कामावरून यायला त्याला आज तसा उशीर झाला होता. रात्रीचे साडेनऊ वाजून गेले होते. त्या अंधाऱ्या रात्रीमध्ये तो झपाझप पावले टाकत पुढे चाललेला होता. आजची हवा त्याला काही निराळीच वाटत होती. हवेत गारवा बोचणारा जाणवू लागला होता. गावात प्रवेश करण्यापूर्वी असणारी ती पडकी विहीर जवळ आली. तिथे आज काहीतरी विचित्र भासत होतं. दहा वर्षांपूर्वी अखेरचा अनुभवलेला तो गंध त्याला पुसटसा जाणवू लागला होता. विहिरीजवळ आल्यावर त्याने काठावरील पिंपळाच्या झाडाच्या खोडाकडे सहजच वळून पाहिले. दहा वर्षांपूर्वी पाहिलेली ती आकृती आता गडद व्हायला लागली होती. तो गंध आणि त्या आकृतीचा संगम त्याला त्या कटू आठवणींच्या विश्वात पुन्हा घेऊन गेला. त्याचं अंग शहारू लागलं. एवढ्या थंडीतही घाम यायला लागला होता. ही गोष्ट एकदम अचानक निश्चितच झाली नव्हती. मागच्या आठवडाभरापासून त्याला चाहूल लागायला लागली होती. मेंदू बधिर व्हायला लागला होता. विहिरीतले पाणी एव्हाना तळ गाठू लागलं होतं आणि विहीर कधीही कोरडी पडण्याची शक्यता निर्माण झाली होती. आजूबाजूचं वातावरण भयावह होताना वाटत होतं. ती नीरव शांतता त्याला खाऊ की गिळू या नजरेने पाहताना वाटत होती. पूर्वीच्या त्या आठवणींनी त्याच्या अंगावर शहारा आला आणि गुरुजींनी सांगितल्याप्रमाणे त्याला कळून चुकले होते की,
ती परत आलीये...
