला सांगा, इन्स्पेक्टर, त्या 'चार मिनिटांच्या' मूर्खपणावर तुमचा विश्वास आहे का?"
ज्युलियनला किंचित आश्चर्य वाटले. "नाही, प्रोफेसर. मला वाटते की तो एक 'देखावा' (Stunt) आहे."
"हुशार," प्रोफेसर किंचित हसल्या. "आणि तो 'तुटलेला मुकूट'? काय वाटते? अपघात?"
"नाही," ज्युलियन म्हणाला. "ती 'फाशी' (Execution) आहे."
आता प्रोफेसर अॅन-मेरी पूर्णपणे ज्युलियनकडे वळल्या. त्यांचे तेजस्वी डोळे ज्युलियनच्या डोळ्यांचा वेध घेत होते. "तुम्ही... तुम्ही तुमच्या वरिष्ठांसारखे मूर्ख नाही आहात, इन्स्पेक्टर. मला आवडलंत. मग तुम्हाला माझी मदत का हवी आहे? तुम्हाला 'इन्सायडर'चा शोध घ्यायचा आहे का? तो मूर्ख तरुण, सिलास रेनर (Silas Renner)? तोच असणार. त्याला नेपोलियनचे वेड आहे."
ज्युलियनच्या चेहऱ्यावर पहिल्यांदाच आश्चर्याचा भाव उमटला. "सिलास रेनर? तो आमचा संशयित आहे?"
"तो 'पाहिजे'," प्रोफेसर म्हणाल्या. "पण तो तुमचा 'मुख्य' गुन्हेगार नाही. तो एक 'मोहरा' (Pawn) आहे. एक उपयुक्त, पण मूर्ख मोहरा."
ज्युलियनने त्याच्या खिशातून ती नऊ वस्तूंची यादी काढली. "प्रोफेसर, मला 'इन्सायडर' मध्ये रस नाही. तो सापडेल. मला 'का' (Why) हे जाणून घ्यायचे आहे. मला या 'नऊ' वस्तूंचा अर्थ जाणून घ्यायचा आहे."
त्याने ती यादी प्रोफेसर अॅन-मेरी यांच्या हातात दिली.
अॅन-मेरी यांनी चष्मा नाकावर सरकवला. त्या यादी वाचू लागल्या. त्यांचे ओठ हलत होते. जसा-जसा त्या यादीत खाली जात होत्या, तसा-तसा त्यांच्या चेहऱ्याचा रंग बदलत होता. जो आत्मविश्वास त्यांच्या चेहऱ्यावर होता, तो आता नाहीसा झाला होता. त्यांच्या हातातील यादीचा कागद थरथरू लागला.
"प्रोफेसर? तुम्ही ठीक आहात?"
अॅन-मेरी यांनी ज्युलियनकडे पाहिले. त्यांच्या डोळ्यात आता कुतूहल नव्हते; त्यांच्या डोळ्यात ' भीती' (Fear) होती.
"देवा," त्या कुजबुजल्या. "त्यांना हे माहित होते. त्यांना हे माहित होते की या नऊ वस्तू 'एकत्र' होत्या."
"एकत्र? याचा अर्थ काय?"
प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी थरथरत्या हाताने टेबलवरील पाण्याचा ग्लास उचलला.
"इन्स्पेक्टर," त्या गंभीर आवाजात म्हणाल्या, "जगाला वाटते की नेपोलियन तिसरा हा एक 'राजकारणी' होता. एक 'सम्राट' होता. पण इतिहास जे सांगत नाही ते हे आहे की, नेपोलियन तिसरा हा एक 'गूढवादी' (Mystic) होता. तो 'गुप्त सोसायट्यांचा' (Secret societies) सदस्य होता."
"आणि या नऊ वस्तू..." ज्युलियनने विचारले.
"या नऊ वस्तू," प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी यादीवर बोट ठेवले, "या फक्त दागिने किंवा ऐतिहासिक वस्तू नाहीत. इन्स्पेक्टर... हा 'नेपोलियनचा लॉस्ट सेरेमोनियल सेट' (Napoleon's Lost Ceremonial Set) आहे."
"सेरेमोनियल सेट?"
"लोककथा," प्रोफेसर पुढे बोलू लागल्या, "किंवा 'सत्य'... असं सांगते की, नेपोलियन तिसऱ्याचा विश्वास होता की या नऊ वस्तू एकत्र आणल्यास, त्या 'साम्राज्याचे भाग्य' (Fortune of the Empire) नियंत्रित करू शकतात. हा खंजीर, हे पदक, ती प्रतिज्ञा... या वस्तू 'विधी' (Ritual) करण्यासाठी वापरल्या जात होत्या. एका अशा विधीसाठी, जो फ्रेंच प्रजासत्ताकाचा (Republic) नाश करून, 'तिसऱ्या साम्राज्याची' (Third Empire) पुन्हा स्थापना करू शकेल."
ज्युलियनला त्याच्या पाठीच्या कण्यातून एक थंड शिरशिरी गेल्याचा भास झाला.
"तुम्ही म्हणताय... ही चोरी पैशासाठी नव्हती. ही 'राजकारणासाठी' नव्हती."
"नाही," प्रोफेसर अॅन-मेरी म्हणाल्या, त्यांचे डोळे अंधारात चमकत होते. "ही चोरी 'जादू' (Magic) साठी होती, इन्स्पेक्टर. किंवा निदान, अशा लोकांसाठी, ज्यांचा त्यावर विश्वास आहे."
"तुम्ही अशा लोकांबद्दल बोलत आहात जे आजही फ्रान्समध्ये 'साम्राज्य' परत आणण्याचे स्वप्न पाहतात," ज्युलियन म्हणाला. "अति-राष्ट्रवादी (Ultra-nationalists)."
"मी 'स्वप्न' पाहणाऱ्यांबद्दल बोलत नाहीये," प्रोफेसर अॅन-मेरी यांनी त्याला थांबवले. "मी 'कृती' करणाऱ्यांबद्दल बोलत आहे. ही यादी... हा पुरावा आहे की 'ते' परत आले आहेत. त्यांनी फक्त लूव्र लुटले नाहीये, इन्स्पेक्टर... त्यांनी लूव्रमधून 'शस्त्र' चोरले आहे. आणि आता, ते तो 'विधी' पूर्ण करणार आहेत."
तपासची दिशा आता पूर्णपणे बदलली होती. ज्युलियन मातेओ आता फक्त चोरांचा तपास करत नव्हता; तो अशा 'फॅनॅटिक्स'चा (Fanatics) तपास करत होता, जे इतिहासाच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून वर्तमानात एक भयानक वादळ आणण्याच्या तयारीत होते.

द अपोलो लेगसी (The Apollo Legacy) प्रकरण २: तुटलेला मुकूट

वेळ: पहाटे ६:०१. ठिकाण: सीन नदीचा किनारा, लूव्रच्या पश्चिमेकडील बाजू.
 

पहिल्या किरणांनी पॅरिसच्या क्षितिजावर एक फिकट गुलाबी रंगाची रेषा ओढायला सुरुवात केली होती. रात्रीचे धुकं अजूनही पूर्णपणे विरलं नव्हतं, पण त्याची पकड थोडी ढिली झाली होती. सीन नदीचे पाणी आता काळ्या शाईऐवजी एका गडद निळ्या, थंड द्रवासारखे दिसत होते.
जॅक ल्युरन (Jacques Lebrun), पन्नाशीचा एक थोरला, थकलेला 'नदी गस्त' (River Patrol) अधिकारी, आपली सकाळची गस्त संपवत होता. त्याचा जुना, गंजलेला सायकल आणि त्याला बांधलेली दोन शिकारी कुत्री, 'रोको' आणि 'बेला', त्याचे सोबती होते. जॅक गेली तीस वर्षे सीन नदीच्या किनाऱ्यावर गस्त घालत होता. त्याची ड्युटी म्हणजे नदीच्या शांततेत कोणताही व्यत्यय येणार नाही याची खात्री करणे, आणि कधीकधी सकाळी लवकर धावणाऱ्या जॉगर्सना (Joggers) 'बॉनजोर' (Bonjour) म्हणणे.
आजची सकाळ नेहमीसारखीच होती, पण जॅकच्या अनुभवी डोळ्यांना काहीतरी वेगळे दिसले. नदीच्या काठावर, जिथे काल रात्री बांधकामाचे काही साहित्य ठेवले होते, तिथे काहीतरी चमकत होते. सकाळी पडणाऱ्या दवबिंदूंमुळे चमकणारा एखादा काचेचा तुकडा असेल असे त्याला वाटले.
"रोको, बेला, थांबा!" जॅकने आपल्या कुत्र्यांना थांबवले.
त्याचे कुत्रे भुंकत नव्हते. त्यांच्या नाकांना काहीतरी वेगळाच वास येत होता. जॅक खाली उतरला आणि त्या चमचमणाऱ्या वस्तूच्या दिशेने गेला.
तेव्हाच त्याला दिसले.
ते फक्त काचेचे तुकडे नव्हते. ते हिऱ्यासारखे चमकणारे होते. आणि त्यांच्या मध्यभागी, एक सोन्याची वस्तू होती.
जॅकने वाकून ती वस्तू उचलली.
त्याच्या हातातील वस्तू जड होती. ती सोन्याची होती, आणि त्यावर अनेक हिरे आणि रत्ने जडवलेली होती. पण ती वस्तू तुटलेली होती. तिचा एक मोठा भाग वेगळा झाला होता, आणि काही हिरे गळून पडले होते.
जॅकच्या डोक्यात 'क्लिक' झाले. हा आकार... हा तर 'मुकूट' होता!
तो गोंधळून गेला. "हा मुकूट इथे काय करतोय? आणि हा तुटलेला का आहे?"
जवळच, त्याला एक छोटे, काळ्या रंगाचे, शॉक-प्रूफ कंटेनरचे झाकण दिसले. त्यावर लूव्र संग्रहालयाचे अस्पष्ट, चांदीचे चिन्ह कोरलेले होते.
जॅकच्या छातीत धडधड वाढली. त्याला काय सापडले आहे, याचा अंदाज त्याला येऊ लागला. त्याने आपल्या खिशातून जुना, फ्लिप-फोन काढला आणि थरथरत्या हातांनी इमर्जन्सी नंबर डायल केला.
"अॅलो? पोलिस? मी जॅक ल्युरन, नदी गस्त अधिकारी. मला... मला एक मुकूट सापडला आहे. लूव्रजवळ. तो तुटलेला आहे. आणि... मला वाटतं काहीतरी भयंकर घडलं आहे."

वेळ: पहाटे ६:३०. ठिकाण: लूव्र संग्रहालय, पॅव्हिलॉन दे फ्लोर.
 

जॅकच्या फोन कॉलने पॅरिसच्या पोलिस दलात, आणि लवकरच फ्रान्सच्या सुरक्षा यंत्रणेत एक प्रचंड खळबळ उडवून दिली.
इन्स्पेक्टर ज्युलियन मातेओ (Inspector Julien Mateo), 'ऑफिस सेंट्रल डी लुट कॉन्त्र ले ट्राफिक डे बिएन्स कल्चरल्स' (OCBC) चा प्रमुख, त्याच्या घराच्या दारात, रात्रीच्या झोपेतून उठून, अर्धवट कपड्यांमध्ये उभा होता. त्याच्या हातात अजूनही गरम कॉफीचा कप होता, पण त्याचे डोळे पूर्णपणे उघडले होते.
"लूव्र?" ज्युलियनने फोनवर विचारले. त्याचा आवाज शांत, पण गंभीर होता. "कोणत्या गॅलरीतून?"
दुसऱ्या बाजूने आलेल्या उत्तराने त्याच्या शरीरातून एक थंड लहर गेली.
"अपोलो गॅलरी... सम्राज्ञी युजीनचा मुकूट?" ज्युलियनने पुन्हा विचारले. त्याचा चेहरा फिकट पडला.
त्याने फोन ठेवला. त्याच्या बायकोने, 'क्लोई'ने, त्याला पाहिलं. "काय झालं?"
"लूव्रमध्ये चोरी झाली आहे, क्लोई," ज्युलियन कुजबुजला. "आणि मला वाटतं, ही फक्त चोरी नाही."
त्याने घाईघाईने वर्दी घातली. त्याच्या मनात हजारो प्रश्न घोंगावत होते. लूव्र? जगातील सर्वात सुरक्षित संग्रहालयांपैकी एक? आणि अपोलो गॅलरी? जिथे सुरक्षा इतकी कडेकोट असते, की एखाद्या माशीलाही आत शिरणे अशक्य होते?

वेळ: सकाळी ७:००. ठिकाण: लूव्र संग्रहालय, अपोलो गॅलरी.
 

लूव्रमध्ये आता पूर्ण गोंधळ उडाला होता. सायरन वाजत नव्हते, पण आतमध्ये पोलिसांच्या गाड्या, फॉरेन्सिक टीम्स (Forensic Teams), सुरक्षा अधिकारी आणि सरकारी अधिकारी यांची प्रचंड गर्दी झाली होती.
ज्युलियन मातेओ गॅलरीच्या दारात उभा होता. त्याच्या डोळ्यांवर एक गंभीर पडदा होता.
त्याच्या समोर, त्या भव्य अपोलो गॅलरीमध्ये, एक भयानक दृश्य होते. ज्या डिस्प्ले-केसमध्ये सम्राज्ञी युजीनचा मुकूट ठेवला होता, ती आता रिकामी होती. काचेचे मोठे तुकडे जमिनीवर विखुरले होते, जणू काही एखाद्याने आत येऊन तोडफोड केली होती.
पण ज्युलियनला काहीतरी खटकले.
त्याने खाली वाकून काचेच्या तुकड्यांकडे पाहिले. ते कसे तुटले होते? एकाच ठिकाणी एका विशिष्ट वर्तुळाकारात (Circular pattern) ते कापले गेले होते, जणू काही 'डायमंड कटर' (Diamond Cutter) किंवा एखाद्या लेझरने कापले असावेत. हे 'फोडणे' नव्हते. हे 'कापणे' होते. आणि नंतर ते 'तोडले' गेले होते. जणू काही एखादा कृत्रिम गोंधळ (Staged chaos) निर्माण केला असावा.
"इन्स्पेक्टर मातेओ?" एक तरुण फॉरेन्सिक अधिकारी, 'पॉल' (Paul), त्याच्याजवळ आला. "आम्हाला 'सीसीटीव्ही' (CCTV) फुटेज मिळालं आहे."
"दाखवा," ज्युलियनने आदेश दिला.
पॉलने एका टॅबलेटवर फुटेज प्ले केले.
 

सीसीटीव्ही फुटेज: पहाटे ३:५६ ते पहाटे ४:०४.
 

फुटेजमध्ये, 'पॅव्हिलॉन दे फ्लोर'च्या बांधकाम सुरू असलेल्या भागातून चार काळ्या आकृत्या आत शिरताना दिसत होत्या. त्यांच्या हालचाली इतक्या शांत होत्या की त्या धुक्यातूनच आलेल्या 'भूतांसारख्या' वाटत होत्या.
"त्यांनी मालवाहू लिफ्ट वापरली," पॉलने सांगितले. "आणि थेट अपोलो गॅलरीच्या खाली असलेल्या सर्व्हिस एरियात पोहोचले."
पुढच्या फुटेजमध्ये, पहाटे ४:०० वाजता, चारही चोर अपोलो गॅलरीच्या दारात दिसले. त्यांनी आपले चेहेरे पूर्णपणे झाकले होते, आणि त्यांच्या हालचाली रोबोटसारख्या अचूक होत्या.
ज्युलियनने घड्याळाकडे पाहिले.
 

पहाटे ४:०१:००: चोर डिस्प्ले-केसजवळ पोहोचले. पहाटे ४:०१:३०: एका चोराने काचेवर काहीतरी लावले. पहाटे ४:०२:००: काच तुटली. पहाटे ४:०२:४०: मुकूट उचलला गेला. पहाटे ४:०३:००: इतर आठ वस्तू उचलल्या गेल्या. पहाटे ४:०३:४५: चोर गॅलरीतून बाहेर पडले.
"चार मिनिटे," ज्युलियन कुजबुजला. "फक्त चार मिनिटे."
पॉलने मान हलवली. "इन्स्पेक्टर, हे अकल्पनीय आहे. अलार्म सिस्टीम, लेझर ग्रिड, प्रेशर प्लेट्स... काहीही सक्रिय झाले नाही. जणू काही ते पूर्णपणे 'अदृश्य' झाले होते."
ज्युलियनला काहीतरी आठवले. "कंट्रोल रूममध्ये काय झालं होतं?"
पॉलने डोळे मोठे केले. "ती सर्वात विचित्र गोष्ट आहे, इन्स्पेक्टर. कंट्रोल रूममधील मॉनिटर १४, जो अपोलो गॅलरीचा कॉरिडॉर दाखवतो, तो पहाटे ३:५६ ते पहाटे ४:०४ दरम्यान 'ग्लिच' झाला होता. सुरक्षा रक्षकांना वाटले की तो नेहमीसारखाच 'एरर' (Error) होता. पण आता आम्हाला समजले आहे की... तो 'ग्लिच' नव्हता."
"तो 'लूप' होता," ज्युलियनने पूर्ण केले. "रेकॉर्ड केलेला लूप. म्हणजे, चोरांनी सुरक्षा रक्षकांना आठ मिनिटे जुने फुटेज दाखवले. जणू काही काहीच घडले नाही."
पॉलने मान हलवली. "बरोबर. ज्या क्षणी लूप संपला, त्या क्षणी गॅलरी रिकामी होती. आणि चोर निघून गेले होते."
"तेव्हाच अरमांड डुबोईसने सांगितले की त्याला एक 'ग्लिच' दिसला, पण त्याला वाटले की तो उंदीर किंवा भुताचा प्रकार आहे," ज्युलियन स्वतःशीच पुटपुटला.
"आणि तो मुकूट..." पॉलने एका प्लॅस्टिक बॅगमध्ये ठेवलेल्या तुटलेल्या मुकुटाकडे निर्देश केला. "जॅक ल्युरनला नदीकिनारी सापडला. तुटलेल्या अवस्थेत."
ज्युलियन त्या तुटलेल्या मुकुटाकडे पाहू लागला. हिरे, सोने, माणिक... सगळे तुकडे झाले होते.
"तो कोणी फेकला?" ज्युलियनने विचारले. "इतकी मौल्यवान वस्तू कोणी फेकून देईल? विशेषतः ती चोरी केल्यानंतर?"
"त्यांनी पळताना तो 'गमावला' असेल," पॉल म्हणाला.
"गमावला?" ज्युलियन हसला. त्याचा हसू कोरडा आणि कटू होता. "ही लाखो डॉलर्सची वस्तू आहे, पॉल. कोण 'गमावेल'? आणि जर कोणी 'गमावला' असता, तर तो तुटलेल्या अवस्थेत का सापडला? जणू काही तो मुद्दाम तोडला गेला असावा."
ज्युलियनला काहीतरी वेगळाच वास येत होता. ही फक्त चोरी नव्हती. ही एक 'योजना' होती. एक संदेश (Message).
"बाहेर कोण आहे?" ज्युलियनने विचारले.
"गृहमंत्री लॉरेंट नुनेज (Laurent Nunez) आणि त्यांच्या टीम. तसेच लूव्रचे डायरेक्टर. ते तुम्हाला आत बोलावतायत," पॉल म्हणाला.

वेळ: सकाळी ७:३०. ठिकाण: लूव्रचे डायरेक्टरचे ऑफिस.
 

डायरेक्टरचे ऑफिस नेहमीप्रमाणेच आलिशान आणि ऐतिहासिक होते. पण आज तिथे तणावाचे वातावरण होते.
गृहमंत्री लॉरेंट नुनेज हे एक उंच, करड्या केसांचे आणि तीव्र नजरेचे व्यक्ती होते. त्यांच्यासोबत लूव्रचे वृद्ध आणि हवालदिल डायरेक्टर, मॉन्सियर ड्यूमास (Monsieur Dumas), आणि त्यांची टीम बसली होती.
"इन्स्पेक्टर मातेओ," नुनेजने ज्युलियनकडे पाहिले. त्यांच्या आवाजात राग आणि निराशा होती. "तुम्ही 'ओसीबीसी'चे प्रमुख आहात. ही कशी चोरी झाली? लूव्र, फ्रान्सचे हृदय, आमच्या नाकावर टिच्चून लुटले गेले!"
ज्युलियन शांत राहिला. "मंत्री महोदय, हा फक्त दरोडा नाही. हे पूर्वनियोजित आणि अत्यंत व्यावसायिक काम आहे. चोरांनी सुरक्षा सिस्टीम पूर्णपणे बायपास केली. कंट्रोल रूममधील मॉनिटर्सवर 'लूप' चालवला. आणि त्यांनी फक्त चार मिनिटांत हे काम पूर्ण केले. हे 'अशक्य' आहे."
"अशक्य?" नुनेजने हसले. "पण ते घडलं आहे!"
"मला काही प्रश्न आहेत," ज्युलियन म्हणाला. "पहिला, चोरांना एवढी अचूक माहिती कशी मिळाली? सुरक्षा सिस्टीममधील 'लूपहोल' (Loophole) कोणत्या इन्सायडरने पुरवले?"
ड्यूमासने मान खाली घातली. "मी विश्वास ठेवू शकत नाही की आमच्यापैकी कोणी असं करेल."
"दुसरा प्रश्न," ज्युलियनने पुढे म्हटले, "तो मुकूट." त्याने प्लॅस्टिक बॅगमध्ये असलेला तुटलेला मुकूट त्यांच्यासमोर ठेवला. "हा मुकूट नदीकिनारी सापडला. तुटलेल्या अवस्थेत. कोणतीही वस्तू पळताना पडली तर ती तुटतेच असे नाही. आणि ती कोणी 'गमावेल'?"
नुनेजने मुकुटाकडे पाहिले. त्यांच्या चेहऱ्यावर विचार उमटले. "तुम्हाला काय म्हणायचे आहे?"
"मला वाटतं, हा मुकूट मुद्दाम तोडून फेकला गेला," ज्युलियन म्हणाला. "ही फक्त चोरी नव्हती. हा एक 'संदेश' (Message) होता. जगासाठी आणि विशेषतः फ्रान्ससाठी."
डायरेक्टर ड्यूमासने डोळे मोठे केले. "संदेश? कसला संदेश?"
"हे मला अजून माहित नाही," ज्युलियन म्हणाला. "पण हा मुकूट फेकून देऊन, चोरांनी जगाचे लक्ष एका गोष्टीवर केंद्रित केले आहे: 'तुटलेला मुकूट'. लोकांना वाटेल की चोरांनी घाईघाईत तो गमावला. पण खरी गोष्ट अशी आहे की, त्यांनी या मुकुटाला 'किंमत' दिली नाही. त्यांना काहीतरी वेगळेच हवे होते."
"वेगळे काय?" नुनेजने विचारले. "मुकुटाव्यतिरिक्त इतर कोणत्या वस्तू चोरल्या गेल्या आहेत, इन्स्पेक्टर?"
ज्युलियनने टॅबलेट काढला. "एकूण नऊ वस्तू चोरल्या गेल्या आहेत, मंत्री महोदय. हा मुकूट त्यापैकी एक होता."
त्याने इतर आठ वस्तूंची यादी वाचून दाखवली:
    • नेपोलियन तिसरा याचा 'सिल्व्हर ईगल' जडवलेला राजदंड (Scepter).
    • सम्राज्ञी युजीनचे हिऱ्याचे कंठहार (Necklace).
    • एक सोन्याचे पॉकेट वॉच, जे नेपोलियन तिसराच्या वैयक्तिक वापराचे होते.
    • एक रत्नजडित खंजीर (Dagger), ज्याच्या पात्यावर एक गूढ चिन्ह कोरले होते.
    • एक छोटे, नक्षीदार सोन्याचे डिब्बा (Snuff Box), ज्यात नेपोलियनच्या केसांचा तुकडा होता असे मानले जाते.
    • दोन सोन्याची ब्रेसलेट्स, जी सम्राज्ञी युजीनला तिच्या लग्नात भेट मिळाली होती.
    • आणि एक अत्यंत गूढ दिसणारे, काळ्या धातूचे पदक (Medal), ज्यावर अज्ञात प्रतीके कोरली होती.
नुनेज आणि ड्यूमास दोघांनीही ही यादी ऐकून डोळे मोठे केले.
"पण ह्या वस्तू... त्यांची किंमत मुकुटाएवढी नाही," ड्यूमास कुजबुजला. "त्या फक्त ऐतिहासिक आहेत."
"हो, त्यांची बाजारातील किंमत मुकुटापेक्षा कमी असेल," ज्युलियन म्हणाला. "पण त्यांची 'प्रतिकात्मक' किंमत खूप जास्त आहे. विशेषतः या नऊ वस्तू एकत्र."
नुनेजने त्याला विचारले, "तुम्ही काय म्हणू इच्छिता?"
"मला हे माहित नाही," ज्युलियनने मान्य केले. "पण मला ही यादी तपासण्याची परवानगी हवी आहे. या नऊ वस्तू एकत्र येण्याचा काही अर्थ आहे का? त्यांचा नेपोलियन तिसराच्या इतिहासात काही विशेष संदर्भ आहे का? मला एका इतिहासाच्या जाणकाराची मदत लागेल."
"तुम्हाला कोणाची मदत हवी आहे?" नुनेजने विचारले.
"प्रोफेसर अॅन-मेरी," ज्युलियन म्हणाला. "लूव्रच्या माजी क्युरेटर. त्या फ्रेंच राजेशाहीच्या आणि नेपोलियन युगाच्या सर्वात मोठ्या तज्ज्ञा आहेत."
नुनेजने मान हलवली. "ही चोरी फ्रान्सच्या इतिहासातील सर्वात मोठी आहे, इन्स्पेक्टर. १९११ मध्ये मोनालिसाची चोरी झाली होती, पण ती केवळ एका कामगाराने केली होती. हे वेगळे आहे."
"मी सहमत आहे," ज्युलियन म्हणाला. "पण मला खात्री आहे की, या 'तुटलेल्या मुकुटा'मागे काहीतरी मोठे रहस्य दडले आहे. आणि ते रहस्य आपल्याला सापडेल."
ज्युलियनने गॅलरीकडे पाहिले. तुटलेल्या काचेतून दिसणाऱ्या रिकाम्या जागा त्याला खुणावत होत्या. ही फक्त सुरुवात होती. हा 'चार मिनिटांचा अंधार' म्हणजे एका मोठ्या, भयानक कथेची फक्त पहिली प्रस्तावना होती. आणि या कथेचे मुख्य पात्र अजूनही छुपले होते.

(प्रकरण २/९ समाप्त)

--- बाबुराव रामजी

 

 

द अपोलो लेगसी (The Apollo Legacy) -> प्रकरण १: चार मिनिटांचा अंधार

वेळ: पहाटे ३:५३. ठिकाण: सीन नदी, पॅरिस.

पॅरिसवर धुक्याची एक ओलसर, जड चादर पसरली होती. चंद्राचा प्रकाश त्या धुक्याला भेदून खाली येऊ शकत नव्हता; तो फक्त वरच्या आकाशात एक अस्पष्ट, पिवळसर डाग बनून राहिला होता. सीन नदीचे (Seine) पाणी काळ्या शाईसारखे दिसत होते, शांत, पण तितकेच धोकादायक. नदीच्या प्रवाहाचा मंद 'खळाळ' आवाजाव्यतिरिक्त, शहराचा कोणताही आवाज त्या धुक्याच्या आवरणापलीकडे येत नव्हता.

याच अथांग शांततेचा भंग करत, एक लहान, काळ्या रंगाची, रबराची इन्फ्लेटेबल बोट (Zodiac) जवळजवळ आवाज न करता पाण्यावरून सरकत होती. तिचे इंजिन एका विशिष्ट 'मफल्ड' तंत्रज्ञानाने युक्त होते, ज्यामुळे तिचा आवाज एखाद्या मोठ्या माशाने पाणी कापल्यासारखाच येत होता.

बोटीत चार आकृत्या होत्या. जणू काही त्या धुक्यातूनच जन्माला आल्या होत्या. त्यांनी डोक्यापासून पायापर्यंत मॅट-ब्लॅक (Matte-Black) रंगाचे, उष्णता-शोषक (Thermal-absorbing) 'स्टिल्थ सूट' घातले होते. त्यांचे चेहरे 'बॅलाक्लावा' (Balaclava) आणि नाईट-व्हिजन गॉगल्सने झाकलेले होते. ते श्वास घेत होते, पण त्यांचा श्वासही धुक्यात मिसळून जात होता.

त्यांच्यापैकी एक, जो इतरांपेक्षा थोडा उंच आणि निश्चल होता, तो 'अल्फा' होता. टीमचा म्होरक्या.

"पॅरिस झोपले आहे," अल्फाच्या मनात विचार आला, "पण लूव्र (Louvre) कधीच झोपत नाही."

त्याचे डोळे नदीच्या उजव्या काठावर, एका अजस्त्र, अंधाऱ्या छायेवर खिळले होते. 'लूव्र' संग्रहालय. जगाच्या इतिहासाचा, कलेचा आणि वैभवाचा सर्वात मोठा खजिना.

बोट मंद झाली. ते 'पॅव्हिलॉन दे फ्लोर' (Pavillon de Flore) च्या जवळ पोहोचले होते, जो लूव्रचा सीन नदीला लागून असलेला भाग होता. अल्फाने हाताच्या इशाऱ्याने बोट थांबवली.

वेळ: पहाटे ३:५५.

"दोन मिनिटे," अल्फाच्या गॉगलच्या डिस्प्लेवर वेळ चमकली. त्याने आपल्या मनगटावरील क्रोनोमीटर तपासला. दोन्ही वेळ अचूक होत्या.

"बीटा," तो कुजबुजला.

'बीटा', जो टीमचा टेक-स्पेशालिस्ट होता, त्याने एक लहान पॅड काढले. त्यावर लूव्रच्या त्या भागाचा 3D नकाशा दिसत होता. लाल रंगाची एक रेषा त्यांच्या सध्याच्या जागेपासून मालवाहू लिफ्टपर्यंत जात होती.

"सर्व सेन्सर्स ग्रीन आहेत," बीटाने सांगितले. "क्युरेटरने (The Curator) त्याचे काम चोख बजावले आहे."

अल्फाने होकार दिला. 'क्युरेटर' - डॉ. सिलास रेनर. गेल्या सहा महिन्यांपासून त्यानेच या अशक्यप्राय चोरीची प्रत्येक बारीक-सारीक गोष्ट आखली होती. त्यानेच सांगितले होते की, 'पॅव्हिलॉन दे फ्लोर'च्या नूतनीकरणाचे (Renovation) काम म्हणजे आत येण्यासाठीचा 'राजमार्ग' होता.

"गामा, डेल्टा, तयार," अल्फाने आदेश दिला.

'गामा', जो टीमचा ताकदवान पण तितकाच चपळ सदस्य होता, त्याने एका मोठ्या, जलरोधक (Waterproof) बॅगेतून हुक्स आणि केबल्स काढल्या. 'डेल्टा', जो सर्वात लवचिक आणि वेगवान होता, त्याने आपले ग्लव्हज तपासले.

बोट हळूच बांधकामाच्या 'स्काफोल्डिंग' (Scaffolding) ला धडकली. गामा आणि डेल्टा एका क्षणात त्या लोखंडी खांबांवर चढले, जणू काही त्या दोन मोठ्या काळ्या मांजरी असाव्यात. त्यांच्या हालचालीत कोणताही मानवी अवघडलेपणा नव्हता. केवळ सराव, सराव आणि अचूकता.

वेळ: पहाटे ३:५६.

'चार मिनिटांचा अंधार' सुरू झाला होता.

गामाने स्काफोल्डिंगच्या वरच्या बाजूला असलेल्या एका सर्व्हिस दरवाजाच्या कुलूपावर एक लहान, हायड्रॉलिक कटर लावले. कोणताही आवाज न करता, 'क्लिक' असा मंद ध्वनी झाला आणि जाडजूड कुलूप लोण्यासारखे कापले गेले.

डेल्टाने दरवाजा उघडला. आत अंधार होता.

"बीटा, आता," अल्फाने आदेश दिला.

बीटा आणि अल्फा स्काफोल्डिंगवर चढले. ते चौघे आता लूव्रच्या पोटात होते. त्यांच्या मागे, सीन नदीचे धुके एखाद्या पडद्यासारखे लोंबत होते.

---

त्याच क्षणी: लूव्र कंट्रोल रूम (Le Centre de Contrôle)

लूव्रच्या पोटात, जमिनीखाली चार मजले, एका वातानुकूलित, काँक्रीटच्या बंकरमध्ये, 'कंट्रोल रूम' जिवंत होता. या खोलीला खिडक्या नव्हत्या, फक्त भिंतींवर पसरलेले शेकडो मॉनिटर्स होते.

अरमांड डुबोईस (Armand Dubois), पन्नाशीचा एक अनुभवी सुरक्षा रक्षक, आपल्या खुर्चीवर बसून मान चोळत होता. रात्रपाळीची (Night Shift) ही शेवटची दोन तास त्याला नेहमीच जड जात.

"अजून एक तास, ल्यूक. मग गरमागरम कॉफी आणि 'क्रॉसॉं' (Croissant)," अरमांडने आपला तरुण सहकारी ल्यूकला म्हटले, जो जवळजवळ डुलक्या घेत होता.

ल्यूकने डोळे उघडले. "काही घडलं का?"

"नेहमीप्रमाणेच. काहीच नाही," अरमांड हसला. "सगळे 'मास्टर्स' (Mona Lisa, Venus de Milo) शांत झोपले आहेत. फक्त मॉनिटर १४... नेहमीप्रमाणेच."

ल्यूकने मॉनिटर १४ कडे पाहिले. तो 'अपोलो गॅलरी'च्या (Galerie d'Apollon) बाहेरच्या कॉरिडॉरचा व्ह्यू होता. कॅमेरा थोडा अस्पष्ट होता आणि त्यात नेहमीच काहीतरी 'ग्लिच' (Glitch) येत असे.

"त्यांनी तो कॅमेरा अजून बदलला नाही?" ल्यूकने जांभई देत विचारले.

"का? त्यांना वाटतं हा 'ग्लिच' म्हणजे 'सम्राज्ञी युजीन'चं भूत आहे," अरमांडने थट्टा केली. "तिला तिची गॅलरी आवडत नाही, म्हणे."

ल्यूक हसला. अरमांडचे लक्ष पुन्हा मॉनिटर्सच्या समुद्राकडे गेले.

---

वेळ: पहाटे ३:5८. ठिकाण: लूव्र सर्व्हिस कॉरिडॉर.

चोर आता एका धुळीने भरलेल्या, अंधाऱ्या कॉरिडॉरमध्ये होते. इथे फक्त जुन्या पेंटिंगच्या फ्रेम्स आणि ताडपत्रीखाली झाकलेले पुतळे होते.

ते मालवाहू लिफ्टसमोर (Freight Elevator) उभे होते. ही लिफ्ट थेट अपोलो गॅलरीच्या खाली असलेल्या सर्व्हिस एरियात उघडत होती.

बीटाने लिफ्टच्या पॅनेलवर एक लहान डिव्हाईस लावले. पॅनेलवरील लाल दिवा हिरवा झाला.

"क्युरेटरचे पासकोड अजूनही काम करत आहेत," बीटाने पुष्टी केली. "ही लिफ्ट आता अधिकृत रेकॉर्डवरून 'ऑफलाइन' झाली आहे. पुढच्या दहा मिनिटांसाठी."

लिफ्टचा दरवाजा एका मंद 'घरघर' आवाजासह उघडला. आत तेल आणि जुन्या लाकडाचा वास येत होता. चौघे आत शिरले. अल्फाने वरच्या मजल्याचे बटण दाबले.

वेळ: पहाटे ३:५९.

लिफ्ट थांबली. ते अपोलो गॅलरीच्या एका सर्व्हिस डोअरपाशी पोहोचले होते.

"इथून पुढे," अल्फाने आपल्या गॉगलमधून दिसणारा नकाशा तपासला. "गॉगल सिंक करा. गॅलरीतील लेझर ग्रिड (Laser Grid) मला दिसत आहे."

तिन्ही सदस्यांच्या गॉगलवर अल्फाच्या गॉगलमधील डेटा दिसू लागला. अपोलो गॅलरीचा संपूर्ण नकाशा त्यांच्या डोळ्यांसमोर उभा राहिला. कुठे लेझर आहेत, कुठे प्रेशर प्लेट्स आहेत, आणि सर्वात महत्त्वाचे - 'लक्ष्य' कुठे आहे.

"डेल्टा, तू आधी," अल्फा म्हणाला.

डेल्टाने दरवाजा उघडला.

---

वेळ: पहाटे ४:००. ठिकाण: गॅलरी डी'अपोलो (Galerie d'Apollon)

जर लूव्र हे एक शरीर असेल, तर अपोलो गॅलरी हे त्याचे 'हृदय' होते.

ही गॅलरी म्हणजे फ्रेंच राजेशाहीच्या वैभवाचे, श्रीमंतीचे आणि गर्वाचे मूर्तिमंत प्रतीक होती. छतावर सोन्याचा मुलामा दिलेली शिल्पे, भिंतींवर 'लुई चौदावा' (Louis XIV) पासून 'नेपोलियन' (Napoleon) पर्यंतच्या राजांची भव्य चित्रे. हवादेखील इथे इतिहासाच्या भाराने जड झाली होती.

गॅलरीत फक्त मंद, पिवळसर इमर्जन्सी लाईट्स सुरू होते.

पण त्या चौघांना या वैभवाचे काहीही कौतुक नव्हते. त्यांचे डोळे फक्त त्यांच्या लक्ष्यावर होते.

"सिस्टीम बायपास," बीटाने एका जंक्शन बॉक्सला आपले डिव्हाईस जोडत म्हटले. "क्युरेटरने सांगितल्याप्रमाणे, गॅलरीचे मुख्य अलार्म, व्हायब्रेशन सेन्सर्स आणि अकूस्टिक (ध्वनी) सेन्सर्स... पुढच्या तीन मिनिटांसाठी बंद झाले आहेत."

"तीन मिनिटे," अल्फाने पुनरुच्चार केला. "गामा, डेल्टा... काम सुरू करा."

हाच तो क्षण होता. गामा आणि डेल्टा गॅलरीच्या मध्यभागी असलेल्या, जाड काचेच्या एका मोठ्या डिस्प्ले-केसकडे (Display Case) झेपावले.

त्याच क्षणी: कंट्रोल रूम

अरमांड डुबोईसने डोळे चोळले. मॉनिटर १४, जो अपोलो गॅलरीचा कॉरिडॉर दाखवत होता, तो अचानक 'ब्लिंक' (Blink) झाला. एका क्षणासाठी, फक्त ०.५ सेकंदासाठी, मॉनिटरच्या कोपऱ्यात एक लहान 'VLC' (व्हिडिओ लूप) आयकॉन दिसला आणि नाहीसा झाला.

"हे बघ..." अरमांडने ल्यूकला म्हटले.

पण ल्यूकची मान पुन्हा छातीवर पडली होती. तो झोपला होता.

अरमांडने मान हलवली. "उंदीर... नक्कीच उंदीर," तो स्वतःशीच पुटपुटला.

मॉनिटरवर आता तोच रिकामा कॉरिडॉर दिसत होता. पण अरमांडला हे माहित नव्हते की, तो 'थेट' (Live) फुटेज नव्हता, तर 'क्युरेटर'ने आदल्या रात्री रेकॉर्ड केलेला 'लूप' (Recorded Loop) होता. खरा खेळ तर आता आतल्या गॅलरीत सुरू झाला होता.

---

वेळ: पहाटे ४:०१.

"ही बातमीतील 'काचा फोडल्या' ही बाब खोटी होती. ती एक अफवा होती जी नंतर पसरवण्यात आली. खरी चोरी यापेक्षाही भयानक होती."

गामाने डिस्प्ले-केसच्या काचेवर एक विशिष्ट जेल लावले. डेल्टाने त्यावर एक स्पायडर-वेब (Spider-web) सारखे डिव्हाईस चिकटवले.

"ब्लास्ट ब्लँकेट, तयार," गामा कुजबुजला.

अल्फाने होकार दिला. डेल्टाने बटण दाबले.

'क्रॅक!'

एखाद्याने बंद खोलीत शॅम्पेनची बाटली फोडावी, तसाच, पण त्यापेक्षा जास्त तीव्र, दाबलेला आवाज आला. काचेवर तारेचे जाळे पसरले. त्या स्पायडर-वेब डिव्हाईसने संपूर्ण काचेचा पॅनल एका तुकड्यात खेचून घेतला.

ही 'मूक' मोडतोड होती. आवाज झाला, पण तो इतका नियंत्रित होता की, गॅलरीबाहेर जाणे अशक्य होते.

वेळ: पहाटे ४:०२.

काच बाजूला होताच, आतल्या वस्तू चमकू लागल्या. नेपोलियन तिसरा (Napoleon III) याच्या वैयक्तिक वापराच्या वस्तू.

पण अल्फाचे लक्ष एकाच गोष्टीवर होते. मध्यभागी, लाल मखमलीवर ठेवलेला तो मुकूट.

सम्राज्ञी युजीनचा (Empress Eugénie) रत्नजडित मुकूट.

हजारो हिरे, पाचू आणि माणिक सोन्याच्या जाळीत गुंफलेले होते. मंद प्रकाशातही तो मुकूट एखाद्या लहान सूर्यासारखा तळपत होता. जणू काही फ्रान्सचे सर्व वैभव त्या एका बिंदूत एकवटले होते.

डेल्टाचे हात एखाद्या निष्णात सर्जनप्रमाणे आत गेले. त्याचे ग्लव्हज 'नॉन-स्टिक' होते, जेणेकरून कोणताही फिंगरप्रिंट किंवा DNA मागे राहणार नाही.

त्याने तो मुकूट उचलला.

"लक्ष्य एक, प्राप्त," डेल्टाने तो मुकूट एका शॉक-प्रूफ (Shock-proof) कंटेनरमध्ये ठेवला.

"इतर आठ," अल्फाने आज्ञा दिली. "वेळ नाही."

गामा आणि बीटाने आजूबाजूच्या छोट्या केसेसवर काम सुरू केले. त्यांनी तीच 'सायलेंट ब्रेक' पद्धत वापरली.

एकामागून एक... १. नेपोलियन तिसरा याचा 'सिल्व्हर ईगल' जडवलेला राजदंड (Scepter). २. सम्राज्ञी युजीनचे हिऱ्याचे कंठहार (Necklace). ३. एक सोन्याचे पॉकेट वॉच. ४. ... ५. ... ६. ... ७. एक रत्नजडित खंजीर (Dagger). ८. एक गूढ दिसणारे पदक (Medal).

वेळ: पहाटे ४:०३.

"नऊ वस्तू," बीटाने शेवटची वस्तू बॅगेत टाकत म्हटले. "सर्व नऊ. क्युरेटर खूश होईल."

"अलार्म सिस्टीम... ३० सेकंदात परत सुरू होईल," बीटाने घाई करत म्हटले. "आणि कंट्रोल रूममधील 'लूप' संपेल."

"माघार!" अल्फाने आवाज चढवला.

त्यांचे काम संपले होते. ते आले तितक्याच वेगाने, पण आता अधिक घाईने, ते परतीच्या मार्गाला लागले.

---

वेळ: पहाटे ४:०३:४५.

ते चौघे पुन्हा मालवाहू लिफ्टमध्ये होते. दरवाजा बंद झाला. लिफ्ट खाली जाऊ लागली.

वेळ: पहाटे ४:०४:०१.

लूव्र कंट्रोल रूम.

मॉनिटर १४ वरील 'लूप' संपला आणि 'थेट' प्रक्षेपण सुरू झाले.

अरमांड डुबोईसने पुन्हा एकदा त्या मॉनिटरकडे पाहिले. रिकामा कॉरिडॉर.

"बघ. काहीच नाही," तो ल्यूकला उद्देशून म्हणाला, जो अजूनही झोपेत होता. "फक्त भूत... आणि उंदीर."

अरमांडने आपल्या कॉफीचा शेवटचा घोट घेतला. त्याला अजून दोन तास काढायचे होते.

---

वेळ: पहाटे ४:०५.

सीन नदीच्या धुक्यातून तीच काळी बोट पुन्हा एकदा वेगाने जात होती. पण आता ती शहराच्या दिशेने नाही, तर शहराबाहेर जात होती.

अल्फाने आपल्या हातातला शॉक-प्रूफ कंटेनर उघडला.

आत, सम्राज्ञी युजीनचा मुकूट, हजारो हिऱ्यांसह, धुक्याच्या अंधाऱ्या प्रकाशातही चमकत होता.

अल्फाच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर हास्य उमटले, जे त्याच्या बॅलाक्लावामागे लपले गेले.

'चार मिनिटे'.

'लूव्र' लुटले गेले होते. इतिहासातील सर्वात मोठी, सर्वात वेगवान आणि सर्वात अशक्यप्राय चोरी पूर्ण झाली होती.

आणि जगाला, विशेषतः अरमांड डुबोईसला, अजून पुढचे दोन तास तरी याची काहीही कल्पना येणार नव्हती. अपोलो गॅलरीमध्ये, त्या तुटलेल्या काचेच्या आत, आता फक्त अंधार आणि रिकामी मखमल उरली होती.

(प्रकरण १/९ समाप्त)

अरण्यातील साध्वी: एका पलायनाचे गूढ (1/6)

१२ जुलै,रामतीर्थ टेकड्या, कुमठा.

पावसाने नुकतीच उघडीप दिली होती.सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेल्या कारवार जिल्ह्यातील रामतीर्थ टेकड्यांवरून ओल्या मातीचा आणि दमट पानांचा संमिश्र गंध वाऱ्यासोबत वाहत होता.नुकत्याच झालेल्या भूस्खलनाने निसर्गाचे रौद्र रूप दाखवले होते.जागोजागी उन्मळून पडलेली झाडे,निसरड्या झालेल्या पायवाटा आणि दऱ्यांमध्ये दाटलेले धुके...वातावरण गूढ आणि थोडे भयावह होते.याच प्रतिकूल परिस्थितीत,कुमठा पोलीस ठाण्याचे मंडळ निरीक्षक श्रीधर देसाई आणि त्यांचे दोन सहकारी,हवालदार पाटील आणि शिंदे,नेहमीच्या गस्तीवर निघाले होते.

"साहेब,आज इकडं कोणी भटकणार नाही.जनावरंसुद्धा बिळात लपून बसली असतील,"हवालदार पाटील यांनी आपल्या बुटांवरचा चिखल झाडताना म्हटले.त्यांच्या आवाजात नेहमीचा उत्साह नव्हता.

श्रीधर देसाईंनी उत्तर दिले नाही.त्यांचे अनुभवी डोळे सभोवतालच्या परिसराचा वेध घेत होते.चाळिशी ओलांडलेले,किंचित स्थूल पण कमालीचे चपळ आणि तीक्ष्ण नजरेचे श्रीधर या भागातील खडान्‌खडा माहिती असलेले अधिकारी म्हणून ओळखले जात.त्यांना या शांततेत काहीतरी खटकत होते.भूस्खलनामुळे अनेक लहान-मोठे प्रवाह नव्याने तयार झाले होते आणि अशाच एका अनोळखी प्रवाहाच्या बाजूने त्यांची जीप हळूहळू पुढे सरकत होती.

"गाडी इथेच लावा.पुढे रस्ता नाही,"श्रीधर म्हणाले.तिघेही खाली उतरले.धुक्याची एक दाट लहर आली आणि काही क्षणांसाठी समोरचे काही दिसेनासे झाले.धुकं विरळ होताच श्रीधरांची नजर एका ठिकाणी खिळली.त्यांच्यापासून सुमारे शंभर मीटर अंतरावर,एका मोठ्या खडकाच्या आडोशाला,काहीतरी विचित्र दिसत होते.दाट हिरव्या झाडीच्या पार्श्वभूमीवर एक भडक रंगाची वस्तू वाऱ्यावर फडफडत होती.

"पाटील,ते काय आहे बघितलं का?"श्रीधर यांनी त्या दिशेने बोट दाखवले.

"होय साहेब.कपड्यासारखं दिसतंय.कुणा गुराख्याचं असेल,"पाटील म्हणाले.

"इथं?या वादळात?आणि हा रंग...आपल्याकडच्या साडीचा वाटतोय,"श्रीधर यांच्या कपाळावर आठ्या उमटल्या. "चला,जाऊन बघूया."

तिघेही अत्यंत सावधपणे,झाडाझुडपांतून आणि निसरड्या दगडांवरून मार्ग काढत त्या दिशेने निघाले.जवळ पोहोचल्यावर त्यांना दिसलेले दृश्य अधिकच चक्रावून टाकणारे होते.एका मोठ्या नैसर्गिक गुहेच्या तोंडाशी असलेल्या झुडपावर एक भगव्या रंगाची साडी आणि लहान मुलांचे दोन-तीन कपडे वाळत घातले होते.या निर्जन,धोकादायक ठिकाणी मानवी वस्तीची ही खूण अनपेक्षित होती.कोणी साधू-बैरागी असेल,तर लहान मुलांचे कपडे कसे?आणि कोणी कुटुंब असेल,तर ते या नरकात काय करत होते?

श्रीधर यांनी आपल्या कमरेच्या पिस्तुलावर हात ठेवला आणि सहकाऱ्यांना शांत राहण्याचा इशारा केला.हवालदार पाटील यांनी आपली लाठी सरसावली.गुहेच्या तोंडाशी पोहोचताच आतून एक मंद,लयबद्ध सूर कानावर येऊ लागला.तो कसल्यातरी मंत्रोच्चाराचा किंवा प्रार्थनेचा होता.श्रीधर यांनी आत डोकावण्याचा प्रयत्न केला,पण अंधारामुळे काही स्पष्ट दिसत नव्हते.त्यांनी आपल्या खिशातील शक्तिशाली टॉर्च काढला आणि त्याचा झोत आत टाकला.

टॉर्चच्या प्रकाशात जे दिसले,त्याने ते तिघेही क्षणभर निःशब्द झाले.गुहा आतून बऱ्यापैकी प्रशस्त होती.एका कोपऱ्यात,एका नैसर्गिक दगडाच्या चौथऱ्यावर,मातीपासून बनवलेली एक लहानशी शिवाची पिंड होती.तिच्यासमोर काही रानफुले वाहिली होती आणि एक पणती मंदपणे तेवत होती.त्या पणतीच्या आणि टॉर्चच्या संमिश्र प्रकाशात,एक स्त्री पांढऱ्या शुभ्र वस्त्रात मांडी घालून,डोळे मिटून ध्यानावस्थेत बसली होती.तिचे सोनेरी केस पाठीवर मोकळे सोडले होते आणि चेहऱ्यावर एक विलक्षण शांतता होती.तिच्या चेहऱ्यावरून आणि कांतीवरून ती भारतीय वाटत नव्हती.तिच्या बाजूलाच,एका फाटक्या पण स्वच्छ गोधडीवर,दोन लहान मुले एकमेकांना बिलगून शांत झोपली होती.एक मुलगी साधारण सहा वर्षांची असावी आणि दुसरी चार वर्षांची.

त्यांच्या पावलांच्या आवाजाने किंवा टॉर्चच्या प्रकाशामुळे त्या स्त्रीने हळूच डोळे उघडले.तिच्या निळ्या डोळ्यांत भीतीचा लवलेशही नव्हता.उलट,आपली साधना भंग झाल्याची एक थंड नाराजी तिच्या नजरेत स्पष्ट दिसत होती.तिने पोलिसांच्या गणवेशाकडे पाहिले,एक दीर्घ श्वास घेतला आणि मग शांतपणे झोपलेल्या मुलांच्या अंगावर नीट पांघरूण घातले.

"तुम्ही कोण आहात?आणि इथे या मुलांसोबत काय करत आहात?"श्रीधर यांनी शक्य तितक्या सौम्य पण अधिकृत आवाजात विचारले.

तिने काही क्षण त्यांच्याकडे रोखून पाहिले,जणू त्यांच्या आवाजाच्या पलीकडचा हेतू तपासत असावी.मग ती तुटक्या-मुटक्या इंग्रजीत म्हणाली, "माय नेम...मोही.आय अॅम इन सायलेन्स.इन मेडिटेशन."

"मोही?हे तुमचं खरं नाव आहे का?तुमचे पासपोर्ट,व्हिसा कुठे आहेत?"श्रीधर यांनी प्रश्नांची सरबत्ती सुरू केली.

"नो पासपोर्ट.नो वर्ल्ड.ओन्ली शिव.ओन्ली पीस,"तिने गुहेतील शिवपिंडीकडे हात दाखवत म्हटले.

हे प्रकरण दिसते तितके सोपे नाही,हे श्रीधर यांच्या लक्षात आले.एका परदेशी महिलेने दोन लहान मुलांसह या भयाण जंगलात,एका गुहेत आश्रय घेणे,हे केवळ আধ্যাत्मिक साधनेचे प्रकरण असू शकत नाही.यामागे नक्कीच काहीतरी मोठे रहस्य दडलेले आहे.त्यांनी तात्काळ वायरलेस सेटवर पोलिस अधीक्षक एम.नारायण यांना परिस्थितीची माहिती दिली.

वरिष्ठ अधिकाऱ्यांच्या आदेशानुसार,त्या महिलेला आणि तिच्या मुलांना'वाचवून'कुमठा येथील पोलीस ठाण्यात आणण्यात आले.बातमी वाऱ्यासारखी पसरली. 'रशियन साध्वी मुलांसह गुहेत सापडली'या मथळ्याखाली स्थानिक वृत्तपत्रांनी बातमीला प्रसिद्धी दिली.अधीक्षक नारायण यांनी माध्यमांना सांगितले, "ती आणि तिची मुले जंगलात कशी जिवंत राहिली,हे एक आश्चर्य आहे.तिच्या व्हिसाची मुदत २०१७ मध्येच संपली आहे.तिला एका साध्वीच्या आश्रमात ठेवण्यात आले असून,रशियन दूतावासाशी संपर्क साधून तिला परत पाठवण्याची प्रक्रिया सुरू केली आहे."

प्रकरण प्रशासकीय दृष्ट्या सोपे करून फाईल बंद करण्याच्या तयारीत वरिष्ठ होते.पण निरीक्षक श्रीधर देसाई यांच्या मनात मात्र प्रश्नांचे वादळ उठले होते.ही स्त्री, 'मोही',खरोखरच साध्वी आहे की कोणीतरी सराईत गुन्हेगार?ती शांततेच्या शोधात आहे की कोणापासून तरी लपत आहे?आणि तिचे ते भेदक निळे डोळे...त्यात दिसणारी शांतता ही साधनेतून आलेली आहे की मोठ्यात मोठ्या वादळातून तावून सुलाखून निघाल्यानंतर आलेली आहे?या प्रश्नांची उत्तरे शोधल्याशिवाय श्रीधरांना चैन पडणार नव्हती.

 

 

ढगांच्या घरातील करार

भाग १: स्वर्गाची फसवी सावली

प्रसंग १: एलिफंट फॉल्स, शिलाँग (२३ मे)

"राजा, प्लीज! अजून एक फोटो नको. माझा मेकअप खराब होईल," सोनम हसत म्हणाली. तिच्या आवाजात खेळकरपणा होता, पण डोळ्यांत एक विचित्र थकवा होता, जो राजाच्या उत्साही नजरेतून सुटला.

"अरे, पण हा 'लास्ट' फोटो! बघ, काय मस्त व्ह्यू आहे. हा धबधबा, ही हिरवळ आणि तू... माझी स्वर्गातली अप्सरा! लोकांना कळू दे की राजा रघुवंशी किती नशीबवान आहे," राजाने तिला जवळ ओढत म्हटले. त्याचा आवाज प्रेमाने ओथंबलेला होता. त्याने आपला महागडा फोन काढला, कॅमेरा सुरू केला आणि सोनमच्या गालावर गाल टेकवला. मागे तीन टप्प्यांत कोसळणाऱ्या धबधब्याच्या फेसाळत्या पाण्याने त्यांच्या चित्राला एक अद्भुत पार्श्वभूमी दिली होती.

'क्लिक!'

"बघ! परफेक्ट!" राजा आनंदाने उद्गारला. त्याने लगेच फोटो सोशल मीडियावर टाकला. कॅप्शन: 'स्वर्गातील काही क्षण... माझ्या राणीसोबत! #HoneymoonDiaries #MeghalayaLove'

सोनमने एक खोटं हसू दिलं. "चला, आता निघायचं? मला खूप भूक लागली आहे."

"हो, नक्कीच. आज रात्री शिलाँगच्या सगळ्यात फेमस रेस्टॉरंटमध्ये डिनर करूया," राजा म्हणाला. त्याने सोनमचा हात हातात घेतला आणि ते पार्किंगच्या दिशेने चालू लागले. सोनम चालता चालता नकळतपणे मागे वळून पाहत होती, जणू काही ती कोणाची तरी वाट पाहत आहे. तिच्या त्या एका क्षणाच्या नजरेतील भाव राजाला कधीच कळले नाहीत. ते भाव प्रेमाचे नव्हते, ते अपेक्षेचे होते... एका ठरलेल्या भेटीच्या अपेक्षेचे.

प्रसंग २: रघुवंशी निवास, इंदूर (२५ मे)

घरातील फोन तिसऱ्यांदा खणखणला. राजाची आई, सुमित्रा देवी, धावतच फोनजवळ आल्या.

"हॅलो?"

"अहो, मी मिश्रा बोलतोय. सोनमचे वडील. काही बोलणं झालं का मुलांशी? दोन दिवस झाले, दोघेही फोन उचलत नाहीत," पलीकडून चिंताग्रस्त आवाज आला.

सुमित्रा देवींच्या काळजात धस्स झालं. "नाही भाऊजी. मला वाटलं, तिकडे रेंज नसेल. पण आता दोन दिवस... मला काळजी वाटतेय."

तेवढ्यात राजाचे वडील, अशोक रघुवंशी, हॉलमध्ये आले. त्यांच्या चेहऱ्यावर नेहमीचा करारीपणा होता. "काय झालं? मिश्राजींचा फोन होता का?"

"हो. तेही तेच म्हणत आहेत. मुलं फोन उचलत नाहीत."

अशोक रघुवंशींनी कपाळावरच्या आठ्या अधिक गडद केल्या. "राजा असा मुलगा नाही. तो दिवसातून एकदा तरी फोन करतोच. काहीतरी गडबड आहे. हॉटेलचा नंबर लाव."

हॉटेलमध्ये फोन केल्यावर रिसेप्शनिस्टने जे सांगितले, त्याने सगळ्यांची झोप उडवली. "सर, ते २३ तारखेला सकाळी साईटसीइंगसाठी बाहेर पडले होते. त्यांची गाडी इथेच पार्किंगमध्ये आहे. ते परत आलेच नाहीत."

एका क्षणात घरात चिंतेचे ढग दाटून आले. अशोक रघुवंशींनी क्षणाचाही विलंब न लावता आपल्या एका स्थानिक राजकीय मित्राला फोन लावला आणि मेघालय पोलिसांना तातडीने सूचित करण्यास सांगितले. एका सुंदर मधुचंद्राच्या कथेवर आता 'बेपत्ता' हा भयाण शिक्का लागला होता.

भाग २: तपासाचे धुके

प्रसंग ३: पोलीस स्टेशन, शिलाँग (२६ मे)

इन्स्पेक्टर विक्रम सिंग आपल्या समोरच्या फाईलकडे पाहत होते. त्यांच्या पन्नाशीला आलेल्या चेहऱ्यावर अनुभवाच्या आणि अनेक रहस्ये उलगडल्याच्या खुणा स्पष्ट दिसत होत्या. समोर बसलेला हवालदार शर्मा घाबरतच माहिती देत होता.

"सर, इंदूरचे मोठे व्यावसायिक आहेत. मिस्टर अशोक रघुवंशी. त्यांचा मुलगा राजा आणि सून सोनम बेपत्ता आहेत. प्रेशर खूप आहे, सर."

विक्रमने एक दीर्घ श्वास घेतला. "प्रेशर तर नेहमीच असतो, शर्मा. पण केस काय म्हणतेय? शेवटचं लोकेशन?"

"एलिफंट फॉल्स, सर. त्यांच्या सोशल मीडिया पोस्टनुसार. आम्ही शोधमोहीम सुरू केली आहे, पण तुम्हाला माहीत आहे सर, इथला भाग किती दुर्गम आहे."

"मला माहीत आहे," विक्रम शांतपणे म्हणाला. "पण मला हे 'परफेक्ट कपल' गायब होण्याचं प्रकरण साधं वाटत नाही. खंडणीसाठी फोन नाही, काही नाही. एकतर अपघात, किंवा... काहीतरी अधिक गडद." त्याने फाईलमधील राजा आणि सोनमचा फोटो पाहिला. राजाचा निरागस, हसरा चेहरा आणि सोनमचे सुंदर पण भावशून्य डोळे. विक्रमची अनुभवी नजर त्या डोळ्यांवर खिळून राहिली. त्या डोळ्यांत काहीतरी लपलेलं होतं, जे कॅमेऱ्याला पकडता आलं नव्हतं.

"शर्मा, शोध पथकाला सांगा, फक्त दरीत किंवा पाण्यात शोधू नका. आसपासच्या जंगलातील प्रत्येक झुडूप, प्रत्येक दगड तपासा. मला काहीतरी पुरावा हवा आहे."

प्रसंग ४: एलिफंट फॉल्सजवळची दरी (२८ मे)

तीन दिवसांच्या अथक शोधानंतर अखेर तो क्षण आला. एका कुत्र्याच्या भुंकण्याने बचाव पथक एका दुर्गम दरीच्या टोकाकडे गेले. तिथे, झाडाझुडपांत अडकलेला, पाण्याने आणि चिखलाने माखलेला एक मृतदेह सापडला. कपड्यांवरून आणि शरीयष्टीवरून तो राजाचाच असल्याचे स्पष्ट झाले.

विक्रम घटनास्थळी पोहोचला. त्याने मृतदेहाची पाहणी केली. डोक्याच्या मागील बाजूस खोल जखम होती. हातापायांवर झटापटीच्या खुणा होत्या.

"शर्मा, हे बघ," विक्रमने जमिनीकडे बोट दाखवले. "इथे एकापेक्षा जास्त लोकांच्या पायांचे ठसे आहेत. आणि हे बघ... टायर मार्क्स. इथे गाडी आली होती."

त्यांनी आजूबाजूला शोध सुरू ठेवला. काही अंतरावर, एका धारदार दगडामागे त्यांना एक फिकट गुलाबी रंगाचे जॅकेट सापडले. ते रक्ताने माखलेले होते.

"सर, हे तर लेडीज जॅकेट आहे. सोनम मॅडमचं असावं," शर्मा म्हणाला.

विक्रमने हातात ग्लोव्हज घालून ते जॅकेट उचलले. "रक्त ताजं वाटत नाहीये. पण या रक्ताचा नमुना आणि राजाच्या शरीरावरील जखमा... काहीतरी जुळत नाहीये. जर दरोडेखोरांनी हल्ला केला, तर सोनम कुठे आहे? त्यांनी तिला का आणि कुठे नेलं? आणि सगळ्यात महत्त्वाचं, त्यांनी राजाचा महागडा फोन, पाकीट आणि सोनसाखळी का नेली नाही?"

विक्रमच्या मनात संशयाचे धुके अधिकच गडद झाले होते. ही दरोड्याची केस नव्हती. हा पूर्वनियोजित कट होता. पण या कटाला रचणारा कोण होता? आणि पीडित वाटणारी सोनम, या कथेतील नक्की कोणत्या भूमिकेत होती?

 

भाग ३: मुखवट्यामागील चेहरे

प्रसंग ५: मिश्रा निवास, इंदूर (३० मे)

दारावरची बेल वाजली आणि सोनमचे वडील धावतच दाराकडे गेले. दारात सोनम उभी होती. तिचे कपडे मळलेले होते, केस विस्कटलेले होते आणि डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते.

"सोनम! बाळ, तू कुठे होतीस?" तिच्या आईने तिला मिठीत घेत हंबरडा फोडला.

सोनम धाय मोकलून रडू लागली. "आई... त्या लोकांनी... त्या लोकांनी राजाला माझ्या डोळ्यांदेखत..." ती बोलता बोलता खाली कोसळली.

थोड्या वेळाने, घरात शांतता पसरल्यावर, तिने आपली कहाणी सांगितली. "आम्ही एलिफंट फॉल्सवरून परतत असताना, एका गाडीने आम्हाला अडवलं. त्यांच्या तोंडाला फडकी बांधली होती. त्यांनी आम्हाला पैशासाठी धमकावलं. राजाने प्रतिकार केला, तेव्हा... तेव्हा त्यांनी राजाला खूप मारलं आणि दरीत ढकलून दिलं. मला ते एका गाडीत घालून घेऊन गेले. दोन दिवस त्यांनी मला एका खोलीत डांबून ठेवलं. आज सकाळी मी कशीबशी त्यांच्या तावडीतून सुटून पळाले आणि एका ट्रकवाल्याच्या मदतीने इथपर्यंत पोहोचले."

तिची कहाणी ऐकून सगळ्यांना धक्का बसला. सोनमच्या आई-वडिलांनी तिला धीर दिला. पण त्याचवेळी, इंदूरला पोहोचलेल्या इन्स्पेक्टर विक्रम सिंगला ही कहाणी म्हणजे एका कच्च्या लेखकाने लिहिलेली पटकथा वाटत होती.

प्रसंग ६: इन्स्पेक्टर विक्रम आणि सोनम (समोरासमोर)

दुसऱ्या दिवशी विक्रम सिंग सोनमच्या घरी पोहोचला. सोनम एका कोपऱ्यात, सुन्न बसली होती.

"नमस्कार, सोनमजी. मी इन्स्पेक्टर विक्रम सिंग. तुमच्यासोबत जे घडलं, ते खूप वाईट होतं. आम्ही गुन्हेगारांना लवकरच पकडू. मला फक्त काही प्रश्न विचारायचे होते," विक्रमने शांत आणि सहानुभूतीच्या स्वरात सुरुवात केली.

सोनमने मान डोलावली.

"तुम्ही म्हणालात की, हल्लेखोरांनी तुम्हाला दोन दिवस डांबून ठेवलं. ती जागा कुठे होती, काही अंदाज?"

"नाही... सगळं अनोळखी होतं. एक लहानसं गाव होतं. मी घाबरले होते, मला काहीच आठवत नाहीये."

"ठीक आहे. ज्या गाडीतून त्यांनी तुम्हाला नेलं, तिचा रंग, नंबर, काही आठवतंय?"

"नाही... एक जुनी जीप होती... पांढरी... किंवा करड्या रंगाची... मला नक्की आठवत नाही."

"ओके. तुम्ही म्हणालात की, तुम्ही त्यांच्या तावडीतून सुटून पळालात. मग तुम्ही पोलिसांकडे का गेला नाहीत? थेट इंदूरला का आलात?" विक्रमचा हा प्रश्न थेट होता.

सोनम क्षणभर थांबली. तिच्या डोळ्यांत भीतीची जागा आता बचावात्मक भावनेने घेतली. "मी... मी खूप घाबरले होते. मला फक्त माझ्या आई-बाबांकडे यायचं होतं. मला कुणावरच विश्वास नव्हता."

"अगदी तुमच्या पतीवर प्रेम करणाऱ्या सासरच्या माणसांवरही नाही?" विक्रमच्या आवाजातील सूक्ष्म धार सोनमला जाणवली.

"माझी मनःस्थिती ठीक नव्हती, इन्स्पेक्टर!" ती थोड्या चढ्या आवाजात म्हणाली.

"मी समजू शकतो," विक्रम शांतपणे म्हणाला. "आम्हाला घटनास्थळी तुमचं एक जॅकेट सापडलं आहे. रक्ताने माखलेलं. तुमच्या हातालाही जखम दिसतेय. ती झटापटीत झाली असावी."

"हो," सोनमने पटकन उत्तर दिले.

"आम्ही ते जॅकेट फॉरेन्सिक लॅबला पाठवलं आहे. लवकरच रिपोर्ट येईल. काळजी घ्या," असे म्हणून विक्रम उठला. तो दारातून बाहेर पडत असताना, त्याने मागे वळून सोनमकडे पाहिले. ती खिडकीतून बाहेर पाहत होती आणि तिच्या चेहऱ्यावर दुःखाचा लवलेशही नव्हता. तिथे फक्त एक थंड, निर्विकार शांतता होती. विक्रमला त्याचा पहिला आणि सर्वात पक्का पुरावा मिळाला होता - सोनमचा खोटा अभिनय.

भाग ४: धागेदोऱ्यांची जुळवाजुळव

प्रसंग ७: पोलीस मुख्यालय, इंदूर (पुढील काही दिवस)

विक्रमने आपल्या टीमला कामाला लावले.

"शर्मा, मला सोनमच्या लग्नापूर्वीच्या आयुष्याची संपूर्ण माहिती हवी आहे. तिचे मित्र, तिचे जुने फोन नंबर्स, सगळं काही. आणि हो, तिच्या बँक खात्यांची सविस्तर माहिती काढ. लग्नापूर्वीची आणि नंतरची."

"सर, पण ती पीडित आहे..."

"शर्मा, मी जे सांगतोय ते कर. कधीकधी शिकारीच पीडितेचा मुखवटा घालून फिरत असतो."

तपासाला गती आली. दोन महत्त्वाचे धागेदोरे हाती लागले.

१. बँक खाते: सोनमने लग्नापूर्वी बंद केलेले एक बँक खाते अचानक सक्रिय झाले होते. राजाच्या हत्येनंतर दोन दिवसांनी, त्या खात्यात पाच लाख रुपये जमा झाले होते आणि त्यानंतर उत्तर प्रदेशातील गाझीपूर येथील एका एटीएममधून २ लाख रुपये काढण्यात आले होते.

२. फोन रेकॉर्ड्स: सोनमने लग्नापूर्वी वापरत असलेला एक नंबर, जो तिने बंद केल्याचे सांगितले होते, तो अजूनही सुरू होता. त्या नंबरवरून गेल्या सहा महिन्यांत गाझीपूरमधील एका विशिष्ट नंबरवर शेकडो वेळा संपर्क साधण्यात आला होता. तो नंबर समीर नावाच्या एका व्यक्तीचा होता.

"समीर कोण आहे, शर्मा?" विक्रमने विचारले.

"सर, समीर... सोनमचा कॉलेजमधला प्रियकर होता. एक होतकरू चित्रकार, पण सध्या बेरोजगार आहे. सोनमच्या घरच्यांचा त्यांच्या नात्याला विरोध होता, म्हणून तिने राजाशी लग्न केलं."

विक्रमच्या डोळ्यांत एक चमक आली. "म्हणजे हेतू आता स्पष्ट होतोय. प्रेम आणि पैसा! कहाणी जुनी आहे, पण पात्रं नवीन आहेत. शर्मा, गाझीपूर पोलिसांशी संपर्क साध. त्यांना समीर आणि त्याच्या हालचालींवर नजर ठेवायला सांग. आणि हो, ज्या एटीएममधून पैसे काढले, तिथलं सीसीटीव्ही फुटेज मिळव."

सीसीटीव्ही फुटेज आले आणि विक्रमच्या सिद्धांतावर शिक्कामोर्तब झाले. एटीएममधून पैसे काढणारी व्यक्ती बुरखा घातलेली होती, पण तिची उंची आणि शरीयष्टी सोनमशी मिळतीजुळती होती.

त्याचवेळी, गाझीपूर पोलिसांनी समीरला ताब्यात घेतले. सुरुवातीला त्याने काहीही सांगण्यास नकार दिला, पण विक्रमने पाठवलेल्या पुराव्यांची यादी पाहिल्यावर तो पोपटासारखा बोलू लागला. त्याने कबूल केले की, सोनमनेच त्याला राजाच्या हत्येची सुपारी देण्यासाठी पैसे दिले होते. त्याने हे काम माँटी नावाच्या एका स्थानिक गुंडाला दिले होते.

प्रसंग ८: माँटीचा अड्डा, गाझीपूर

गाझीपूर पोलिसांच्या एका टीमने रात्रीच्या अंधारात माँटीच्या अड्ड्यावर छापा टाकला. माँटी आणि त्याचे तीन साथीदार पत्त्यांचा डाव खेळत बसले होते. त्यांना प्रतिकाराची संधी मिळण्यापूर्वीच पोलिसांनी त्यांना घेरले.

माँटी हा एक सराईत गुन्हेगार होता. त्याने सुरुवातीला तोंड उघडले नाही. पण जेव्हा पोलिसांनी त्याला सांगितले की, समीरने सगळं कबूल केलं आहे आणि सुपारी देणारी सोनम वाचण्यासाठी सगळा दोष तुमच्यावर टाकेल, तेव्हा तो नरम पडला.

"हो साहेब, आम्हीच काम केलं," तो म्हणाला. "समीर भाईने आम्हाला फोटो आणि गाडीचा नंबर दिला होता. मॅडमने स्वतः आम्हाला शिलाँगमध्ये जागा दाखवली. प्लॅननुसार, आम्ही त्यांना अडवलं. राजाला गाडीतून बाहेर काढलं आणि मी त्याला दगडाने मारलं. मॅडमनेच आम्हाला सांगितलं होतं की, त्याला दरीत ढकलून द्या. त्यानंतर तिने स्वतःच्या हाताला जखम करून घेतली आणि जॅकेटवर रक्त लावलं, जेणेकरून पोलिसांना वाटेल की तिच्यावरही हल्ला झाला होता. आम्हाला आमचे पैसे मिळाले आणि आम्ही निघून आलो. यात आमचा काय दोष? आम्हाला तर फक्त आमचं काम करायला सांगितलं होतं."

आता विक्रमच्या हातात सर्व पुरावे होते. पटावरचे सर्व सोंगडे जागेवर आले होते. आता फक्त राणीला शह देणं बाकी होतं.

भाग ५: शह आणि मात

प्रसंग ९: रघुवंशी निवास, इंदूर (अंतिम सामना)

विक्रम सिंग पुन्हा एकदा रघुवंशींच्या घरी पोहोचला, पण यावेळी त्याच्यासोबत पोलिसांची पूर्ण टीम होती. घरात सोनम, तिचे आई-वडील आणि राजाचे वडील अशोक रघुवंशी बसले होते.

"इन्स्पेक्टर, काही प्रगती झाली का? तुम्ही त्या नराधमांना पकडलंत का?" अशोक रघुवंशींनी विचारले.

"हो, मिस्टर रघुवंशी. आम्ही गुन्हेगारांना पकडलं आहे," विक्रम सोनमकडे रोखून पाहत म्हणाला. "आणि त्यांनी सगळं काही कबूल केलं आहे."

सोनमच्या चेहऱ्यावर समाधानाचे भाव आले. "खरंच? त्यांना कडक शिक्षा झाली पाहिजे."

"हो, होईल," विक्रम म्हणाला. "त्यांनी सांगितलं की, त्यांना हे काम करण्यासाठी पाच लाख रुपये मिळाले होते."

"बघितलंत? मी म्हणाले होते ना, हा दरोड्याचाच प्रकार आहे," सोनम म्हणाली.

"नाही, सोनमजी. हा दरोड्याचा प्रकार नाही. ही सुपारी किलिंग आहे," विक्रमने पहिला बाण सोडला. "आणि ही सुपारी तुमच्या जुन्या प्रियकराने, समीरने दिली होती."

'समीर' नावाचा उल्लेख ऐकताच सोनमच्या चेहऱ्यावरचे रंग उडाले. "कोण समीर? मी नाही ओळखत कोणाला."

"ओळखत नाही? मग तुमच्या बंद असलेल्या बँक खात्यातून गाझीपूरच्या एटीएममधून पैसे कसे निघाले? तुमच्या जुन्या नंबरवरून समीरला शेकडो कॉल्स कसे गेले?" विक्रम एकापाठोपाठ एक पुरावे तिच्यासमोर टाकत होता.

"हे... हे सगळं खोटं आहे! तुम्ही मला यात अडकवत आहात!" सोनम ओरडली.

"अच्छा? मग हे काय आहे?" विक्रमने आपला फोन काढला आणि एक ऑडिओ क्लिप प्ले केली. ती माँटीची कबुली होती, ज्यात तो सोनमने कसा प्लॅन सांगितला, हे स्पष्टपणे सांगत होता.

"...मॅडमनेच जागा दाखवली... तिनेच सांगितलं राजाला कसं मारायचं... तिनेच स्वतःला जखम करून घेतली..."

ऑडिओ ऐकताच खोलीत भयाण शांतता पसरली. सोनमचा चेहरा दगडासारखा निर्विकार झाला. तिचा खोटेपणाचा बुरखा पूर्णपणे फाटला होता. तिचे आई-वडील अविश्वासाने तिच्याकडे पाहत होते, तर अशोक रघुवंशींच्या डोळ्यांतून संतापाच्या आणि दुःखाच्या अश्रूधारा वाहत होत्या.

"का...?" अशोक रघुवंशींनी थरथरत्या आवाजात विचारले. "का केलंस हे, सोनम? राजाने तुझ्यावर जीवापाड प्रेम केलं. आम्ही तुला मुलीसारखं जपलं. काय कमी होती तुला?"

आता सोनमच्या डोळ्यांतील भीती नाहीशी झाली. तिथे एक थंड, विषारी राग होता.

"प्रेम? बंधन होतं ते! तुमच्या मुलाचं प्रेम, तुमचं घर, हे सगळं माझ्यासाठी एक सोन्याचा पिंजरा होता. मला मोकळा श्वास घ्यायचा होता, मला माझं आयुष्य माझ्या मनाप्रमाणे जगायचं होतं! समीर आणि मी... आम्ही एक नवीन सुरुवात करणार होतो. पण त्यासाठी पैशांची गरज होती. आणि तो पैसा तुमच्या लाडक्या राजाकडे होता."

तिची कबुली ऐकून सुमित्रा देवी बेशुद्ध पडल्या.

विक्रमने एका महिला कॉन्स्टेबलला इशारा केला. "सोनम रघुवंशी, तुम्हाला तुमच्या पतीच्या, राजा रघुवंशीच्या हत्येच्या आरोपाखाली अटक करण्यात येत आहे."

सोनमने कोणताही प्रतिकार केला नाही. ती शांतपणे उभी राहिली. जणू काही तिला माहीत होतं की, हा खेळ कधीतरी संपणारच होता. पोलिसांनी तिला हातकड्या घातल्या आणि ते तिला घेऊन गेले. जाताना, तिने एकदाही मागे वळून आपल्या आई-वडिलांकडे किंवा सासरच्या माणसांकडे पाहिले नाही. तिच्या सुंदर चेहऱ्यावर आता कोणताही मुखवटा नव्हता, फक्त एका क्रूर आणि महत्त्वाकांक्षी स्त्रीचे प्रतिबिंब होते, जिने आपल्या स्वप्नांसाठी एका निष्पाप व्यक्तीचा बळी घेतला होता.

काही महिन्यांनंतर, शिलाँगच्या त्याच धबधब्याजवळ इन्स्पेक्टर विक्रम सिंग उभा होता. केसचा निकाल लागला होता. सोनम, समीर आणि माँटीच्या टोळीला जन्मठेपेची शिक्षा झाली होती.

धबधब्याचे पाणी आजही तसेच खळाळत होते. निसर्ग त्याच्या चक्रात व्यस्त होता. पण विक्रमसाठी या जागेचा अर्थ बदलला होता. त्याला आता इथे फक्त सौंदर्य दिसत नव्हते, तर त्या सौंदर्याआड लपलेली मानवी मनाची काळी बाजू दिसत होती.

"सर," शर्मा मागून आला. "चहा?"

विक्रमने त्याच्या हातून कप घेतला. "शर्मा, या ढगांच्या घरात, या स्वर्गात, एक करार झाला होता. प्रेमाचा नाही, तर मृत्यूचा. कधीकधी सगळ्यात सुंदर दिसणाऱ्या चेहऱ्यांमागेच सगळ्यात भयाण रहस्ये दडलेली असतात."

राजा आणि सोनमचा तो शेवटचा सेल्फी आजही इंटरनेटवर होता - 'स्वर्गातील काही क्षण...' त्या कॅप्शनखाली आता हजारो द्वेषपूर्ण कमेंट्स होत्या. एक सुंदर चित्र, जे एका निर्दयी खोटेपणावर आधारलेलं होतं. विक्रमने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि गाडीकडे वळला. ढगांच्या घरातील एक रक्तरंजित करार आता कायद्याच्या दप्तरात बंद झाला होता, पण त्याच्या आठवणी अनेकांच्या मनात कायमच्या घर करून राहिल्या होत्या.