ढगांच्या घरातील करार

भाग १: स्वर्गाची फसवी सावली

प्रसंग १: एलिफंट फॉल्स, शिलाँग (२३ मे)

"राजा, प्लीज! अजून एक फोटो नको. माझा मेकअप खराब होईल," सोनम हसत म्हणाली. तिच्या आवाजात खेळकरपणा होता, पण डोळ्यांत एक विचित्र थकवा होता, जो राजाच्या उत्साही नजरेतून सुटला.

"अरे, पण हा 'लास्ट' फोटो! बघ, काय मस्त व्ह्यू आहे. हा धबधबा, ही हिरवळ आणि तू... माझी स्वर्गातली अप्सरा! लोकांना कळू दे की राजा रघुवंशी किती नशीबवान आहे," राजाने तिला जवळ ओढत म्हटले. त्याचा आवाज प्रेमाने ओथंबलेला होता. त्याने आपला महागडा फोन काढला, कॅमेरा सुरू केला आणि सोनमच्या गालावर गाल टेकवला. मागे तीन टप्प्यांत कोसळणाऱ्या धबधब्याच्या फेसाळत्या पाण्याने त्यांच्या चित्राला एक अद्भुत पार्श्वभूमी दिली होती.

'क्लिक!'

"बघ! परफेक्ट!" राजा आनंदाने उद्गारला. त्याने लगेच फोटो सोशल मीडियावर टाकला. कॅप्शन: 'स्वर्गातील काही क्षण... माझ्या राणीसोबत! #HoneymoonDiaries #MeghalayaLove'

सोनमने एक खोटं हसू दिलं. "चला, आता निघायचं? मला खूप भूक लागली आहे."

"हो, नक्कीच. आज रात्री शिलाँगच्या सगळ्यात फेमस रेस्टॉरंटमध्ये डिनर करूया," राजा म्हणाला. त्याने सोनमचा हात हातात घेतला आणि ते पार्किंगच्या दिशेने चालू लागले. सोनम चालता चालता नकळतपणे मागे वळून पाहत होती, जणू काही ती कोणाची तरी वाट पाहत आहे. तिच्या त्या एका क्षणाच्या नजरेतील भाव राजाला कधीच कळले नाहीत. ते भाव प्रेमाचे नव्हते, ते अपेक्षेचे होते... एका ठरलेल्या भेटीच्या अपेक्षेचे.

प्रसंग २: रघुवंशी निवास, इंदूर (२५ मे)

घरातील फोन तिसऱ्यांदा खणखणला. राजाची आई, सुमित्रा देवी, धावतच फोनजवळ आल्या.

"हॅलो?"

"अहो, मी मिश्रा बोलतोय. सोनमचे वडील. काही बोलणं झालं का मुलांशी? दोन दिवस झाले, दोघेही फोन उचलत नाहीत," पलीकडून चिंताग्रस्त आवाज आला.

सुमित्रा देवींच्या काळजात धस्स झालं. "नाही भाऊजी. मला वाटलं, तिकडे रेंज नसेल. पण आता दोन दिवस... मला काळजी वाटतेय."

तेवढ्यात राजाचे वडील, अशोक रघुवंशी, हॉलमध्ये आले. त्यांच्या चेहऱ्यावर नेहमीचा करारीपणा होता. "काय झालं? मिश्राजींचा फोन होता का?"

"हो. तेही तेच म्हणत आहेत. मुलं फोन उचलत नाहीत."

अशोक रघुवंशींनी कपाळावरच्या आठ्या अधिक गडद केल्या. "राजा असा मुलगा नाही. तो दिवसातून एकदा तरी फोन करतोच. काहीतरी गडबड आहे. हॉटेलचा नंबर लाव."

हॉटेलमध्ये फोन केल्यावर रिसेप्शनिस्टने जे सांगितले, त्याने सगळ्यांची झोप उडवली. "सर, ते २३ तारखेला सकाळी साईटसीइंगसाठी बाहेर पडले होते. त्यांची गाडी इथेच पार्किंगमध्ये आहे. ते परत आलेच नाहीत."

एका क्षणात घरात चिंतेचे ढग दाटून आले. अशोक रघुवंशींनी क्षणाचाही विलंब न लावता आपल्या एका स्थानिक राजकीय मित्राला फोन लावला आणि मेघालय पोलिसांना तातडीने सूचित करण्यास सांगितले. एका सुंदर मधुचंद्राच्या कथेवर आता 'बेपत्ता' हा भयाण शिक्का लागला होता.

भाग २: तपासाचे धुके

प्रसंग ३: पोलीस स्टेशन, शिलाँग (२६ मे)

इन्स्पेक्टर विक्रम सिंग आपल्या समोरच्या फाईलकडे पाहत होते. त्यांच्या पन्नाशीला आलेल्या चेहऱ्यावर अनुभवाच्या आणि अनेक रहस्ये उलगडल्याच्या खुणा स्पष्ट दिसत होत्या. समोर बसलेला हवालदार शर्मा घाबरतच माहिती देत होता.

"सर, इंदूरचे मोठे व्यावसायिक आहेत. मिस्टर अशोक रघुवंशी. त्यांचा मुलगा राजा आणि सून सोनम बेपत्ता आहेत. प्रेशर खूप आहे, सर."

विक्रमने एक दीर्घ श्वास घेतला. "प्रेशर तर नेहमीच असतो, शर्मा. पण केस काय म्हणतेय? शेवटचं लोकेशन?"

"एलिफंट फॉल्स, सर. त्यांच्या सोशल मीडिया पोस्टनुसार. आम्ही शोधमोहीम सुरू केली आहे, पण तुम्हाला माहीत आहे सर, इथला भाग किती दुर्गम आहे."

"मला माहीत आहे," विक्रम शांतपणे म्हणाला. "पण मला हे 'परफेक्ट कपल' गायब होण्याचं प्रकरण साधं वाटत नाही. खंडणीसाठी फोन नाही, काही नाही. एकतर अपघात, किंवा... काहीतरी अधिक गडद." त्याने फाईलमधील राजा आणि सोनमचा फोटो पाहिला. राजाचा निरागस, हसरा चेहरा आणि सोनमचे सुंदर पण भावशून्य डोळे. विक्रमची अनुभवी नजर त्या डोळ्यांवर खिळून राहिली. त्या डोळ्यांत काहीतरी लपलेलं होतं, जे कॅमेऱ्याला पकडता आलं नव्हतं.

"शर्मा, शोध पथकाला सांगा, फक्त दरीत किंवा पाण्यात शोधू नका. आसपासच्या जंगलातील प्रत्येक झुडूप, प्रत्येक दगड तपासा. मला काहीतरी पुरावा हवा आहे."

प्रसंग ४: एलिफंट फॉल्सजवळची दरी (२८ मे)

तीन दिवसांच्या अथक शोधानंतर अखेर तो क्षण आला. एका कुत्र्याच्या भुंकण्याने बचाव पथक एका दुर्गम दरीच्या टोकाकडे गेले. तिथे, झाडाझुडपांत अडकलेला, पाण्याने आणि चिखलाने माखलेला एक मृतदेह सापडला. कपड्यांवरून आणि शरीयष्टीवरून तो राजाचाच असल्याचे स्पष्ट झाले.

विक्रम घटनास्थळी पोहोचला. त्याने मृतदेहाची पाहणी केली. डोक्याच्या मागील बाजूस खोल जखम होती. हातापायांवर झटापटीच्या खुणा होत्या.

"शर्मा, हे बघ," विक्रमने जमिनीकडे बोट दाखवले. "इथे एकापेक्षा जास्त लोकांच्या पायांचे ठसे आहेत. आणि हे बघ... टायर मार्क्स. इथे गाडी आली होती."

त्यांनी आजूबाजूला शोध सुरू ठेवला. काही अंतरावर, एका धारदार दगडामागे त्यांना एक फिकट गुलाबी रंगाचे जॅकेट सापडले. ते रक्ताने माखलेले होते.

"सर, हे तर लेडीज जॅकेट आहे. सोनम मॅडमचं असावं," शर्मा म्हणाला.

विक्रमने हातात ग्लोव्हज घालून ते जॅकेट उचलले. "रक्त ताजं वाटत नाहीये. पण या रक्ताचा नमुना आणि राजाच्या शरीरावरील जखमा... काहीतरी जुळत नाहीये. जर दरोडेखोरांनी हल्ला केला, तर सोनम कुठे आहे? त्यांनी तिला का आणि कुठे नेलं? आणि सगळ्यात महत्त्वाचं, त्यांनी राजाचा महागडा फोन, पाकीट आणि सोनसाखळी का नेली नाही?"

विक्रमच्या मनात संशयाचे धुके अधिकच गडद झाले होते. ही दरोड्याची केस नव्हती. हा पूर्वनियोजित कट होता. पण या कटाला रचणारा कोण होता? आणि पीडित वाटणारी सोनम, या कथेतील नक्की कोणत्या भूमिकेत होती?

 

भाग ३: मुखवट्यामागील चेहरे

प्रसंग ५: मिश्रा निवास, इंदूर (३० मे)

दारावरची बेल वाजली आणि सोनमचे वडील धावतच दाराकडे गेले. दारात सोनम उभी होती. तिचे कपडे मळलेले होते, केस विस्कटलेले होते आणि डोळ्यांतून अश्रू वाहत होते.

"सोनम! बाळ, तू कुठे होतीस?" तिच्या आईने तिला मिठीत घेत हंबरडा फोडला.

सोनम धाय मोकलून रडू लागली. "आई... त्या लोकांनी... त्या लोकांनी राजाला माझ्या डोळ्यांदेखत..." ती बोलता बोलता खाली कोसळली.

थोड्या वेळाने, घरात शांतता पसरल्यावर, तिने आपली कहाणी सांगितली. "आम्ही एलिफंट फॉल्सवरून परतत असताना, एका गाडीने आम्हाला अडवलं. त्यांच्या तोंडाला फडकी बांधली होती. त्यांनी आम्हाला पैशासाठी धमकावलं. राजाने प्रतिकार केला, तेव्हा... तेव्हा त्यांनी राजाला खूप मारलं आणि दरीत ढकलून दिलं. मला ते एका गाडीत घालून घेऊन गेले. दोन दिवस त्यांनी मला एका खोलीत डांबून ठेवलं. आज सकाळी मी कशीबशी त्यांच्या तावडीतून सुटून पळाले आणि एका ट्रकवाल्याच्या मदतीने इथपर्यंत पोहोचले."

तिची कहाणी ऐकून सगळ्यांना धक्का बसला. सोनमच्या आई-वडिलांनी तिला धीर दिला. पण त्याचवेळी, इंदूरला पोहोचलेल्या इन्स्पेक्टर विक्रम सिंगला ही कहाणी म्हणजे एका कच्च्या लेखकाने लिहिलेली पटकथा वाटत होती.

प्रसंग ६: इन्स्पेक्टर विक्रम आणि सोनम (समोरासमोर)

दुसऱ्या दिवशी विक्रम सिंग सोनमच्या घरी पोहोचला. सोनम एका कोपऱ्यात, सुन्न बसली होती.

"नमस्कार, सोनमजी. मी इन्स्पेक्टर विक्रम सिंग. तुमच्यासोबत जे घडलं, ते खूप वाईट होतं. आम्ही गुन्हेगारांना लवकरच पकडू. मला फक्त काही प्रश्न विचारायचे होते," विक्रमने शांत आणि सहानुभूतीच्या स्वरात सुरुवात केली.

सोनमने मान डोलावली.

"तुम्ही म्हणालात की, हल्लेखोरांनी तुम्हाला दोन दिवस डांबून ठेवलं. ती जागा कुठे होती, काही अंदाज?"

"नाही... सगळं अनोळखी होतं. एक लहानसं गाव होतं. मी घाबरले होते, मला काहीच आठवत नाहीये."

"ठीक आहे. ज्या गाडीतून त्यांनी तुम्हाला नेलं, तिचा रंग, नंबर, काही आठवतंय?"

"नाही... एक जुनी जीप होती... पांढरी... किंवा करड्या रंगाची... मला नक्की आठवत नाही."

"ओके. तुम्ही म्हणालात की, तुम्ही त्यांच्या तावडीतून सुटून पळालात. मग तुम्ही पोलिसांकडे का गेला नाहीत? थेट इंदूरला का आलात?" विक्रमचा हा प्रश्न थेट होता.

सोनम क्षणभर थांबली. तिच्या डोळ्यांत भीतीची जागा आता बचावात्मक भावनेने घेतली. "मी... मी खूप घाबरले होते. मला फक्त माझ्या आई-बाबांकडे यायचं होतं. मला कुणावरच विश्वास नव्हता."

"अगदी तुमच्या पतीवर प्रेम करणाऱ्या सासरच्या माणसांवरही नाही?" विक्रमच्या आवाजातील सूक्ष्म धार सोनमला जाणवली.

"माझी मनःस्थिती ठीक नव्हती, इन्स्पेक्टर!" ती थोड्या चढ्या आवाजात म्हणाली.

"मी समजू शकतो," विक्रम शांतपणे म्हणाला. "आम्हाला घटनास्थळी तुमचं एक जॅकेट सापडलं आहे. रक्ताने माखलेलं. तुमच्या हातालाही जखम दिसतेय. ती झटापटीत झाली असावी."

"हो," सोनमने पटकन उत्तर दिले.

"आम्ही ते जॅकेट फॉरेन्सिक लॅबला पाठवलं आहे. लवकरच रिपोर्ट येईल. काळजी घ्या," असे म्हणून विक्रम उठला. तो दारातून बाहेर पडत असताना, त्याने मागे वळून सोनमकडे पाहिले. ती खिडकीतून बाहेर पाहत होती आणि तिच्या चेहऱ्यावर दुःखाचा लवलेशही नव्हता. तिथे फक्त एक थंड, निर्विकार शांतता होती. विक्रमला त्याचा पहिला आणि सर्वात पक्का पुरावा मिळाला होता - सोनमचा खोटा अभिनय.

भाग ४: धागेदोऱ्यांची जुळवाजुळव

प्रसंग ७: पोलीस मुख्यालय, इंदूर (पुढील काही दिवस)

विक्रमने आपल्या टीमला कामाला लावले.

"शर्मा, मला सोनमच्या लग्नापूर्वीच्या आयुष्याची संपूर्ण माहिती हवी आहे. तिचे मित्र, तिचे जुने फोन नंबर्स, सगळं काही. आणि हो, तिच्या बँक खात्यांची सविस्तर माहिती काढ. लग्नापूर्वीची आणि नंतरची."

"सर, पण ती पीडित आहे..."

"शर्मा, मी जे सांगतोय ते कर. कधीकधी शिकारीच पीडितेचा मुखवटा घालून फिरत असतो."

तपासाला गती आली. दोन महत्त्वाचे धागेदोरे हाती लागले.

१. बँक खाते: सोनमने लग्नापूर्वी बंद केलेले एक बँक खाते अचानक सक्रिय झाले होते. राजाच्या हत्येनंतर दोन दिवसांनी, त्या खात्यात पाच लाख रुपये जमा झाले होते आणि त्यानंतर उत्तर प्रदेशातील गाझीपूर येथील एका एटीएममधून २ लाख रुपये काढण्यात आले होते.

२. फोन रेकॉर्ड्स: सोनमने लग्नापूर्वी वापरत असलेला एक नंबर, जो तिने बंद केल्याचे सांगितले होते, तो अजूनही सुरू होता. त्या नंबरवरून गेल्या सहा महिन्यांत गाझीपूरमधील एका विशिष्ट नंबरवर शेकडो वेळा संपर्क साधण्यात आला होता. तो नंबर समीर नावाच्या एका व्यक्तीचा होता.

"समीर कोण आहे, शर्मा?" विक्रमने विचारले.

"सर, समीर... सोनमचा कॉलेजमधला प्रियकर होता. एक होतकरू चित्रकार, पण सध्या बेरोजगार आहे. सोनमच्या घरच्यांचा त्यांच्या नात्याला विरोध होता, म्हणून तिने राजाशी लग्न केलं."

विक्रमच्या डोळ्यांत एक चमक आली. "म्हणजे हेतू आता स्पष्ट होतोय. प्रेम आणि पैसा! कहाणी जुनी आहे, पण पात्रं नवीन आहेत. शर्मा, गाझीपूर पोलिसांशी संपर्क साध. त्यांना समीर आणि त्याच्या हालचालींवर नजर ठेवायला सांग. आणि हो, ज्या एटीएममधून पैसे काढले, तिथलं सीसीटीव्ही फुटेज मिळव."

सीसीटीव्ही फुटेज आले आणि विक्रमच्या सिद्धांतावर शिक्कामोर्तब झाले. एटीएममधून पैसे काढणारी व्यक्ती बुरखा घातलेली होती, पण तिची उंची आणि शरीयष्टी सोनमशी मिळतीजुळती होती.

त्याचवेळी, गाझीपूर पोलिसांनी समीरला ताब्यात घेतले. सुरुवातीला त्याने काहीही सांगण्यास नकार दिला, पण विक्रमने पाठवलेल्या पुराव्यांची यादी पाहिल्यावर तो पोपटासारखा बोलू लागला. त्याने कबूल केले की, सोनमनेच त्याला राजाच्या हत्येची सुपारी देण्यासाठी पैसे दिले होते. त्याने हे काम माँटी नावाच्या एका स्थानिक गुंडाला दिले होते.

प्रसंग ८: माँटीचा अड्डा, गाझीपूर

गाझीपूर पोलिसांच्या एका टीमने रात्रीच्या अंधारात माँटीच्या अड्ड्यावर छापा टाकला. माँटी आणि त्याचे तीन साथीदार पत्त्यांचा डाव खेळत बसले होते. त्यांना प्रतिकाराची संधी मिळण्यापूर्वीच पोलिसांनी त्यांना घेरले.

माँटी हा एक सराईत गुन्हेगार होता. त्याने सुरुवातीला तोंड उघडले नाही. पण जेव्हा पोलिसांनी त्याला सांगितले की, समीरने सगळं कबूल केलं आहे आणि सुपारी देणारी सोनम वाचण्यासाठी सगळा दोष तुमच्यावर टाकेल, तेव्हा तो नरम पडला.

"हो साहेब, आम्हीच काम केलं," तो म्हणाला. "समीर भाईने आम्हाला फोटो आणि गाडीचा नंबर दिला होता. मॅडमने स्वतः आम्हाला शिलाँगमध्ये जागा दाखवली. प्लॅननुसार, आम्ही त्यांना अडवलं. राजाला गाडीतून बाहेर काढलं आणि मी त्याला दगडाने मारलं. मॅडमनेच आम्हाला सांगितलं होतं की, त्याला दरीत ढकलून द्या. त्यानंतर तिने स्वतःच्या हाताला जखम करून घेतली आणि जॅकेटवर रक्त लावलं, जेणेकरून पोलिसांना वाटेल की तिच्यावरही हल्ला झाला होता. आम्हाला आमचे पैसे मिळाले आणि आम्ही निघून आलो. यात आमचा काय दोष? आम्हाला तर फक्त आमचं काम करायला सांगितलं होतं."

आता विक्रमच्या हातात सर्व पुरावे होते. पटावरचे सर्व सोंगडे जागेवर आले होते. आता फक्त राणीला शह देणं बाकी होतं.

भाग ५: शह आणि मात

प्रसंग ९: रघुवंशी निवास, इंदूर (अंतिम सामना)

विक्रम सिंग पुन्हा एकदा रघुवंशींच्या घरी पोहोचला, पण यावेळी त्याच्यासोबत पोलिसांची पूर्ण टीम होती. घरात सोनम, तिचे आई-वडील आणि राजाचे वडील अशोक रघुवंशी बसले होते.

"इन्स्पेक्टर, काही प्रगती झाली का? तुम्ही त्या नराधमांना पकडलंत का?" अशोक रघुवंशींनी विचारले.

"हो, मिस्टर रघुवंशी. आम्ही गुन्हेगारांना पकडलं आहे," विक्रम सोनमकडे रोखून पाहत म्हणाला. "आणि त्यांनी सगळं काही कबूल केलं आहे."

सोनमच्या चेहऱ्यावर समाधानाचे भाव आले. "खरंच? त्यांना कडक शिक्षा झाली पाहिजे."

"हो, होईल," विक्रम म्हणाला. "त्यांनी सांगितलं की, त्यांना हे काम करण्यासाठी पाच लाख रुपये मिळाले होते."

"बघितलंत? मी म्हणाले होते ना, हा दरोड्याचाच प्रकार आहे," सोनम म्हणाली.

"नाही, सोनमजी. हा दरोड्याचा प्रकार नाही. ही सुपारी किलिंग आहे," विक्रमने पहिला बाण सोडला. "आणि ही सुपारी तुमच्या जुन्या प्रियकराने, समीरने दिली होती."

'समीर' नावाचा उल्लेख ऐकताच सोनमच्या चेहऱ्यावरचे रंग उडाले. "कोण समीर? मी नाही ओळखत कोणाला."

"ओळखत नाही? मग तुमच्या बंद असलेल्या बँक खात्यातून गाझीपूरच्या एटीएममधून पैसे कसे निघाले? तुमच्या जुन्या नंबरवरून समीरला शेकडो कॉल्स कसे गेले?" विक्रम एकापाठोपाठ एक पुरावे तिच्यासमोर टाकत होता.

"हे... हे सगळं खोटं आहे! तुम्ही मला यात अडकवत आहात!" सोनम ओरडली.

"अच्छा? मग हे काय आहे?" विक्रमने आपला फोन काढला आणि एक ऑडिओ क्लिप प्ले केली. ती माँटीची कबुली होती, ज्यात तो सोनमने कसा प्लॅन सांगितला, हे स्पष्टपणे सांगत होता.

"...मॅडमनेच जागा दाखवली... तिनेच सांगितलं राजाला कसं मारायचं... तिनेच स्वतःला जखम करून घेतली..."

ऑडिओ ऐकताच खोलीत भयाण शांतता पसरली. सोनमचा चेहरा दगडासारखा निर्विकार झाला. तिचा खोटेपणाचा बुरखा पूर्णपणे फाटला होता. तिचे आई-वडील अविश्वासाने तिच्याकडे पाहत होते, तर अशोक रघुवंशींच्या डोळ्यांतून संतापाच्या आणि दुःखाच्या अश्रूधारा वाहत होत्या.

"का...?" अशोक रघुवंशींनी थरथरत्या आवाजात विचारले. "का केलंस हे, सोनम? राजाने तुझ्यावर जीवापाड प्रेम केलं. आम्ही तुला मुलीसारखं जपलं. काय कमी होती तुला?"

आता सोनमच्या डोळ्यांतील भीती नाहीशी झाली. तिथे एक थंड, विषारी राग होता.

"प्रेम? बंधन होतं ते! तुमच्या मुलाचं प्रेम, तुमचं घर, हे सगळं माझ्यासाठी एक सोन्याचा पिंजरा होता. मला मोकळा श्वास घ्यायचा होता, मला माझं आयुष्य माझ्या मनाप्रमाणे जगायचं होतं! समीर आणि मी... आम्ही एक नवीन सुरुवात करणार होतो. पण त्यासाठी पैशांची गरज होती. आणि तो पैसा तुमच्या लाडक्या राजाकडे होता."

तिची कबुली ऐकून सुमित्रा देवी बेशुद्ध पडल्या.

विक्रमने एका महिला कॉन्स्टेबलला इशारा केला. "सोनम रघुवंशी, तुम्हाला तुमच्या पतीच्या, राजा रघुवंशीच्या हत्येच्या आरोपाखाली अटक करण्यात येत आहे."

सोनमने कोणताही प्रतिकार केला नाही. ती शांतपणे उभी राहिली. जणू काही तिला माहीत होतं की, हा खेळ कधीतरी संपणारच होता. पोलिसांनी तिला हातकड्या घातल्या आणि ते तिला घेऊन गेले. जाताना, तिने एकदाही मागे वळून आपल्या आई-वडिलांकडे किंवा सासरच्या माणसांकडे पाहिले नाही. तिच्या सुंदर चेहऱ्यावर आता कोणताही मुखवटा नव्हता, फक्त एका क्रूर आणि महत्त्वाकांक्षी स्त्रीचे प्रतिबिंब होते, जिने आपल्या स्वप्नांसाठी एका निष्पाप व्यक्तीचा बळी घेतला होता.

काही महिन्यांनंतर, शिलाँगच्या त्याच धबधब्याजवळ इन्स्पेक्टर विक्रम सिंग उभा होता. केसचा निकाल लागला होता. सोनम, समीर आणि माँटीच्या टोळीला जन्मठेपेची शिक्षा झाली होती.

धबधब्याचे पाणी आजही तसेच खळाळत होते. निसर्ग त्याच्या चक्रात व्यस्त होता. पण विक्रमसाठी या जागेचा अर्थ बदलला होता. त्याला आता इथे फक्त सौंदर्य दिसत नव्हते, तर त्या सौंदर्याआड लपलेली मानवी मनाची काळी बाजू दिसत होती.

"सर," शर्मा मागून आला. "चहा?"

विक्रमने त्याच्या हातून कप घेतला. "शर्मा, या ढगांच्या घरात, या स्वर्गात, एक करार झाला होता. प्रेमाचा नाही, तर मृत्यूचा. कधीकधी सगळ्यात सुंदर दिसणाऱ्या चेहऱ्यांमागेच सगळ्यात भयाण रहस्ये दडलेली असतात."

राजा आणि सोनमचा तो शेवटचा सेल्फी आजही इंटरनेटवर होता - 'स्वर्गातील काही क्षण...' त्या कॅप्शनखाली आता हजारो द्वेषपूर्ण कमेंट्स होत्या. एक सुंदर चित्र, जे एका निर्दयी खोटेपणावर आधारलेलं होतं. विक्रमने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि गाडीकडे वळला. ढगांच्या घरातील एक रक्तरंजित करार आता कायद्याच्या दप्तरात बंद झाला होता, पण त्याच्या आठवणी अनेकांच्या मनात कायमच्या घर करून राहिल्या होत्या.